Kerst 2014

Kerst 2014… Onze laatste kerst met z’n tweetjes en onze laatste kerst in ons fijne kleine huisje.

Eerder beschreven we al hoe we ons nieuwe huis kochten. Met deze beslissing zijn er veel dingen die geregeld moesten worden. Een van die dingen was ons oude huis verkopen. De markt was op dat moment (2014) nog niet zo booming als nu (2017), maar we zijn een van de weinige in de straat met een dakterras met uitzicht op de Domtoren. Erg in de verte, dat dan weer wel, maar toch.

We laten een aantal makelaars komen, stellen vragen, praten over de kosten, hakken de knoop door en zetten nog voor de kerst ons huisje te koop.

De vonken spatten er af

Els is een prachtig persoon. In de donkere dagen rondom kerst biedt ze steun aan mensen die het niet breed hebben. Als een vrouwelijke Robin Hood haalt ze spulletjes op van mensen die ze kunnen missen en bezorgt ze aan minderbedeelde gezinnen. Els ontroert- en inspireert ons. Wij hebben een autootje en bezorgen in-en-om Utrecht ook pakketten aan hulpbehoevende gezinnen. Overal waar we een pakket afleveren zijn de mensen ontzettend blij en dankbaar. Heel gaaf om te zien dat we echt iets bijdragen. Ook haar dochters hebben hun hart op de goede plek. Ze zamelen geld in voor een stichting voor kinderen met een bepaald syndroom, doormiddel van het verkopen van kleine engeltjes. Wij kopen ook een aantal engeltjes. Jaar op jaar als we de engeltjes in de kerstboom hangen, staan we even stil bij de kinderen moeten dealen met het syndroom en dat moment in ons traject met Els waarin alles goed zat en klopte.

IMG_4424

Kortom, met kerst gebeuren er bijzonderen dingen. Hoewel we weer ongesteld worden, beginnen we van Els en haar gezin te houden. Onvoorwaardelijk. Nu zijn we niet niet zo bijgelovig, maar gunnen Els een berg positieve karma. Ze doet zo veel voor anderen en zo veel voor ons! Alsof de romantische feestdagen het afdwingen (misschien toch karma?), wordt Els verliefd. We zijn onwijs blij voor haar. Langzaam leren we de nieuwe partner (voor het gemak noemen we die X) van Els ook kennen.

Waar rook is…

Tussen kerst en oud en nieuw is Aart ontzettend druk op zijn werk. Op zijn vrije dag besluit Sjors Els, X en de kinderen spontaan te verassen met een bak oliebollen. Na het parkeren van de auto, komt via de achterdeur binnen en ziet tot zijn schrik (en tegen de afspraken in) dat Els aan het roken was. Toen ze doorhad dat Sjors het zag zei ze; ‘Niet tegen Aart vertellen, oke?’. Oef. Na wat ongemakkelijke blikken en een kort gesprek zonder woorden, zette Sjors de oliebollen op de tafel in de woonkamer, gaf de kinderen een knuffel besloot naar huis te gaan.

Met die paar woorden begon er iets tussen ons in staan. Aart kwam thuis en zag meteen aan Sjors dat er iets aan het smeulen was. Sjors vertelde over de letterlijke en figuurlijke rookpluim. Om een aantal redenen besloten we er niks van te zeggen tot aan de zwangerschap. Enerzijds; ze had het ‘in vertrouwen’ tegen Sjors verteld. Anderzijds waren we bang om hier ruzie over te krijgen en Els – daarmee onze toekomstplannen – op het spel te zetten. Maar; waar rook is, is vuur. De balans en het vertrouwen waren aan het knisperen. We durfden het vuur niet te blussen.

We zijn opgelucht als Els in het nieuwe jaar aangeeft dat ze met Ineke (maatschappelijk werkster) wilt praten. Ze geeft aan dat ze worstelt met het verdelen tussen haar aandacht tussen ons en X. We negeren ons smeulende onderbuikgevoel bewust en besluiten ook hier niks van te zeggen. Het vuurtje wakkert aan.

