De eerste terugplaatsing

Woensdag 7 oktober 2015. De dag van de eerste terugplaatsing. We zijn op van de zenuwen.

De pick-up van Sandra was succesvol en er zijn 13 goed bevruchte embryo’s ontstaan! Ze worden allemaal vergeleken en de embryo met de beste kwaliteit zal worden teruggeplaatst in Nadia. De embryo’s die ‘goed genoeg’ zijn na een paar dagen zullen worden ingevroren, mochten we meer pogingen nodig hebben. Daar gaan we op dat moment niet van uit want we verwachten dat Nadia na de eerste of tweede terugplaatsing zwanger zal zijn.

Het rietje

Het is zo ver. We melden ons bij de Nanda, de receptioniste van het ziekenhuis in Brussel. Nadia krijgt een bandje om haar pols en we moeten wat handtekeningen zetten op wat Franstalige documenten. Vervolgens mogen plaatsnemen in de wachtkamer. Na een paar minuten, die voelen als uren, mogen we naar binnen. We krijgen blauwe hoesjes om onze schoenen en mogen de kamer binnen waar het gaat gebeuren. We worden vriendelijk opgevangen door een zuster die goed Engels spreekt en we raken aan de praat. Ze vindt de hele situatie erg interessant en maakt al pratend de kamer gereed.

Nadia mag nadat ze zich omgekleed heeft, plaatsnemen in een grote stoel met twee steunen. Daar mag ze haar benen in plaatsen. Wij staan netjes aan het hoofdeinde en proberen onze zenuwen onder controle te krijgen door elkaar en Nadia vast te houden/knijpen.

IMG_1362.JPG

De minuten kruipen voorbij en dan komt dokter Bernard binnen met een rietje in zijn hand. Daar zit ‘ie in. Dat is ons mini-kindje! Wat een gek idee! De zuster positioneert het echo-apparaat zo, dat we mee kunnen kijken met de plaatsing van het rietje. Dokter Bernard schuift het rietje in de baarmoeder van Nadia en plotseling verschijnt er een streepje op het scherm. Een paar seconden later zien we een wit wolkje uit het puntje schieten. ‘Voila’, zegt dokter Bernard en haalt het rietje terug. Er zit een levende embryo in de buik van Nadia. Wat een bizar idee. Het enige wat er moet gebeuren, is dat de embryo blijft ‘plakken’ in de baarmoederwand en gaat groeien.

We gaan naar huis en het eeuwige wachten is begonnen.

The Filling Station

Woensdag 21 oktober 2015. Het is zo ver, vandaag horen we de uitslag. Omdat Nadia medicijnen neemt is een reguliere zwangerschapstest niet betrouwbaar. Daarom heeft ze  ’s ochtends bloed laten trekken bij de huisarts. Na 18:00 kunnen we bellen voor de uitslag; zwanger of niet zwanger. Omdat Nadia al wat last van haar buik heeft gehad (wij denken innesteling pijn) kan het bijna niet anders dan dat ze zwanger is.

Rond 17:30 zitten we klaar op de bank en kijken we hysterisch naar de salontafel. We hebben alle klaarliggen. Het telefoonnummer van de huisarts, tissues en vooral onze zenuwen. Hemeltjelief, wat is dit spannend. Grappend maken we een weddenschap. Als we straks zwanger zijn, trakteren wij op een etentje, zo niet, trakteert Nadia.

Om 17:58 pakken we de telefoon en toetsen we het telefoonnummer van de huisarts in. Uiteraard controleren we dit nog 3 keer voordat we op het groene hoortje drukken.

Stipt 18:00. De telefoon gaat over. Nog een keer. Nog een keer. Na de vierde toon neemt de assistente op en we vragen direct naar de huisarts. Een wachttoon. Nog een wachttoon. Nog een. Onze harten staan stil.

De huisarts neemt op en Nadia noemt haar naam. Hij rommelt wat op zijn computer. We houden ons adem in. Dan geeft hij ons de uitslag.

We gaan uit eten bij The Filling Station in Lanaken. Nadia betaalt. Ze heeft de weddenschap verloren.

