Het is uit!

Februari 2015.

Sommige heftige gebeurtenissen blijven je bij. Als je aan iemand vraag waar hij of zij was tijdens de moord op Pim Fortuyn, 9/11 of de ramp met vlucht MH17, weet vrijwel iedereen ‘waar je was op dat moment’. Ik denk dat je hoofd zoiets bizars probeert te verwerken door iets tastbaars op te slaan, om te beseffen dat het geen droom is (en dat je nog in orde bent).

Zo’n moment hadden wij ook die betreffende woensdag ochtend in ons oude huisje. De zon scheen door de gordijnen heen, we lagen onder ons groene IKEA dekbed en Sjors had al koffie gehaald. Na het berichtje 20 keer opnieuw te hebben gelezen, beseffen we dat het uit is. Ze heeft het uit gemaakt! Het voelt ook echt als een verbroken relatie. We zien elkaar, het groene dekbed, ruiken de versgezette koffie en zien aan het bewegende licht dat het een beetje waait buiten. We weten nu dat dit moment in het lijstje; ‘heftige gebeurtenissen’ komt te staan.

Samen drinken we onze koffie op, maar veel zeggen we niet. We komen niet verder dan wat we er in de eerste emotie van vinden. We vinden er van alles van. Maar we zijn leeg. Totale stilte. We sturen Els nog een berichtje met de vraag of ze de avond ervoor wel geïnsemineerd heeft. Stiekem hopen we van niet, dan is er ook geen kans meer dat ze zwanger kan zijn van ons. Maar ze zegt dat wel gedaan te hebben en we geloven haar. Helaas zullen we moeten wachten tot ze ongesteld word, of niet. En we beëindigen het korte app contact. We schrikken op van de telefoon van Sjors, de snoozefunctie schiet aan. Nu is het moment om door te bijten en op te staan. Sjors moet naar z’n werk, maar we wonen er zo dicht bij (nog wel) dat hij wel iets later kan gaan. Aart is vrij die dag.

Later die week sturen we Els een mail met vragen. Wat is er fout gegaan. Wat hebben wij fout gedaan en waarom ze er niet de avond ervoor gezegd heeft. Dat soort vragen. Want we willen graag begrijpen wat er precies gebeurt is. Helaas blijven de meeste antwoorden uit. In de mail die we krijgen geeft ze aan dat het niet aan ons ligt en ze het heel erg vind voor ons, iets waar we precies niks mee kunnen.

Na een aantal dagen van doffe emoties, praten we er steeds iets makkelijker over. Nu moeten we mensen gaan informeren. De directe familieleden brengen we face-to-face op de hoogte en anderen sturen we berichtjes of bellen we. Een iets grotere groep, kunnen we op de hoogte brengen door onze verborgen Facebook groep ‘Logeerbeer’ die we hebben gemaakt om iedereen op de hoogte te kunnen houden van de voortgang. Waarom de naam Logeerbeer? Daar komen we later op terug. (Deze groep hebben we overigens na de break up gesloten).

Nieuwe buren

Het is ontzettend moeilijk om iedereen alles te vertellen, want buiten de emoties die steeds weer de kop op steken, hebben we ook ons huisje verkocht en een grote mensen huis gekocht. Dus storten we ons volledig op keukens, badkamers, vloeren, gordijnenen en meubels. Alles behalve een babykamer.

Tijdens een trip naar de badkamer zaak ergens aan de Duitse grens komt Sjors in contact met onze nieuwe buren. Hoewel ze het neefje van Sjors in de eerste instantie voor z’n vriend aanzien, is het toch leuk als we niet veel later bij elkaar op de koffie gaan. We hebben gelijk al een enorme klik en ontmoeten ook hun op dat moment hun nog geen jaar oude dochter. Voordat ze naar bed gaat, maken hun ouders flinke reclame over haar perfecte slaapgewoonten, en ze laat het die avond vooral niet zien. We hebben een hele gezellige avond en spreken af dat we contact houden voordat we de sleutel krijgen.