We blussen het vuur

De afspraak met Ineke staat op zaterdag 11 januari 2015. Omdat Els geen auto heeft, biedt Sjors aan om haar naar Ineke in Leiden te brengen. Aart moet werken. Althans, dat was de bedoeling. ‘S morgens vroeg krijgen we een telefoontje dat de opa van Aart ‘s nachts plotseling is overleden. Totaal onverwachts. Hij was redelijk gezond en vooral een fantastische opa. Na een kort overleg, besluiten we de plannen met Els door te laten gaan, maar zonder Aart. Sjors haalt Els op en brengt haar naar Leiden, terwijl Aart met het openbaar vervoer naar oma en de familie gaat.

Op aanraden van Ineke gaan we met z’n vieren om de tafel zitten om alles bespreekbaar te maken en afspraken te maken over hoe nu verder. Het is een moeizaam, maar open gesprek. Els en X willen ons niet voor het hoofd stoten en andersom ook niet. Voor ons is het extra spannend, want we zijn er inmiddels achter dat een draagmoeder vinden niet iets is wat je makkelijk doet. Deze ongelijke situatie en dit ongelijke gevoel maakt een gelijkwaardig gesprek bijna onmogelijk. Toch komen we eruit. De lucht is geklaard en de brand is geblust. We maken de volgende afspraak; We gaan nog een half jaar op gelijke manier door.

En zo zijn we 2 weken later weer terug voor thee en een inseminatie poging. De avond zelf is erg gezellig. Zowel Els als X zijn beide erg positief en opgewekt. Als wij weg gaan en het spuitje achterlaten, gaat X ook even een rondje lopen. Zo heeft Els zelf even de tijd om de inseminatie te doen, en heeft X er maar beperkt last van. We zijn weer helemaal enthousiast. Misschien zijn we over 9 maanden papa’s!

Explosie

De volgende ochtend krijgen we een berichtje;

Schermafbeelding 2017-10-30 om 20.46.02

Maar hoe is het nu?

Volgende week gaan we door met schrijven over kerst 2014. Daar waar het verhaal gebleven is. Even pas op de plaats en een update over wat er nu in ons leven speelt; want we zitten natuurlijk niet stil.

We krijgen nog steeds van veel mensen ontzettend veel lieve en leuke reacties. Dit is een van de mooiste dingen die uit ons blog is voortgekomen. Veel mensen delen ons verhaal op social media, verjaardagen en inmiddels heeft ook de media ons verhaal opgepikt. Er zijn lieve mensen in onze omgeving die meezoeken naar een draagmoeder, we hebben gesprekken met mannenstellen (met kinderen) over hun reis inclusief tips, we krijgen vragen van dames die we niet- of nauwelijks kennen over de ins- en outs van draagmoederschap en veel steun van onze omgeving. Kortom; veel mailen, appen, chatten, Skypen, Facetimen en koffie drinken. Zeker de gesprekken met de ‘dames’ zijn interessant, want wellicht kunnen we elkaar op de een-of-andere manier helpen. Hulp krijgen is fijn, maar hulp geven is ook fijn. Aangezien we inmiddels redelijk doorgewinterde babyzoekers zijn, kunnen we onze informatie delen met andere babyzoekers. Helpen en geholpen worden maakt het meer dan waard.

IMG_3774

Ondertussen zijn we ook benaderd door een TV maatschappij over het maken van een docu over mensen met een kinderwens. Een programma wat gemaakt word om de moeizame reis te laten zien die mensen afleggen als kinderen krijgen niet vanzelf gaat. We moesten er even over nadenken, maar na een telefoon gesprek en een koffie date zijn we van start gegaan. Als alles goed gaat, komen we eind 2018 of begin 2019 op tv. Maar daarover later meer…

De wachtlijst

Volgens de normale procedure zijn we pas in februari 2018 aan de beurt om aan de cursus van de Stichting Adoptievoorzieningen (SAV) te starten. Vlak voordat we naar de Men Having Babies conferentie – Brussel gingen, kregen we een brief van de SAV waarin we konden aangeven of we eerder aan de beurt wilde komen voor de cursus, omdat er plekken zouden zijn vrijgekomen. Deze hebben we met; ‘Ja’ ingevuld (en de factuur in de bijlage betaald) en teruggestuurd, maar hier hadden we niks meer van gehoord.