Niet zwanger.

 

 

Komen vier mensen bij de dokter

Juli 2015

Na een nachtelijke zomerse rit over de A2 komen we thuis en drinken we met vlinders in ons buik een kopje thee. Nadia heeft ons haar ja-woord gegeven en gaat ons kindje dragen. Daarbij zal Sandra haar eicellen aan ons doneren. Het idee is om zaadcellen van een van ons, met eicellen van Sandra te combineren en de gecreëerde embryo terug te plaatsen in de baarmoeder van Nadia. Dat kan alleen een gespecialiseerde arts in een IVF kliniek.

Omdat wij twee mannen zijn, worden we in de Nederlandse IVF klinieken niet geholpen. De reden; wij zijn niet in staat om ons met ons biologisch materiaal voort te planten. We vinden hier iets van, sterker nog, we vinden hier ontzettend veel van. Helaas zijn het wij tweeën tegen de ziekenhuizen en het college van de rechten van de mens en trekken wij aan het kortste eind. We zijn dus genoodzaakt om uit te wijken naar het buitenland.

Nadia heeft eerder een kindje voor een stel gedragen, met hun eicel- en zaadcel. Dit hebben ze gedaan in een kliniek in Brussel, dus daar richten we onze pijlen op.

Sterker nog; voor onze tweede date heeft Nadia ‘stiekem’ al een afspraak voor ons gemaakt in het ziekenhuis! Ze laat er gelukkig geen gras over groeien!

Brussel, 5 augustus 2015

Samen met Sandra en haar partner rijden we naar Brussel en ontmoeten Nadia bij het ziekenhuis. We zijn hartstikke nerveus en kletsen hyperactief met elkaar. De tijd kruipt langzamer dan ooit. We gaan naar de wachtkamer en ontmoeten daar Nanda, de verpleegkundige. Zij spreekt als een van de weinigen de Nederlandse taal en helpt ons waar ze kan.

We nemen plaats in de wachtkamer en kijken elkaar glazig aan. We beseffen ons allemaal; dit is de dag des oordeels. De arts die ons straks ontvangt heeft alle macht in handen om dit avontuur te laten slagen of mislukken. Sjors moet twee keer plassen, Aart frunnikt wat aan z’n broek en praat wat met Nadia en Sandra. Het duurt een baard. Bij elke deur die opengaat, worden onze oksels klammer en onze rug natter.

Dan gaat er een deur open en staat daar een vriendelijke kerstman in doktersoutfit. Hij kijkt ons aan en noemt de naam van Nadia.

Dokter Bernard

Dit is dokter Bernard. Samen met de twee dames gaan we naar binnen. Na een paar kortdate half Frans/Nederlandse vragen (leeftijd, gewicht, kwaliteit sperma, eventuele kinderwens Sandra en Nadia) neemt hij – zonder iets te zeggen – onze paspoorten mee en gaat ze kopiëren. We blijven met z’n vieren achter in de kamer. Zodra de deur sluit beginnen we zenuwachtig door elkaar heen te praten. Houd dit in dat hij het gaat doen?

Dan komt hij terug en maakt een schematisch tekeningetje van hoe we het gaan doen. Eicellen van Sandra – zaadcellen van een van ons – buik van Nadia.

Dokter Bernard pakt een papier, kleurt een aantal hokjes in en stuurt ons nonchalant met het papier door naar het laboratorium in de kelder. Onwennig geven we hem een hand en lopen zijn kamer uit. Op het moment dat de deur van zijn kamer sluit beginnen we te knuffelen, huilen en zachtjes te gillen. De partner van Sandra komt naar ons toe en geeft ons een warme omhelzing. Een aantal dames in de wachtkamer kijken ons met een glimlach aan. Dokter Bernard gaat ons helpen! Wat bijzonder!

Na het bloedtrekken (bloed afnemen) gaan we ontzettend opgelucht lunchen in het restaurant en genieten we opgewonden na van een heerlijke lunch met een Belgisch biertje.

