Kaboom!

Juni 2015

We zijn een van de 3 koppels waar Nadia mee gaat praten. En hoewel een-van-de-drie best wel heftig klinkt, is het heel begrijpelijk. De verbinding die ze zoekt (en wij overigens ook), is voor een heel leven. Ze wilt en zal geen mama-rol vervullen, maar ze is wel de vrouw die het kindje 9 maanden gedragen heeft en ook juridisch gezien is zij de moeder.

Voordat we elkaar ‘in het echt’ ontmoeten, vertelt ze over haar man en kinderen. Ook geeft ze aan dat ze niet zal dragen met haar eigen eicellen. Dus; mochten we het koppel zijn waar ze mee verder gaat, zullen we nog een eiceldonor moeten vinden. We hebben het veel over die eicellen. Hoe gaan we in vredesnaam aan die dingen komen? Hoe werkt dat? En dan? We verliezen ons weer in websites en fora en lezen daar veel mooie verhalen van beste vriendinnen en zussen die dit voor elkaar doen. De verhalen zijn heel mooi en inspirerend. Stuk voor stuk onbaatzuchtige en dankbare geschenken. Ook deze band zal (naar verwachting) levenslang zijn, zowel voor ons, als voor het kindje en ook voor de donor en haar eventuele kinderen.

We denken er veel over na en zijn bezig met de toekomst. Eerst maar kijken hoe het eerste gesprek verloopt voordat we echt op zoek gaan naar eieren. Misschien vind Nadia ons wel stom. Of wij haar.

Kaboom!

We prikken een datum en boeken een kamer in hotel Kaboom! (aanrader) in Maastricht. Lekker dichtbij België. De avond voor de first-date gaan we samen lekker uit eten (restaurant Het Kabinet – ook een aanrader), lopen daarna een rondje over het Vrijthof en uiteraard is Nadia het onderwerp van gesprek. We nemen de lijst met punten nog een paar keer door en bespreken alles wat we willen weten. Met een vleugje gezonde spanning verheugen we ons op de date.

IMG_1540-2

14 juli 2015. De volgende ochtend worden we zenuwachtig wakker en zitten klunzig aan het ontbijt. Straks is het zo ver. We willen een goede indruk maken maar ons ook zeker niet anders voordoen dan wie we zijn. Het voelt als de eerste dag in de brugklas waarvan je hoopt dat iedereen je leuk vind. Met dit gevoel stappen we de auto in en rijden we binnen de kortste keren de grens over richting Lanaken en stoppen we rond 10:30u bij Brasserie Lido. Ongeveer een half uur te vroeg zitten we in een vrij leeg restaurant te loeren naar alle afslaande auto’s. We zijn op van de zenuwen en zeggen niet heel veel tegen elkaar. Onze bloeddruk heeft het moeilijk. Maar dan komt er een blonde vrouw aanlopen die precies voldoet aan de omschrijvingen. Ze heeft een heel hartelijk gezicht en een warm voorkomen. Het kan niet anders. Dit is Nadia.

Ze begroet ons heel hartelijk en stelt ons vrij snel op ons gemak. Het scheelt dat we elkaar al een tijdje kennen via Het Forum en allebei onze ervaringen in draagmoederschap hebben. Hierdoor gaan we al snel de diepte in en begrijpen we elkaar op meerdere vlakken. Nadia vind het belangrijk dat er een gelijkwaardige en eerlijke relatie ontstaat. Er zijn veel minder draagmoeders dan wensouders. Daardoor hebben wensouders vaak de neiging om mee te praten met draagmoeders. Nadia stelt ons daarom veel open vragen over diverse standpunten, zodat ze een oprechte reactie van ons krijgt en weet of dit bij haar standpunten past. Ook wij stellen haar veel vragen en al snel ontstaat er een fijne sfeer en een goed beeld van haar motivatie en beweegredenen. Ze omschrijft het mooi; ‘Normale mensen groeien op, trouwen, werken wat en gaan dood, ik wil echt iets kunnen toevoegen aan het leven van anderen en wat is nou een mooier geschenk dan het dragen van een kindje’. Kaboom! Dat komt binnen.

