Komen vier mensen bij de dokter

Juli 2015

Na een nachtelijke zomerse rit over de A2 komen we thuis en drinken we met vlinders in ons buik een kopje thee. Nadia heeft ons haar ja-woord gegeven en gaat ons kindje dragen. Daarbij zal Sandra haar eicellen aan ons doneren. Het idee is om zaadcellen van een van ons, met eicellen van Sandra te combineren en de gecreëerde embryo terug te plaatsen in de baarmoeder van Nadia. Dat kan alleen een gespecialiseerde arts in een IVF kliniek.

Omdat wij twee mannen zijn, worden we in de Nederlandse IVF klinieken niet geholpen. De reden; wij zijn niet in staat om ons met ons biologisch materiaal voort te planten. We vinden hier iets van, sterker nog, we vinden hier ontzettend veel van. Helaas zijn het wij tweeën tegen de ziekenhuizen en het college van de rechten van de mens en trekken wij aan het kortste eind. We zijn dus genoodzaakt om uit te wijken naar het buitenland.

Nadia heeft eerder een kindje voor een stel gedragen, met hun eicel- en zaadcel. Dit hebben ze gedaan in een kliniek in Brussel, dus daar richten we onze pijlen op.

Sterker nog; voor onze tweede date heeft Nadia ‘stiekem’ al een afspraak voor ons gemaakt in het ziekenhuis! Ze laat er gelukkig geen gras over groeien!

Brussel, 5 augustus 2015

Samen met Sandra en haar partner rijden we naar Brussel en ontmoeten Nadia bij het ziekenhuis. We zijn hartstikke nerveus en kletsen hyperactief met elkaar. De tijd kruipt langzamer dan ooit. We gaan naar de wachtkamer en ontmoeten daar Nanda, de verpleegkundige. Zij spreekt als een van de weinigen de Nederlandse taal en helpt ons waar ze kan.

We nemen plaats in de wachtkamer en kijken elkaar glazig aan. We beseffen ons allemaal; dit is de dag des oordeels. De arts die ons straks ontvangt heeft alle macht in handen om dit avontuur te laten slagen of mislukken. Sjors moet twee keer plassen, Aart frunnikt wat aan z’n broek en praat wat met Nadia en Sandra. Het duurt een baard. Bij elke deur die opengaat, worden onze oksels klammer en onze rug natter.

Dan gaat er een deur open en staat daar een vriendelijke kerstman in doktersoutfit. Hij kijkt ons aan en noemt de naam van Nadia.

Dokter Bernard

Dit is dokter Bernard. Samen met de twee dames gaan we naar binnen. Na een paar kortdate half Frans/Nederlandse vragen (leeftijd, gewicht, kwaliteit sperma, eventuele kinderwens Sandra en Nadia) neemt hij – zonder iets te zeggen – onze paspoorten mee en gaat ze kopiëren. We blijven met z’n vieren achter in de kamer. Zodra de deur sluit beginnen we zenuwachtig door elkaar heen te praten. Houd dit in dat hij het gaat doen?

Dan komt hij terug en maakt een schematisch tekeningetje van hoe we het gaan doen. Eicellen van Sandra – zaadcellen van een van ons – buik van Nadia.

Dokter Bernard pakt een papier, kleurt een aantal hokjes in en stuurt ons nonchalant met het papier door naar het laboratorium in de kelder. Onwennig geven we hem een hand en lopen zijn kamer uit. Op het moment dat de deur van zijn kamer sluit beginnen we te knuffelen, huilen en zachtjes te gillen. De partner van Sandra komt naar ons toe en geeft ons een warme omhelzing. Een aantal dames in de wachtkamer kijken ons met een glimlach aan. Dokter Bernard gaat ons helpen! Wat bijzonder!

Na het bloedtrekken (bloed afnemen) gaan we ontzettend opgelucht lunchen in het restaurant en genieten we opgewonden na van een heerlijke lunch met een Belgisch biertje.

11823698_10153181568863737_1204416038_n

Hectiek

Na de lunch maken we nieuwe afspraken met Nanda. Op basis van de testresultaten van het bloed zullen de artsen een behandel- en medicatie plan maken. Er zullen namelijk een aantal eicellen van Sandra moeten worden geoogst, zodat er meerdere eicellen kunnen worden bevrucht. Om eicellen te laten rijpen, zal ze injecties krijgen. Tegelijkertijd zal Nadia haar cyclus met de pil afgestemd moeten krijgen op de cyclus van Sandra en ook medicatie moeten nemen om de conditie van haar baarmoeder zo optimaal mogelijk te krijgen.

Na twee weken krijgen we de uitslag en spreken we met Sandra af om met haar naar Brussel te gaan om de medicatie op te halen. Als we in de auto zitten om haar op te halen krijgen we een berichtje dat ze vanwege familie-omstandigheden niet kan komen. We hebben hier volledig begrip voor en besluiten zonder haar naar Brussel te gaan en de medicatie die avond bij haar langs te brengen.