11823698_10153181568863737_1204416038_n

Hectiek

Na de lunch maken we nieuwe afspraken met Nanda. Op basis van de testresultaten van het bloed zullen de artsen een behandel- en medicatie plan maken. Er zullen namelijk een aantal eicellen van Sandra moeten worden geoogst, zodat er meerdere eicellen kunnen worden bevrucht. Om eicellen te laten rijpen, zal ze injecties krijgen. Tegelijkertijd zal Nadia haar cyclus met de pil afgestemd moeten krijgen op de cyclus van Sandra en ook medicatie moeten nemen om de conditie van haar baarmoeder zo optimaal mogelijk te krijgen.

Na twee weken krijgen we de uitslag en spreken we met Sandra af om met haar naar Brussel te gaan om de medicatie op te halen. Als we in de auto zitten om haar op te halen krijgen we een berichtje dat ze vanwege familie-omstandigheden niet kan komen. We hebben hier volledig begrip voor en besluiten zonder haar naar Brussel te gaan en de medicatie die avond bij haar langs te brengen.

Eenmaal in Brussel aangekomen, vragen we in ons beste (lees; slecht) Frans waar we de medicatie op kunnen halen. De apotheek is een slecht verlichte, groezelige soort bunker onder het ziekenhuis. We vragen de dame achter de balie of ze medicatie voor ons heeft; ‘Voulez vous medication pour madame Nadia?’ en ze kijkt ons schaapachtig aan. Haar wenkbrauwen schieten omhoog en zucht zichtbaar. Ze begint steeds harder te praten als ze merkt dat we haar niet verstaan. Conclusie; Ze heeft een voorschrift nodig!

We gaan naar de 3e etage – naar Nanda en vragen haar om een voorschrift. Die moet ze eerst opvragen bij dokter Bernard. Dokter Bernard heeft de uitslagen niet, dus die moeten we opvragen bij het labo. Na het halve ziekenhuis gezien te hebben en dankbaar voor die paar woordjes Frans die zijn blijven hangen, komen we uiteindelijk weer aan bij de apotheek. Dan begint het handen- en voetenwerk pas echt.

Met gebaren, woordjes en krabbeltjes op papieren begrijpen we de medicatie. Dan mogen we 1.500,- afrekenen. Tja, we hebben natuurlijk geen Belgische zorgverzekering.

Met een koeltasje vol spuiten rijden we door naar een Van Der Valk hotel in de buurt van Sandra, zodat ze dicht bij haar familie is. Midden in het restaurant overhandigen we de medicatie en bespreken we hoeveel en wanneer ze dit moet injecteren. Dit voelt gek en een tikke crimineel.

Een dozijn eicellen

Dan begint de strakke planning.

Woensdag 23 september 2015. Sandra krijgt de eerste echo in Brussel om te kijken hoe de follikels zich ontwikkelen en op hoeveel eicellen we kunnen rekenen. Wij wachten buiten de kamer van dokter Bernard als hij een echo maakt. Hierna mogen we binnenkomen en gaan we zitten. ‘Twaalf stuks en ze ontwikkelen goed. Een voetbalteam!’ Zegt dokter Bernard. We zijn blij verrast en stappen (na een kwartier ziekenhuis) de auto in, terug naar Nederland.

IMG_1217

Maandag 27 september 2015. Wederom een bliksembezoek in Brussel om te kijken hoe de eicellen zich ontwikkelen. Ongeveer 20 eicellen! De rest van de dag zitten we in de auto.

Dinsdag 28 september 2015. We bezoeken met z’n tweeën ’s ochtends het FIOM, het bureau voor ongewenste kinderloosheid om informatie in te winnen over Nederlands/Belgische procedures. Vervolgens gaan we door naar Amsterdam voor een afspraak met onze advocaat om het juridische stuk door te spreken- en voor te bereiden. Omdat Nadia (vermoedelijk) zal bevallen, is zij juridisch moeder en haar man Patric automatisch juridisch vader. Omdat het een vrij ingewikkelde en bovendien internationale zaak is, hebben we een goede advocaat nodig die alles voor ons kan regelen.