Na ons eerste interview door televisie mevrouw Marije twee weken geleden, viel er een brief op de deurmat van (jawel) de SAV. We verwachtte dat hier meer info op stond over de termijn waarop we de cursus konden gaan beginnen. Helaas. Het was dezelfde brief als eerder (inclusief factuur). Aart klom meteen in de telefoon verhaal te halen. De vrouw van de SAV was bijzonder vriendelijk en stond hem netjes te woord. Ze vond het vreemd dat we deze brief voor de 2e keer hadden ontvangen. Waarschijnlijk had het te maken met de volgorde van inschrijving en ons BKA nummer (ja, ook hier heb je als stel gewoon een nummer), maar het was allemaal geen probleem. De betaling was binnen en 13 november (!!!) kunnen we beginnen. Dus… hoe bijzonder spannend en snel ineens!

Canada

Dan nog Canada. Want in Brussel hebben we heel veel info gehad en ook daar zijn we mee aan de slag gegaan. Dus zo gezegd zo gedaan, we maken een Skype afspraak met Create, een vruchtbaarheidscliniek in Canada. Nir, zo heet de beste man, maakt 45 minuten vrij om met ons te praten en vragen te beantwoorden. Aangezien het helemaal in het Engels gaat, is het toch een beetje spannend. We zoeken een goede tijd uit, want er is een tijdsverschil, we maken een vragenlijst, we appen Marije, want ze zal het hele gesprek filmen, we zeggen onze sociale afspraken af, dit gaat voor.

Helaas is Nir door omstandigheden de dag van de afspraak niet aan het werk. (We horen dat hijzelf in een draagmoederschap traject zit met zijn man, waardoor hij onverwachts niet op werk was) dus de date word een paar dagen verplaatst. Uiteindelijk is het uiteindelijk voor iedereen makkelijker en zijn wij die avond Gin-tonic gaan drinken met de buurvrouw.

De avond van het gesprek was best een beetje gek. Tijdens het koken en eten werden de camera’s geïnstalleerd. En zo hebben we ook onze vragenlijst nog even door genomen. Toen was het moment daar. De computer rinkelde, of hoe zeg je dat?

Na een heel fijn gesprek met Nir, die we overigens in Brussel al ontmoet hadden, bleven we met een goed gevoel achter. Onze vragen waren beantwoord, we gaat nog een dat met een dokter plannen en we kunnen het hele gesprek nog eens terug luisteren omdat het gefilmd is. Hoe fijn is dat!

Nu, we kunnen eigenlijk niet alle trajecten langs elkaar heen laten lopen. Zoals we het gister tijdens een avondwandeling hebben bedacht, staan we op een 4 sprong. We komen van een kinderloze weg. Eentje die we niet meer in willen. Dan is er rechtdoor, de snelste weg, Canada. Maar dit is een dure, maar snelle (tol)weg. Rechts ligt het woonerf dat adoptie heet. Een weg die vaak gereden is, met drempels en langzaam rijden. Bovendien staat er nergens hoe lang deze weg precies is. Dan hebben we links. Daar ligt de weg draagmoederschap in Nederland. Een vaag landweggetje, zonder duidelijke randen. Een kronkelpad. Geen idee wat er komt, hoe snel je kan, of hij niet toevallig doodlopend is. Zulke paden houden we van. Maar het is een onzeker pad. En of we dat na 4 jaar nog een keer willen doen is de vraag die wij onszelf stellen. Meerdere malen zelfs. Misschien alleen als alles goed voelt, we er allebei achter staan en we het gevoel hebben dat de potentiële draagmoeder er heul heul goed over heeft nagedacht. Of gewoon sowieso deze weg inslaan omdat het vooral een mooie weg is.

En hoewel adoptie niet onze directe voorkeur heeft, omdat het kindje dan niet ons biologisch materiaal heeft, en een afstandsouder (iets want niemand gedwongen wil zijn) 72 uur bedenktijd heeft. De 3 langste dagen uit een leven. (Zo lijkt het tenminste bij het programma ‘met open armen’ op RTL4). Toch willen we heel graag ons beginseltoestemming halen. Iets wat we gaan doen met de cursus die we gaan volgen. Want eenmaal die toestemming, word je ‘geschikt bevonden’ om een adoptiekindje in je leven op te nemen. En die erkenning is fijn om te krijgen, zeker omdat we ook een juridisch proces aan moeten als er een kindje komt. Op wat voor manier dan ook.