homeOm 16u belt Patric, de man van Nadia om te vragen of het goed gaat en hoe laat ze ongeveer thuis zal zijn. Nadia vraag hem om ook even wat te komen drinken. Vrij snel loopt hij het cafe binnen en schud ons de hand. Het eerste van Patric tegen ons zegt is; ‘Jullie zien er helemaal niet uit als homo’s!’. We hebben een heerlijke middag met z’n vieren, maar realiseren ons dat we een-van-de-drie koppels zijn.

Vol gereserveerde hoop rijden we terug naar Utrecht en vonden het allebei een geweldig gesprek met een fijn en open gevoel. Thuis aangekomen krijgen we een berichtje van Nadia; ‘Ik zou jullie graag nog eens zien bij ons thuis, zoentje, Nadia’.

We stoppen er mee!

Voorjaar 2015

Vorige week hebben we geschreven over het daten met Suzan en Jessie. Tot op de dag van vandaag ligt de bal nog steeds bij Suzan en van Jessie hebben we nooit meer iets gehoord. In de tussentijd krijgen we her-en-der wat berichtjes;

‘Ik heb een bemiddelingsbureau (wat overigens verboden is in Nederland) en een hoop draagmoeders beschikbaar. Als jullie nu een voorschot betalen van 1.000,- ga ik voor jullie op zoek. – Wis.

‘Hoi ik ben 17 en ik wil weten hoe het is om zwanger te zijn, dan kan ik vast oefenen’ – Wis.

‘Hi ik ben Rafiki, kom uit Brugge en wil jullie kindje dragen, ik ben nu ongesteld, zullen we over twee weken starten?’ – Wis.

We zijn er klaar mee. Na al deze teleurstellingen voeren we flinke gesprekken met elkaar. Moeten we deze onzekerheid nog wel willen? Maken we het onszelf niet te lastig? Waar zijn we eigenlijk mee bezig? Na veel overleggen en afwegen besluiten we om te stoppen met draagmoederschap en terug te gaan naar het oorspronkelijke plan; adoptie.

Geen draagmoeders meer!

We besluiten de adoptieprocedure van pauze af te halen en deze relatief veilige weg verder te bewandelen. We sturen de SAV (Stichting Adoptie Voorzieningen) een brief waarin we aangeven ons traject weer op te willen starten. We zijn er klaar voor.

verhuisdoos-_7Op het moment van het starten van de adoptieprocedure, komt ook het moment dat we ons huisje uit moeten. Verkocht is immers verkocht. We hebben de aanbieding gekregen om tijdelijk het huis van onze buurman te betrekken aangezien hij voor zijn werk een aantal weken in het buitenland is. We zijn hem hier nog eeuwig dankbaar voor.Bovendien gaat hij direct daarna met z’n vriendin lekker op vakantie. Wij mogen in zijn huis wonen voor een week of tien. We zijn hem hier nog eeuwig dankbaar voor. Na die tien weken nadert de opleverdatum van ons huis (najaar 2015 is op dat moment de huidige voorspelling). Langzaam pakken we onze spullen in en slaan alles op wat we niet  dagelijks gebruiken. Al snel zitten we in een leeg huis met weinig spullen. Ooit waren we bang om op dit moment met een jonge baby te moeten doormaken maar nu zouden we willen dat die zorg ons helemaal opslokte. Want we beseffen heel goed dat ons traject nu weer heel lang kan gaan duren.

Dan komt de brief van de SAV. We zijn weer ingeschreven. De brief komt als een opluchting omdat we weer het gevoel hebben dat we door kunnen. We zijn waarschijnlijk in november (2015) aan de beurt. In de tussentijd kunnen we ons weer lekker gaan storten op verhuizen en ons nieuwe huis.

