Kaboom!

Juni 2015

We zijn een van de 3 koppels waar Nadia mee gaat praten. En hoewel een-van-de-drie best wel heftig klinkt, is het heel begrijpelijk. De verbinding die ze zoekt (en wij overigens ook), is voor een heel leven. Ze wilt en zal geen mama-rol vervullen, maar ze is wel de vrouw die het kindje 9 maanden gedragen heeft en ook juridisch gezien is zij de moeder.

Voordat we elkaar ‘in het echt’ ontmoeten, vertelt ze over haar man en kinderen. Ook geeft ze aan dat ze niet zal dragen met haar eigen eicellen. Dus; mochten we het koppel zijn waar ze mee verder gaat, zullen we nog een eiceldonor moeten vinden. We hebben het veel over die eicellen. Hoe gaan we in vredesnaam aan die dingen komen? Hoe werkt dat? En dan? We verliezen ons weer in websites en fora en lezen daar veel mooie verhalen van beste vriendinnen en zussen die dit voor elkaar doen. De verhalen zijn heel mooi en inspirerend. Stuk voor stuk onbaatzuchtige en dankbare geschenken. Ook deze band zal (naar verwachting) levenslang zijn, zowel voor ons, als voor het kindje en ook voor de donor en haar eventuele kinderen.

We denken er veel over na en zijn bezig met de toekomst. Eerst maar kijken hoe het eerste gesprek verloopt voordat we echt op zoek gaan naar eieren. Misschien vind Nadia ons wel stom. Of wij haar.

Kaboom!

We prikken een datum en boeken een kamer in hotel Kaboom! (aanrader) in Maastricht. Lekker dichtbij België. De avond voor de first-date gaan we samen lekker uit eten (restaurant Het Kabinet – ook een aanrader), lopen daarna een rondje over het Vrijthof en uiteraard is Nadia het onderwerp van gesprek. We nemen de lijst met punten nog een paar keer door en bespreken alles wat we willen weten. Met een vleugje gezonde spanning verheugen we ons op de date.

IMG_1540-2

14 juli 2015. De volgende ochtend worden we zenuwachtig wakker en zitten klunzig aan het ontbijt. Straks is het zo ver. We willen een goede indruk maken maar ons ook zeker niet anders voordoen dan wie we zijn. Het voelt als de eerste dag in de brugklas waarvan je hoopt dat iedereen je leuk vind. Met dit gevoel stappen we de auto in en rijden we binnen de kortste keren de grens over richting Lanaken en stoppen we rond 10:30u bij Brasserie Lido. Ongeveer een half uur te vroeg zitten we in een vrij leeg restaurant te loeren naar alle afslaande auto’s. We zijn op van de zenuwen en zeggen niet heel veel tegen elkaar. Onze bloeddruk heeft het moeilijk. Maar dan komt er een blonde vrouw aanlopen die precies voldoet aan de omschrijvingen. Ze heeft een heel hartelijk gezicht en een warm voorkomen. Het kan niet anders. Dit is Nadia.

Ze begroet ons heel hartelijk en stelt ons vrij snel op ons gemak. Het scheelt dat we elkaar al een tijdje kennen via Het Forum en allebei onze ervaringen in draagmoederschap hebben. Hierdoor gaan we al snel de diepte in en begrijpen we elkaar op meerdere vlakken. Nadia vind het belangrijk dat er een gelijkwaardige en eerlijke relatie ontstaat. Er zijn veel minder draagmoeders dan wensouders. Daardoor hebben wensouders vaak de neiging om mee te praten met draagmoeders. Nadia stelt ons daarom veel open vragen over diverse standpunten, zodat ze een oprechte reactie van ons krijgt en weet of dit bij haar standpunten past. Ook wij stellen haar veel vragen en al snel ontstaat er een fijne sfeer en een goed beeld van haar motivatie en beweegredenen. Ze omschrijft het mooi; ‘Normale mensen groeien op, trouwen, werken wat en gaan dood, ik wil echt iets kunnen toevoegen aan het leven van anderen en wat is nou een mooier geschenk dan het dragen van een kindje’. Kaboom! Dat komt binnen.

homeOm 16u belt Patric, de man van Nadia om te vragen of het goed gaat en hoe laat ze ongeveer thuis zal zijn. Nadia vraag hem om ook even wat te komen drinken. Vrij snel loopt hij het cafe binnen en schud ons de hand. Het eerste van Patric tegen ons zegt is; ‘Jullie zien er helemaal niet uit als homo’s!’. We hebben een heerlijke middag met z’n vieren, maar realiseren ons dat we een-van-de-drie koppels zijn.

Vol gereserveerde hoop rijden we terug naar Utrecht en vonden het allebei een geweldig gesprek met een fijn en open gevoel. Thuis aangekomen krijgen we een berichtje van Nadia; ‘Ik zou jullie graag nog eens zien bij ons thuis, zoentje, Nadia’.

3 gedachtes over “Kaboom!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s