Mexico

In de tussentijd zitten we op babygebied ook niet stil. Via HET forum raken we weer in gesprek met verschillende mensen. We lezen ervaringen en leven met de mensen waarbij het wel goed gaat heel erg mee. Toch twijfelen we of draagmoederschap het helemaal is aangezien het zo onzeker is en we worden lid van een facebookgroep voor homo vaders om hun ervaringen te lezen. Daar lezen we veel verhalen van stellen die draagmoederschap via verschillende landen doen. Zo zijn er mensen met een traject in de VS hebben gedaan, maar ook Canada word al even aangehaald. We lezen ook veel over Mexico. Iedereen is, zoals we door dit blog ook merken, direct erg betrokken en behulpzaam. Zo ook twee mannen; Glenn & Michael. Zij schrijven dat ze in afwachting zijn of hun traject in Mexico tot een goed einde gaat komen, maar in de tussentijd willen ze ons graag helpen. Aangezien deze heren in Nieuwegein wonen, besluiten we op een dinsdagavond in Café Le journal in Utrecht wat te gaan drinken.

IMG_2762

Ze komen binnen, zijn allebei een kop groter dan wij (we zijn allebei 1,95) en vanaf de eerste minuut hebben we een klik. Wat een lieve jongens. We praten honderd uit over onze trajecten en ook over de Utrechtse Gay Scène, want al snel blijkt dat we veel van de zelfde mensen van gezicht en naam kennen. Er valt dus ook genoeg te roddelen. Maar we zijn er om over hun traject in Mexico te praten, en dus laten ze ons van alles zien. Via hun inloggegevens, laten ze zien hoe ze via een online portal tot een eiceldonor zijn gekomen. Ook hoe ze via de Agency in contact zijn gekomen met de draagmoeder. We horen hoe de eerste reis naar Mexico is geweest en hoe het contact met de Agency verloopt. We kunnen ons voorstellen hoe ontzettend spannend het allemaal voor hun is. Wat wordt er veel geduld, hoop en energie van deze mensen gevraagd. We bewonderen de jongens en besluiten geïnspireerd meer onderzoek te gaan doen naar gereguleerd draagmoederschap in Mexico.

Een paar weken later krijgen we een update van de jongens. Er is bij de terugplaatsing geen zwangerschap ontstaan en de draagmoeder heeft zich terug getrokken uit het traject. Aangezien een nieuwe screening en een nieuwe pick-up van eicellen geld kost, hebben ze het traject in Mexico op pauze moeten zetten. Wat balen we voor- en met Glenn en Michael.

Op dit moment is de mogelijkheid van draagmoederschap er niet meer voor homekoppels in Mexico door veranderingen in de wetgeving en zijn deze jongens, die ons inmiddels ontzettend veel waard zijn als vrienden, met lege handen achter gebleven.  We gunnen ze de wereld.

Niet alleen voor Glenn en Michael stopt hier de optie ‘Mexico’, maar ook voor ons. Vrij snel hierna storten we ons weer op het grote internet.

 

Els stuurt een berichtje. Ze is ongesteld. Gelukkig.

3 gedachtes over “Het is uit!

  1. Hè lieve Aart en Sjors,

    Met best wel hoopgevende spanning heb ik zojuist jullie hele blog doorgespit. Jeetje wat een traject en wat een hoop emoties in al die tijd.
    Het is al een flinke tijd terug dat ik Aart heb ontmoet op vakantie en een biertje dronk om het kampvuur. En nu lees ik alles over jullie traject. Ik kan alleen maar hopen en zo hard duimen dat het jullie lukt! Ik kan niet wachten op de volgende blogbericht. Ik duim..

    Veel liefs,
    Kim.

    Liked by 1 persoon

  2. Zo gek om te lezen dat mensen “helemaal” naar het buitenland moeten uitwijken voor hun droom. Ik ben er van overtuigd dat er genoeg vrouwen zijn die een draagmoeder willen en kunnen zijn. Soms zijn de dingen zo krom

    Like

  3. Pingback: WE ZIJN ZWANGER!!! | Papa's 2 be

Laat een reactie achter op Kim van Beek Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s