Kortom, genoeg op ons pad om te verwerken… word vervolgd…

Huisje, boompje, baby?

Juli 2014. Na de teleurstelling van onze eerste poging, rapen we onszelf bij elkaar bespreken we hoe we verder gaan. Met elkaar, maar ook met Els. Want verstandelijk weten we we heus wel dat het niet in een keer raak hoeft te zijn. Maar alles was juist zo perfect!

Na de heftige ervaring van een negatieve zwangerschapstest, praten we veel en leren we elkaar nog beter kennen. Zo’n ervaring schept echt wel een diepere band. De gesprekken zijn eerlijk, open en warm. Vrij snel besluiten we om verder te gaan. Els is een lieverd.

We gaan regelmatig eten met z’n allen, doen leuke dingen en hebben veel lol en goede gesprekken. Met z’n vijven naar een speelparadijs (en all-you-can-eat) om elkaar ongedwongen beter te leren kennen. We krijgen steeds meer tekeningen met glitter en armbandjes van loom-elastiekjes. Heerlijk om ‘gezinsdingen’ te doen met haar en haar kinderen.

Ook ontmoeten we een paar vrienden van Els en daar klikt het goed mee. Zo goed, dat we een surpriseparty organiseren voor haar verjaardag. Inclusief taart, muziek, eten en we geven haar een nieuwe vloer voor haar keuken. De vriendschap is een feit en wordt hechter en hechter.

En hoewel we iedere maand weer een week lang af-en-aan naar Els gaan. Thee drinken, tv kijken en kletsen, word ze al ongesteld voordat we echt kunnen gaan testen. Is het iedere maand weer heel zuur, maar we laten ons er niet door van de wijs brengen. We horen van de mensen om ons heen steeds meer verhalen van moeilijk zwanger worden en teleurstelling, maar dat het uiteindelijk de moeite waard was. Daar houden we ons aan vast! 

Toekomst

In deze tijd zijn we ook ons leven aan het evalueren en aan het nadenken over onze toekomst. Buiten het feit dat er wel snel een zwangerschap zal zijn (dat kan toch niet anders), wonen we op dat moment in een jaren 30 bovenwoning. Ons huisje is fantastisch, maar als we alleen al nadenken bij een Maxi-Cosi in combinatie met onze jaren-30 trap (stijler dan stijl) of de kleine slaapkamertjes waar niet eens een fatsoenlijk bed in past, dan zien we dat dit niet optimaal is. Dus na lang praten en denken, besluiten we naar een ander huis te gaan kijken en ons heerlijke, maar te kleine huisje te koop te zetten. Het kopen van een nieuw huis verliep op zich redelijk makkelijk. We hebben de wijken in en om Utrecht bekeken en na enige strijd met onszelf, moeten we toegeven dat Leidsche Rijn zo gek niet is. De ongemakken van ons zo fijne, maar niet kindvriendelijke, jaren 30 woning zijn daar niet aan de orde. De betaalbaarheid is ok. Zeker in vergelijking met andere leuke wijken. Bovendien moet de wijk wel enigszins gayfriendly zijn. Dus tussen het werk, sociale actieviteiten en de inseminaties door, fietsen we wat af door Utrecht. Tot we op internet een project tegenkomen, wat qua ligging mooi is, maar qua huizen twijfelen we. Sjors gaat dus op z’n vrije zaterdag kijken. Het is helemaal niets. Past totaal niet bij ons. En na niet heel veel tijd, fiets hij weer naar huis.

Onderweg komt hij een klein wijkje tegen waar een bord staat met een laatste stukje project. Een groot deel van de straat/wijk is al af en spreekt direct aan. Dus zondag gaan we samen kijken. We fietsen wat, we wandelen stukjes. We surfen online naar de plannen in de omgeving. Op maandag bellen we de makelaar en zowaar zijn er nog 2 huizen beschikbaar. Daarom nemen we een optie, maken een afspraak voor de volgende dag en checken onze hypotheekmogelijkheden online.