Woensdag 29 september 2015. Oh ja, we moeten ook nog werken. We horen van Sandra dat ze is aangesproken op het schoolplein omdat ze denken dat ze zwanger is. Door de medicatie is ze onwijs opgeblazen en lijkt ze 20 weken zwanger.

Donderdag 1 oktober 2015. We halen Sandra op en gaan met haar naar een B&B in de buurt van Brussel. Hier kijken we samen de jubileum aflevering van GTST. Meerdijk bestaat 25 jaar. Heerlijke afleiding, want morgen is de Pick-up van de eicellen en we zijn behoorlijk zenuwachtig.

Pick-up

Vrijdag 2 oktober 2015. In het holst van de nacht rijden we met Sandra naar het ziekenhuis voor de Pick-up van de eicellen. Een verpleegkundige die een beetje Nederlands spreekt, bereid Sandra voor. ‘Heeft u gegeten? Heeft u gedronken? Heeft u geroken?’ vraagt ze.

Sandra krijgt een roesje en wordt weggereden. Een van ons krijgt een leeg potje in zijn handen gedrukt en moet het potje vullen en inleveren. Als ze een half uurtje later terugkomt en bijkomt vraagt ze; ‘Wanneer halen ze die eicellen er nou uit?’ Waarop wij zeggen dat de eicellen er al uit zijn. Ze heeft een gevoelige onderbuik en heeft er best veel last van. We zouden de pijn graag over willen nemen en voelen ons er rot van. Vrij snel daarna komt dokter Bernard binnen en geeft ons het goede nieuws. 21 eicellen! Hierna brengen we Sandra terug naar huis om bij te komen.

Zaterdag 3 oktober 2015. We krijgen een telefoontje uit Brussel. De zaadcellen en eicellen zijn met elkaar gecombineerd en er zijn maar liefst 13 embryo’s bevrucht! Wat een hoop!!! Die krijgen we nooit op (denken we)! We maken meteen de afspraak voor de terugplaatsing. Dit zal woensdag 7 oktober 2015 zijn. Spannend!!!

 

Vruchtbaar 2018!

Lieve vrienden, familie, kennissen en fijne lezers,

We wensen jullie hele fijne feestdagen en een warm, gezond, liefdevol en vruchtbaar 2018 toe! Hopelijk brengt het nieuwe jaar ook ons veel moois…!

IMG_6005

Liefs, Aart & Sjors

Nadia gaat ons kindje dragen!!!

Tussen de eerste- en de tweede date zijn we heel blij met het aanbod van Sandra. Zij en haar partner willen hun eicellen doneren, mocht Nadia met ons in zee willen gaan. Lees hier hoe dat verliep.

Zomer 2015

We leven toe naar onze tweede date met Nadia en chatten ontzettend veel met Nadia. Het gaat over van alles en nog wat. Favoriete programma’s (Wie is Mol en Expeditie Robinson), haar man en kinderen, haar hondjes, hoe we wonen, onze passie voor bord spellen en natuurlijk de hilarische verschillen tussen Nederland en België. Om jullie wat leuke voorbeelden te geven;

  • Lopen; In België betekent lopen rennen. Hard rennen. Als je naar de bus loopt, dan ben je aan het hollen. Als je daar stapje voor stapje vooruit wil dan ben je aan het ‘gaan’.
  • Gras afrijden.; oftewel; grasmaaien.
  • Seves; Dit is een tijdsaanduiding. Het zit tussen nu en straks in. Ben je bijvoorbeeld boter op je brood aan het smeren en je bent van plan om daarna meteen hagelslag overheen te doen dan zeg je; ‘Ik strooi seves hagelslag op mijn broodje’.
  • Met de koets gaan; Met de kinderwagen lopen (iets wat we Nadia tot op de dag van vandaag van harte gunnen).
  • Foetelen; Tijdens een spelletje hints geven om zo iemand anders een voordeel in het spel te geven. Zit tegen valsspelen aan.