Eenmaal in Brussel aangekomen, vragen we in ons beste (lees; slecht) Frans waar we de medicatie op kunnen halen. De apotheek is een slecht verlichte, groezelige soort bunker onder het ziekenhuis. We vragen de dame achter de balie of ze medicatie voor ons heeft; ‘Voulez vous medication pour madame Nadia?’ en ze kijkt ons schaapachtig aan. Haar wenkbrauwen schieten omhoog en zucht zichtbaar. Ze begint steeds harder te praten als ze merkt dat we haar niet verstaan. Conclusie; Ze heeft een voorschrift nodig!

We gaan naar de 3e etage – naar Nanda en vragen haar om een voorschrift. Die moet ze eerst opvragen bij dokter Bernard. Dokter Bernard heeft de uitslagen niet, dus die moeten we opvragen bij het labo. Na het halve ziekenhuis gezien te hebben en dankbaar voor die paar woordjes Frans die zijn blijven hangen, komen we uiteindelijk weer aan bij de apotheek. Dan begint het handen- en voetenwerk pas echt.

Met gebaren, woordjes en krabbeltjes op papieren begrijpen we de medicatie. Dan mogen we 1.500,- afrekenen. Tja, we hebben natuurlijk geen Belgische zorgverzekering.

Met een koeltasje vol spuiten rijden we door naar een Van Der Valk hotel in de buurt van Sandra, zodat ze dicht bij haar familie is. Midden in het restaurant overhandigen we de medicatie en bespreken we hoeveel en wanneer ze dit moet injecteren. Dit voelt gek en een tikke crimineel.

Een dozijn eicellen

Dan begint de strakke planning.

Woensdag 23 september 2015. Sandra krijgt de eerste echo in Brussel om te kijken hoe de follikels zich ontwikkelen en op hoeveel eicellen we kunnen rekenen. Wij wachten buiten de kamer van dokter Bernard als hij een echo maakt. Hierna mogen we binnenkomen en gaan we zitten. ‘Twaalf stuks en ze ontwikkelen goed. Een voetbalteam!’ Zegt dokter Bernard. We zijn blij verrast en stappen (na een kwartier ziekenhuis) de auto in, terug naar Nederland.

IMG_1217

Maandag 27 september 2015. Wederom een bliksembezoek in Brussel om te kijken hoe de eicellen zich ontwikkelen. Ongeveer 20 eicellen! De rest van de dag zitten we in de auto.

Dinsdag 28 september 2015. We bezoeken met z’n tweeën ’s ochtends het FIOM, het bureau voor ongewenste kinderloosheid om informatie in te winnen over Nederlands/Belgische procedures. Vervolgens gaan we door naar Amsterdam voor een afspraak met onze advocaat om het juridische stuk door te spreken- en voor te bereiden. Omdat Nadia (vermoedelijk) zal bevallen, is zij juridisch moeder en haar man Patric automatisch juridisch vader. Omdat het een vrij ingewikkelde en bovendien internationale zaak is, hebben we een goede advocaat nodig die alles voor ons kan regelen.

Woensdag 29 september 2015. Oh ja, we moeten ook nog werken. We horen van Sandra dat ze is aangesproken op het schoolplein omdat ze denken dat ze zwanger is. Door de medicatie is ze onwijs opgeblazen en lijkt ze 20 weken zwanger.

Donderdag 1 oktober 2015. We halen Sandra op en gaan met haar naar een B&B in de buurt van Brussel. Hier kijken we samen de jubileum aflevering van GTST. Meerdijk bestaat 25 jaar. Heerlijke afleiding, want morgen is de Pick-up van de eicellen en we zijn behoorlijk zenuwachtig.

Pick-up

Vrijdag 2 oktober 2015. In het holst van de nacht rijden we met Sandra naar het ziekenhuis voor de Pick-up van de eicellen. Een verpleegkundige die een beetje Nederlands spreekt, bereid Sandra voor. ‘Heeft u gegeten? Heeft u gedronken? Heeft u geroken?’ vraagt ze.

Sandra krijgt een roesje en wordt weggereden. Een van ons krijgt een leeg potje in zijn handen gedrukt en moet het potje vullen en inleveren. Als ze een half uurtje later terugkomt en bijkomt vraagt ze; ‘Wanneer halen ze die eicellen er nou uit?’ Waarop wij zeggen dat de eicellen er al uit zijn. Ze heeft een gevoelige onderbuik en heeft er best veel last van. We zouden de pijn graag over willen nemen en voelen ons er rot van. Vrij snel daarna komt dokter Bernard binnen en geeft ons het goede nieuws. 21 eicellen! Hierna brengen we Sandra terug naar huis om bij te komen.

Zaterdag 3 oktober 2015. We krijgen een telefoontje uit Brussel. De zaadcellen en eicellen zijn met elkaar gecombineerd en er zijn maar liefst 13 embryo’s bevrucht! Wat een hoop!!! Die krijgen we nooit op (denken we)! We maken meteen de afspraak voor de terugplaatsing. Dit zal woensdag 7 oktober 2015 zijn. Spannend!!!

 

Een gedachte over “Komen vier mensen bij de dokter

  1. Pingback: De eerste terugplaatsing | Papa's 2 be

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s