Dinsdag gaan we samen naar de makelaar. 2 huizen zijn nog beschikbaar en wij zijn met nog een stel de opties voor die dag. Zoals we wel vaker hebben bij grote beslissingen waar we al een tijdje over praten, zijn we erg goed in knopen doorhakken. We kopen het!! Ons grote mensen huis! Meneer de makelaar geeft nog wel aan dat er nogal veel kinderen in de wijk wonen. En als we reageren dat wij ook met kinderen bezig zijn is hij ronduit verbaast en begint zenuwachtig aan zijn trouwring te draaien. (En ik durf er heel wat om te verwedden dan deze op Jan Slagter lijkende man, gelijk z’n vrouw is gaan bellen).

Huisje, check.

Hopelijk is ons huis af voordat de baby er is…

Na 5 minuten draaien we de test om…

Eind juni 2014 – Terug uit Italië. Als we in korte tijd voor de tweede keer voet in Nederland zetten, komt het moment van testen heel dichtbij. We spreken af om samen te eten. Uit werk komt ze met het OV door naar Utrecht. Haar dochters zijn bij hun vaders. We zijn ontzettend zenuwachtig.

Zodra ze binnen komt willen wij eigenlijk gelijk testen, maar Els wilt liever dat wij het samen zien. Ze vind dat we dit intieme moment met z’n tweeën kunnen meemaken. Achteraf had ze een andere reden, maar dat komt zo.

De test gaat als volgt: ze gaat naar het toilet en plast daar over de stick heen. Legt ‘m op tafel en gaat naar buiten. (Een rondje lopen). Wij moeten wachten. Deze momenten zijn de spannendste in een leven. 10.000 keer spannender dan wat dan ook. Met zweethanden en misselijk van spanning wachten we af. We moeten 2 strepen zien. De minuten kruipen voorbij en uiteindelijk is daar is het moment. 5 minuten wachten zit er op en volgens de gebruikershandleiding mogen we de stick omdraaien. We draaien hem om en zien 1 streep. Gelijk komt het besef dat het niet gelukt is. We zijn niet in verwachting. Krijgen geen kindje over 9 maanden. We knuffelen elkaar. Enigszins onthutst en teleurgesteld, maar we willen allebei positief blijven. Het duurt een hele tijd voordat Els terug komt. Als ze eindelijk aanbelt, staat ze huilend voor de deur. Ze had vanmorgen al getest en wilde onze teleurstelling niet zien. (Ze wist het dus al? Vaag!).

7184929_f520

Nadat ze tranen zijn afgeveegd en we elkaar hebben getroost, gaan we naar de keuken. Gek genoeg werd het een leuke avond met lekker eten. Maar wel met een bittere bijsmaak.

We brengen haar naar huis en rijden samen zwijgend terug naar huis. We zijn stil van alle emotionele indrukken.

Dit is heftig.

 

Onze eerste echte poging

Na de mooiste brief van de wereld 20x gelezen te hebben, moesten we door naar de kaakchirurg. Met een grote glimlach en de dikke wang van Sjors zijn we meteen naar de moeder en zus van Sjors gereden. Tranen van geluk toen we het goede nieuws vertelden. Binnenkort staan hier niet alleen zus en (schoon)moeder, maar ook tante en oma! Hup, de auto in naar de ouders van Aart. Ook daar maken we twee dierbare mensen onwijs blij met het goede nieuws. Hoi roze wolk!

Uiteraard hebben we Els onvoorwaardelijk bedankt, in hoeverre dat kan. Ze geeft ons iets wat wij met z’n tweeën samen niet kunnen krijgen (hoe veel we ook proberen). Precies dat stukje maakt de relatie tussen wensouders en draagmoeder gevoelsmatig lastig. Enerzijds is het een ‘zakelijke’ overeenkomst met vooraf besproken ongeschreven regels, anderzijds veranderd dat al snel in zo’n emotionele en kwetsbare band. Als wensouders in Nederland heb je weinig te kiezen op het gebied van draagmoederschap (deze prachtige vrouwen liggen niet voor het oprapen) en ga je snel over je eigen grenzen heen. Je tolereert meer, want wat gebeurt er met de band als je dat niet doet?