Kortom; genoeg gespreksstof om de dagen op te vullen. Een paar dagen voor de date, vraagt Nadia ons om badkleding mee te nemen. Ze hebben een jacuzzi in de achtertuin en ze zou het heerlijk vinden om daar met ons in te gaan.

26-7-2015 – De tweede date

Het is 26-7-2015. De dag van de tweede date. We schieten de A2 op richting Maastricht en rijden hem uit. Het is twee uur rijden en onderweg vermaken we ons met de muziek van de musical Tarzan. We zingen uit volle borst mee en de tijd schiet, net als het veranderende landschap voorbij. Als we het bordje ‘België’ passeren begint de adrenaline te bruisen. Hoewel we onwijs hartelijk worden ontvangen, valt de spanning niet zomaar van ons af. Dit is namelijk de belangrijkste dag van het jaar. Misschien wel ooit.

De deur gaat open en daar staat ze, met een big smile. Het ijs smelt door haar warmte. We geven haar een bosje bloemen en vrijwel meteen zegt ze; ‘Heel lief, maar dit hoeven jullie echt niet te doen! We verzorgen de bloemen namelijk niet’ – en het ijs is gebroken. Ze is heerlijk goudeerlijk en we merken dat we dat heel prettig vinden. Nadia geeft ons een rondleiding door het huis. Wat een ruimte en wat een fijne sfeer! We ontmoeten haar kinderen en hondjes en we merken het aan alles; het zit goed.

Na veel gepraat, geklets en gelachen in de warme zomerzon, schuiven we aan tafel en eten we met het gezin mee. Er staat een fles Agrumes op tafel, een zalig frisdrankje dat lijkt bitter-lemon – maar dan lekkerder.

12233107_10204822219690804_755259210_n

Een warm bad

Na het eten ploffen we voldaan op de bank (zetel) en kletsen we nog even verder met Nadia en haar man Patric. Naast Nadia, is ook Patric goudeerlijk, recht-door-zee en hilarisch! Aan alles merken we dat deze twee mensen uit hetzelfde hout gesneden zijn en meer dan perfect bij elkaar passen en om elkaar geven. Hartverwarmend hoe Patric zijn vrouw steunt in haar wens om een kindje te dragen.

Rond een uurtje of tien trekken we onze badkleding aan en laten we onszelf onder de prachtige sterrenhemel met z’n drieën zakken in de jacuzzi. We stellen elkaar nog een paar goede kritische vragen en zijn allemaal zichtbaar blij met het antwoord. Het is bijna een romantische setting.

Dan zijn we even tegelijkertijd stil en kijken elkaar afwisselend aan met glimmende ogen. Aart vraagt; ‘Heb je op dit moment nog vragen voor ons?’. ‘Nee, zegt ze’. ‘Hebben jullie nog vragen voor mij?’. ‘Ja… een laatste vraag’ zegt Sjors. ‘Heb je al een keuze gemaakt?’. ‘Ja’ zegt Nadia en pakt onze handen vast. ‘Ik wil heel graag een kindje voor jullie dragen!’.

We geven elkaar een dikke knuffel en zijn onbeschrijfelijk blij. We praten en lachen nog wat en stappen ontzettend voldaan de auto in.

Eicellen gezocht!

Zomer 2015, we leven in spanning en hoop. We denken vooral na over hoe we het ‘eicel-probleem’ moeten oplossen, mocht Nadia ons ‘kiezen’. Nadia zal namelijk niet met haar eigen eicellen dragen, vandaar dat we op zoek moeten naar eicellen van een ander. Als we die al kunnen vinden, dan zullen we een kliniek moeten vinden die de bevruchte eicellen terugplaatst in de baarmoeder van Nadia.

Maar goed, stap voor stap. Stap 1: Eicellen vinden.