Even geen draagmoeders meer. Heerlijk.

Nadia

De week nadat wij hadden besloten geen draagmoeder meer te vertrouwen en onszelf volledig te storten op de adoptieprocedure, plaatsen we dit bericht op Het Forum om iedereen te informeren dat we waarschijnlijk de groep zullen verlaten. Tot onze verbazing, krijgen we vrij snel een interessant mailtje van de Belgische Nadia (Poppemie) waar we eerder mailcontact mee hebben gehad. Op het moment dat we Els leerden kennen, was ze in verwachting van een kindje voor een hetero koppel waar ze in mei 2014 van is bevallen.

Ze schrijft dat ze sinds de bevalling van het kindje heel graag nog een koppel zou willen helpen. We gooien ons ‘principe om geen draagmoeder meer te vertrouwen’ acuut overboord (want; we ‘kennen’ haar al) en meteen komen we weer met Nadia in gesprek. Hoewel Aart haar in eerdere mails als ‘te oud’ heeft bestempeld, komen wij daar nu wel van terug aangezien ze niet met haar eigen eicellen wil gaan dragen en de draagmoeders niet voor het oprapen liggen.

Om een weloverwogen keuze te kunnen maken, besluit Nadia om meerdere koppels te  leren kennen. Zo kan ze onderzoeken met wie ze het meeste overeen komt en misschien wel belangrijker; met wie ze een klik heeft. Na wat leuke mails heen en weer gestuurd te hebben, maar ook onze verhalen uitgewisseld te hebben, gaan we onderdeel zijn van haar droom;

We zijn een van de drie koppels die ze uitnodigt voor een gesprek!!!

Een nieuw begin!

Lente 2015.

Na de ellende van de winter van 2014/ 2015, word het tijd dat we weer positieve actie gaan ondernemen. Iedereen is inmiddels op de hoogte van ons mislukte traject met Els.
We hebben al op veel plaatsen info ingewonnen over trajecten in het buitenland. Toch duiken we opnieuw in de krochten van het internet, in de hoop een Nederlandse dame te vinden.

Suzan

En zo gebeurt het dat we in contact komen met, laten we zeggen, Suzan. Een dame van onze leeftijd, met een man en 3 prachtige kinderen. En het hele mail spel begint weer. We proberen snel te reageren, maar niet overhaast. We moeten haar niet afschrikken. Niet te lang wachten, anders denkt ze dat we ongeïnteresseerd zijn. We vertellen haar over ons traject met Els. Over eerlijk zijn en uitspreken als je ergens mee zit, of het anders ziet dan wij. Na een tijdje van heen en weer mailen over alle mogelijke kwesties, gaan we over naar what’s app. Dat kletst wat makkelijker over het dagelijks leven, en al snel merken we dat het klikt. We besluiten over te gaan tot real life date. Aangezien ze niet echt in de buurt woont en alle kinderen maar ook zij en haar man actief bij een sportclub betrokken zijn, is de eerste date plannen. Niet zo heel gemakkelijk, maar niet onmogelijk. We spreken af bij laPlace boven de snelweg bij Hoofddorp. En opnieuw zijn we ontzettend zenuwachtig. Een nieuwe eerste date na ‘een relatie’ van een jaar. Spanning en zenuwen spelen ons parten en onderweg er naar toe zijn we dan ook allebei een beetje kribbig.

wegrestaurant-a41.png

De avond is eerlijk, oprecht en hilarisch. We vertellen elkaar de oren van het hoofd en lachen wat af. Het klikt goed. Zo goed dat we het bijna horen klikken. Als ze even naar het toilet gaat, kijken we elkaar aan en grijnzen we oor- tot oor. Dit voelt goed. Als ze terugkomt gaat het gesprek met dezelfde energie door. Duizenden auto’s schieten onder ons door terwijl we van alles bespreken. Hoewel we het inhoudelijk niet veel over draagmoederschap hebben, hebben we wel veel raakvlakken op persoonlijk gebied. Als we er uit worden geveegd, spreken we af dat we elkaar snel weer moeten zien, maar dan met haar partner er bij. Fijn. We geven elkaar een knuffel en gaan allebei naar ‘onze kant’ van de snelweg. Als we ’s nachts de auto thuis parkeren krijgen we een berichtje. Ze hoorde de klik ook. Superfijn.