Dan komt het moment dat je de meest gênante en tegelijkertijd hysterische onderwerpen moet gaan bespreken. Inseminatie. Hoofdstuk 12 uit het biologieboek. Hoe komt het bijtje bij het bloemetje, of in ons geval, hoe krijg je het zaad bij het eitje, zonder ‘het’ te doen. Iets wat veel mensen zich afvragen. Nou we kunnen officieel verklaren, we hebben ‘het’ niet gedaan! Hoe dan wel? De donor gaat ongemakkelijk naar het toilet, zijn potje vullen. Een urine container van €0,10 bij de apotheek. Vervolgens doet hij de vulling van het potje in een spuitje en op het toilet achter laten. Wij smeren ‘m zodat zij op haar gemak, met de beentjes omhoog, de inhoud van dit spuitje legen op de daarvoor bestemde locatie. Ze zal enige tijd blijven liggen zodat er zo min terugloop is. In haar vruchtbare periode doen we dit 3 keer. Lekker verhaal he?

Het is hysterisch om over te praten en we hebben veel lol. Toch kunnen we niet meteen beginnen, aangezien Els bij beide kinderen ongepland zwanger is geworden en we verwachten dat ze vrij snel zwanger van ons zou raken. We wachten daarom een cyclus, omdat ze anders uitgerekend is op de verjaardag van haar eigen dochter. We beginnen wel vast met ovulatie testen om inzicht te krijgen in haar cyclus en om te kijken hoe het überhaupt werkt. Mocht jij, beste lezer, vragen hebben over zelfinseminatie of ovulatie testen, wij zijn inmiddels ervaringsdeskundigen, dus stuur ons gerust een berichtje.

Over donorschap; Zeer regelmatig krijgen wij de vraag ‘wie is dan de donor?’ Hier kunnen we kort over zijn; wij vinden dat dit niet uit moet maken. We zullen allebei even veel papa zijn voor het kindje en we zullen het kindje met even veel liefde een kusje op de knie geven als dat pijn doet. Zodra het kindje er is, zijn we hier open over. Een kindje heeft immers het recht om te weten wat zijn/haar geboorteverhaal is.

Weekendje Nederland

Dan staat in juni 2014 onze vakantie gepland. We gaan voor het eerst met de camper op vakantie. Een grote droom voor Sjors, maar Aart moet nog even aan het idee wennen. Alles is gepland en geboekt. We rijden met de camper van Aart’s ouder van Hoogblokland (Google maar waar dit ligt) naar Rome. Vanaf Rome vliegen we weer naar huis. De camper zal daar overgenomen worden door tante Ina en oom Hans. We hebben een fantastische reis uitgestippeld. Van het Gardameer, waar we vrienden ontmoeten, via Milaan, Genua, Cinque Terre, Pisa, Luca, Florence naar Rome. En omdat dit al ruim van te voren gepland en geboekt is, kunnen dit niet meer verschuiven. Uiteraard is de eisprong aan het einde van onze eerste week vakantie, als we vlakbij Milaan zitten. Dus na veel onderling overleg, besluiten we om zonder dit tegen wie dan ook te vertellen, een weekendje terug te komen naar Nederland voor onze eerste poging. Dus.

Na de camper in een beveiligde loods achter gelaten te hebben, vliegen we vrijdag van Milaan naar Eindhoven. Hier hadden we de auto al neergezet voor vertrek, aangezien we via Eindhoven ook terug komen vanuit Rome. Vervolgens halen we Els en de kinderen op van een station in de buurt en zo rijden we met een auto vol naar een vakantiepark in Brabant. In de 3 dagen die we samen in een huisje doorbrengen insemineren we 2 keer. Wij zorgen dat alles klaar ligt en nemen dan de kinderen mee naar de speeltuin zodat Els haar kunstje kan doen. Het was erg ongemakkelijk, maar gelukkig gold dit voor iedereen en konden we er snel om lachen.

Terug in Italië hebben we een heerlijke vakantie. We proberen er extra dubbel dik van te genieten, aangezien dit waarschijnlijk onze laatste vakantie met z’n tweetjes is. We drinken wijntjes, eten lekker, genieten van de steden, de zon en elkaar. De ultieme vakantie. Eentje om nooit meer te vergeten.

Alleen een zwangerschapstest die positief is kan deze vakantie nog beter maken, maar we moeten wachten tot we mogen testen…