Een dozijn eieren alstublieft

Hoe vind je eicellen? Bel je het ziekenhuis? Kan je ze online bestellen? Is er, net zoals de zaadbank, een eicelbank waar je ze kunt kopen? Moeten we hiervoor uitwijken naar het buitenland? We besluiten de stoute schoenen aan te trekken en het ‘gewoon’ te vragen aan vrouwen in onze omgeving. Dan komt meteen de volgende vraag op; aan wie kunnen we dat vragen? In onze omgeving is vrijwel iedereen bezig met hun kinderwens of hebben nog geen kinderen. Daarnaast een vraag die je niet dagelijks stelt, sterker nog; het is een behoorlijk gekke vraag. We hebben meteen twee dierbare vrouwen (overigens zonder kinderen) in onze gedachten en schrijven hun namen op een post-it. Daarna scrollen we allebei onze contactpersonen en Facebookvrienden door, maar we besluiten het toch eerst aan deze twee dames te vragen.

Maar dan. Hoe vraag je dat? ‘Hoe was je weekend? Trouwens, heb je nog een dozijn eieren over?’. Het moet er toch van komen, want de tweede afspraak met Nadia staat al gepland. We besluiten langs de dames te gaan en leggen onze situatie uit. We vragen ze allebei, inclusief partners, om er over na te denken om eicellen aan ons te doneren. Ze reageren heel lief en snappen onze vraag volkomen.

Een van de vrouwen geeft zelfs aan ooit in de toekomst een kindje voor ons te willen dragen als ze zelf klaar is met haar kinderwens, zo onwijs lief! Een paar dagen later geeft ze aan nu nog geen eicellen te kunnen doneren omdat het een medische ingreep is waar risico’s aan verbonden zijn. Omdat zij en haar partner zelf kinderen willen, is dit risico (totaal begrijpelijk) te groot. Hier hadden we in alle enthousiasme nog niet over nagedacht en we zijn het volledig met ze eens.

Sandra

De volgende dag belt de andere vrouw die we hebben gevraagd om na te denken over eiceldonatie. Ze hebben nieuws! Omdat zij en haar partner eiceldonatie een lastig onderwerp vinden, hebben ze hun bedenkingen besproken met vrienden. Ze hebben – mede dankzij dat gesprek – besloten dat ze eerst hun eigen kinderwens te willen vervullen. Geheel logisch en achteraf kijken denken we er precies hetzelfde over. Stel; je geeft je ‘materiaal’ (eicel of zaadcel) aan een ander. Daar komt vervolgens een kindje uit en later blijkt het niet te lukken? Dan heb je wel een look-a-like en fysiek een biologisch kindje van jezelf of je partner rondlopen terwijl het bij jou niet lukt.

Affin, tijdens dat gesprek zei een vriendin van hun, Sandra, dat ze ons zonder twijfel eicellen zou willen geven. WAT?! ECHT?! ONS? EIEREN? Weer een totaal vreemde die ons zonder eigenbelang wilt helpen! We checken meteen haar Facebookpagina en jeetje… Wat is ze knap!

Die woensdag spreken we met Sandra en haar partner af. We hebben een geweldige avond met de nodige wijntjes, verhalen over kenkels (je had er bij moeten zijn) en hele goede gesprekken. Hun gezin is compleet en ze weten allebei heel zeker dat ze er geen kindje bij willen hebben. Onze eerste indruk; Wat zijn dit een leuke, vlotte en warme mensen. Nog voor de avond over is zegt ze ons dat ze ons dolgraag willen helpen in het vormen van een gezin. ‘Jullie zouden geweldige papa’s zijn’. Haar partner staat er volledig achter. Met een lach en een traan bedanken we ze hartelijk. Na een fijne en warme avond, gaan we op een roze wolk naar huis.

Thuis aangekomen brengen we meteen Nadia op de hoogte; ‘Je raad het nooit, we hebben een heel bijzonder en leuk koppel ontmoet, ze willen ons heel graag helpen door eicellen te doneren!’.

Een paar dagen later gaat de deurbel. Een pakketje van Sandra. Omdat het lekker weer is, openen we het pakketje op het dakterras en sturen we meteen een hysterisch blije foto van de prachtige eenhoorn naar Sandra.

IMG_0920

Met Sandra en haar partner in ons hart en hun eicellen in ons achterhoofd, gaan we voorbereid en hoopvol op naar de tweede date met Nadia…