In de week erna verloopt het contact steeds minder soepel. Na doorvragen blijken er wat  gezondheidsproblemen bij een van haar familieleden te zijn en we besluiten haar een beetje ruimte te geven. Het appcontact neemt exponentieel af en de berichtjes die we krijgen zijn vrij kort. Ja, we willen dit graag. Ja, het klikte wederzijds. Ja, we zien een toekomst waarin ze de moeder (niet de mama) is van ons kind. Maar wat we op dit moment het liefste willen, is haar oprecht geloven en vertrouwen dat ze ons kindje wilt dragen. Na nog wat mislukte pogingen om contact te houden, besluiten we het te laten voor wat het is, want dit is niet zoals het in onze ogen zou moeten lopen. We leggen de bal bij haar.

 

Jessie

Jessie. 31 jaar. Alleenstaande moeder. Twee (vrolijke) kinderen. Mooie Franse vakantiefoto’s. Ze stuurt ons een mailtje naar aanleiding van ons verhaal op het forum. Wij sturen een mailtje terug. Vrijwel meteen weer een mailtje. Al snel vult onze inbox zich met mails en besluiten we over te gaan op WhatsApp. De dagen en nachten vullen zich met appjes. We sturen foto’s over en weer. Wij van ons leven, ons nieuwe huis, en alle waardevolle momenten. Zij van zichzelf, haar kinderen en haar vele bezoekjes aan Frankrijk. Wat een vriendelijke vrouw en wat een vrolijke kinderen. Het kriebelt van binnen, maar proberen onszelf wat af te remmen door niet te snel te gaan. Een paar appjes later beginnen we te fantaseren; ‘Maar hoe zou ons kindje er uit zien?’ ‘Zou ons kindje ook zo vrolijk zijn als haar kinderen?’ ‘Misschien gaan we in de toekomst wel een keer met z’n allen naar Frankrijk?’ ‘Wat zou ze denken?’ ‘Wat zou ze op dit moment doen?’. We hebben het over favoriete films en ons lievelingseten. Al snel komen we uit bij (Franse) kaasfondue. Van het een volgt meer en we besluiten elkaar te ontmoeten. We nodigen haar bij ons thuis uit. Hoe dichter we bij de ‘first-date’ komen, hoe meer WhatsApp ontploft. Ook dit voelt heel goed en we bereiden ons voor op onze date. Het huis is schoon en opgeruimd, we zijn allebei naar de kapper geweest en alle spullen voor de kaasfondue zijn in huis.

Op de dag van de first-date met Jessie appen we hoeveel zin we er allemaal in hebben en hoe leuk het is om haar in het echt te ontmoeten. Ze geeft aan dat ze er om 18:30u is. We verheugen ons er op.

FullSizeRender

De tafel is gedekt. De heerlijke aroma van pruttelende kaasfondue vult ons huisje. De kaarsjes staan aan en er staat een warm achtergrondmuziekje aan. 18:15; Ze kan elk moment komen. 18:30; Hoe zal ze ons vinden? Wat zullen we van haar vinden? 18:45; Zou ze het kunnen vinden? 19:00; ‘Hoi Jessie. Kan je het vinden? Liefs, van ons.’. 19:15; We zitten allebei gespannen op de vensterbank en kijken naar de auto’s die passeren op zoek naar een dame rond de 30 jaar, bruin haar, knap, lang. 19:30; Een uur geleden zou ze hier zijn. De kaasfondue koekt aan en begint een beetje verbrand te ruiken. 19:45; Jessie neemt niet op. 20:00; We sturen opnieuw een berichtje ‘Hi Jessie, gaat het goed met je?’. 20:15; We krijgen een woordenwisseling over het eten. Moeten we nog wachten? Zullen we vast beginnen? Komt ze nog?. 20:30; Zwijgend roeren we met ons prikkertje in de kaasfondue en kijken elkaar nietszeggend en tegelijkertijd alleszeggend aan. De kaasfondue smaakt niet. 21:00; 2,5 uur te laat. Ze komt niet meer. Ze heeft ons in de steek gelaten en niks meer laten weten.

21:30; What the fuck.

Het is uit!

Februari 2015.

Sommige heftige gebeurtenissen blijven je bij. Als je aan iemand vraag waar hij of zij was tijdens de moord op Pim Fortuyn, 9/11 of de ramp met vlucht MH17, weet vrijwel iedereen ‘waar je was op dat moment’. Ik denk dat je hoofd zoiets bizars probeert te verwerken door iets tastbaars op te slaan, om te beseffen dat het geen droom is (en dat je nog in orde bent).

Zo’n moment hadden wij ook die betreffende woensdag ochtend in ons oude huisje. De zon scheen door de gordijnen heen, we lagen onder ons groene IKEA dekbed en Sjors had al koffie gehaald. Na het berichtje 20 keer opnieuw te hebben gelezen, beseffen we dat het uit is. Ze heeft het uit gemaakt! Het voelt ook echt als een verbroken relatie. We zien elkaar, het groene dekbed, ruiken de versgezette koffie en zien aan het bewegende licht dat het een beetje waait buiten. We weten nu dat dit moment in het lijstje; ‘heftige gebeurtenissen’ komt te staan.

Samen drinken we onze koffie op, maar veel zeggen we niet. We komen niet verder dan wat we er in de eerste emotie van vinden. We vinden er van alles van. Maar we zijn leeg. Totale stilte. We sturen Els nog een berichtje met de vraag of ze de avond ervoor wel geïnsemineerd heeft. Stiekem hopen we van niet, dan is er ook geen kans meer dat ze zwanger kan zijn van ons. Maar ze zegt dat wel gedaan te hebben en we geloven haar. Helaas zullen we moeten wachten tot ze ongesteld word, of niet. En we beëindigen het korte app contact. We schrikken op van de telefoon van Sjors, de snoozefunctie schiet aan. Nu is het moment om door te bijten en op te staan. Sjors moet naar z’n werk, maar we wonen er zo dicht bij (nog wel) dat hij wel iets later kan gaan. Aart is vrij die dag.

Later die week sturen we Els een mail met vragen. Wat is er fout gegaan. Wat hebben wij fout gedaan en waarom ze er niet de avond ervoor gezegd heeft. Dat soort vragen. Want we willen graag begrijpen wat er precies gebeurt is. Helaas blijven de meeste antwoorden uit. In de mail die we krijgen geeft ze aan dat het niet aan ons ligt en ze het heel erg vind voor ons, iets waar we precies niks mee kunnen.

Na een aantal dagen van doffe emoties, praten we er steeds iets makkelijker over. Nu moeten we mensen gaan informeren. De directe familieleden brengen we face-to-face op de hoogte en anderen sturen we berichtjes of bellen we. Een iets grotere groep, kunnen we op de hoogte brengen door onze verborgen Facebook groep ‘Logeerbeer’ die we hebben gemaakt om iedereen op de hoogte te kunnen houden van de voortgang. Waarom de naam Logeerbeer? Daar komen we later op terug. (Deze groep hebben we overigens na de break up gesloten).

Nieuwe buren

Het is ontzettend moeilijk om iedereen alles te vertellen, want buiten de emoties die steeds weer de kop op steken, hebben we ook ons huisje verkocht en een grote mensen huis gekocht. Dus storten we ons volledig op keukens, badkamers, vloeren, gordijnenen en meubels. Alles behalve een babykamer.

Tijdens een trip naar de badkamer zaak ergens aan de Duitse grens komt Sjors in contact met onze nieuwe buren. Hoewel ze het neefje van Sjors in de eerste instantie voor z’n vriend aanzien, is het toch leuk als we niet veel later bij elkaar op de koffie gaan. We hebben gelijk al een enorme klik en ontmoeten ook hun op dat moment hun nog geen jaar oude dochter. Voordat ze naar bed gaat, maken hun ouders flinke reclame over haar perfecte slaapgewoonten, en ze laat het die avond vooral niet zien. We hebben een hele gezellige avond en spreken af dat we contact houden voordat we de sleutel krijgen.

Mexico

In de tussentijd zitten we op babygebied ook niet stil. Via HET forum raken we weer in gesprek met verschillende mensen. We lezen ervaringen en leven met de mensen waarbij het wel goed gaat heel erg mee. Toch twijfelen we of draagmoederschap het helemaal is aangezien het zo onzeker is en we worden lid van een facebookgroep voor homo vaders om hun ervaringen te lezen. Daar lezen we veel verhalen van stellen die draagmoederschap via verschillende landen doen. Zo zijn er mensen met een traject in de VS hebben gedaan, maar ook Canada word al even aangehaald. We lezen ook veel over Mexico. Iedereen is, zoals we door dit blog ook merken, direct erg betrokken en behulpzaam. Zo ook twee mannen; Glenn & Michael. Zij schrijven dat ze in afwachting zijn of hun traject in Mexico tot een goed einde gaat komen, maar in de tussentijd willen ze ons graag helpen. Aangezien deze heren in Nieuwegein wonen, besluiten we op een dinsdagavond in Café Le journal in Utrecht wat te gaan drinken.

IMG_2762

Ze komen binnen, zijn allebei een kop groter dan wij (we zijn allebei 1,95) en vanaf de eerste minuut hebben we een klik. Wat een lieve jongens. We praten honderd uit over onze trajecten en ook over de Utrechtse Gay Scène, want al snel blijkt dat we veel van de zelfde mensen van gezicht en naam kennen. Er valt dus ook genoeg te roddelen. Maar we zijn er om over hun traject in Mexico te praten, en dus laten ze ons van alles zien. Via hun inloggegevens, laten ze zien hoe ze via een online portal tot een eiceldonor zijn gekomen. Ook hoe ze via de Agency in contact zijn gekomen met de draagmoeder. We horen hoe de eerste reis naar Mexico is geweest en hoe het contact met de Agency verloopt. We kunnen ons voorstellen hoe ontzettend spannend het allemaal voor hun is. Wat wordt er veel geduld, hoop en energie van deze mensen gevraagd. We bewonderen de jongens en besluiten geïnspireerd meer onderzoek te gaan doen naar gereguleerd draagmoederschap in Mexico.

Een paar weken later krijgen we een update van de jongens. Er is bij de terugplaatsing geen zwangerschap ontstaan en de draagmoeder heeft zich terug getrokken uit het traject. Aangezien een nieuwe screening en een nieuwe pick-up van eicellen geld kost, hebben ze het traject in Mexico op pauze moeten zetten. Wat balen we voor- en met Glenn en Michael.

Op dit moment is de mogelijkheid van draagmoederschap er niet meer voor homekoppels in Mexico door veranderingen in de wetgeving en zijn deze jongens, die ons inmiddels ontzettend veel waard zijn als vrienden, met lege handen achter gebleven.  We gunnen ze de wereld.

Niet alleen voor Glenn en Michael stopt hier de optie ‘Mexico’, maar ook voor ons. Vrij snel hierna storten we ons weer op het grote internet.

 

Els stuurt een berichtje. Ze is ongesteld. Gelukkig.