WE ZIJN ZWANGER!!!

Eindelijk mogen we het van de daken schreeuwen!!!

WE ZIJN ZWANGER!!!

Verderf

De kinderen van Lianne en Bas zijn ziek. Griep. Kots. Koorts. Poep. Ellende. Alles. Dan wordt Lianne ook ziek. We doen twee soorten ovulatie testen, maar die blijven blanco. Toch mikken we twee keer op basis van de cyclus app. Dan krijgt ook Bas griep. Een van de testen slaat uit terwijl de andere test niks doet. Aart dringt aan om toch nog een derde  inseminatie te doen op basis van de test. Ondanks wat weerstand (lees; de ovulatie-hormonen van Lianne en het uitslaande verderf in Drenthe), doen we toch nog een derde inseminatie.

Naast een vervelende nekblessure krijgt Sjors ook de monstergriep. Tot overmaat van ramp, begint ook Aart aan de aftakeling en het bed is al snel omsingeld met emmertjes en de nodige ellende. Alsof het niet erg genoeg is, steken we per ongeluk ook Micheal en Glenn aan. Twee lieve vrienden met een kinderwens.

Samengevat; Deze maand is de meest kansloze ‘poging’ ooit. Als de eicel al gesprongen is, zal zij absoluut niet bevrucht worden, laat staan goed innestelen. We zetten onze zinnen op volgende maand. Eerst maar even genieten van de feestdagen.

Kerstavond 2017

Eerste kerstdag 2017 moet Lianne ongesteld worden. We weten het (bijna) zeker aangezien afgelopen maand iedereen de monstergriep had en we minimale kans zien tot succes.

In korte tijd zijn Bas, Lianne en wij zo naar elkaar toe gegroeid dat het soms voelt als familie. We spelen met het idee om ze een kerstdag uit te nodigen om samen te eten. Spontaan krijgen we een uitnodiging om op kerstavond met z’n vieren te gourmetten en accepteren het meteen. Wij zorgen voor het vlees, zij voor de rest.

Een paar dagen voor kerst krijgen we opmerkelijke berichtjes van Lianne. Ze heeft last van haar borsten! En na een rondje fietsen komt ze misselijk thuis. Toch zijn we wat terughoudend en afwachtend. Het kan niet… toch?

24 december 2017. Aart moet werken, dus Sjors haalt eerst het gourmetvlees op, dan Aart en we rijden samen door naar Drenthe. Op de laatste rotonde voor hun huis krijgen we het opeens Spaans benauwd. Lianne voelt zich ontzettend zwanger en alle zwangerschapstekenen laten zich zien. Zou het dan toch…?

De test

We hebben onderweg via de App afgesproken dat we meteen testen als we binnen komen, omdat wij alle vier de spanning van het wachten bijna niet aankunnen.

De auto is nauwelijks geparkeerd of we gooien onze jassen op de kapstok en lopen snel maar stil (want de kinderen slapen) door naar de woonkamer. Het is binnen gezellig versierd en lekker warm. Een kerstboompje met cadeautjes er onder, lampjes aan het plafond en een zelfgemaakte kerstboomtekening van hun oudste dochter hangt op de deur.

Bas en Lianne begroeten ons hartelijk met een ontzettend grote glimlach. Waarschijnlijk van de spanning.

Op tafel staat een plastic bekertje met urine klaar. Daarnaast ligt de zwangerschapstest. Aart leest snel de bijsluiter van de test hardop en hijgend van het traplopen voor.

De korte versie;

  • Dip de stick 20 seconden in de urine;
  • Leg hem 3 minuten omgedraaid op tafel;
  • Draai hem om.

Stap 1: We dopen de stick in de urine. Na 20 seconden piept de timer en leggen we de test op z’n kop op tafel.

Stap 2: 3 (DRIE!) hele minuten. 180 (HONDERDTACHTIG!) seconden wachten. Wat een verschrikking!

Dan staat Lianne plotseling op, loopt naar de kast en haalt er een langwerpig cadeautje uit en legt het voor ons op tafel. ‘Even een cadeautje om de tijd te overbruggen’ zegt ze. We scheuren het samen open. Het is een juwelendoosje. Sjors kijkt met een scheef oog naar Bas en Lianne en dan openen we het doosje. In slow motion gaat het dekseltje van het doosje af en daar ligt geen Rolex horloge of armband… Het is… een test…? Een zwangerschapstest!!! Met twee blauwe strepen! Maar wat betekend dit? Huh?! Wat?! Hoe?! Wat is dit? Wat betekend dit…?

Dan valt het kwartje! Zijn we…? We zijn…?!

ZWANGER!!!

We omhelzen Lianne, elkaar, Bas en herhalen dit nog een paar keer! Half in shock, half verdoofd en nog een helft (ja, op zo’n moment besta je uit meer dan twee helften) gewoon ontzettend geëmotioneerd en oprecht blij!

Stap 3: De wekker gaat en de drie minuten zijn voorbij, voor de vorm draaien we ook de net-uitgevoerde-test om. We zien de bevestigende letters; ZWANGER!

IMG_6176a20c577d-3ec1-400e-abf2-a679138231ddIMG_6173

Met z’n vieren verwachten we een kindje! Niet alleen krijgen we straks een kindje, we hebben er ook vier nieuwe familieleden bij. Dit gevoel is onbeschrijfelijk. Wat zijn we rijk. Dankbaar. Gelukkig. Opgelucht.

Kerst 2017 kan NIET meer stuk.

Eindelijk…

Ons ‘JA-woord’

Zaterdag 28 oktober 2017. Vanavond gaan we over van zomertijd naar wintertijd. De klok wordt achteruit gezet om 3:00 uur in de nacht (naar 2.00 uur). Dan zijn we vast al thuis. Maar het is zo ontzettend gezellig en we hebben zulke goede gesprekken met z’n vieren, dat de tijd ons inhaalt. We zitten op zo veel vlakken op hetzelfde niveau dat we soms aan halve woorden genoeg hebben. Het gaat over baby’s, ons verleden en vooral de toekomst. Dingen die ons gevormd hebben en onderwerpen die zwaar wegen, maar die wel maken wie we zijn en waar we staan in het leven.

Uiteindelijk slaan we de wintertijd over en vertrekken we in de vroege ochtend naar Utrecht.

‘JA’

Zondag 5 november 2017. We hebben de afgelopen weken ontzettend veel contact gehad en gaan zondag de hele dag naar Drenthe om elkaar beter te leren kennen. Na de lunch gaan we de hertjes voeren in een park in de buurt. Het zonnetje komt door, de hertjes smullen van het oude brood en wij genieten van elkaar. Het is behoorlijk koud en als we bijna thuis zijn, draagt Aart hun oudste dochter de laatste paar meters naar huis.

Het avondeten met z’n zessen is erg gezellig. Als hun dochters op bed liggen, gaan we zitten en praten we verder. Alle facetten passeren de revue en we bespreken letterlijk alles.

We spreken naar elkaar uit dat we ons goed voelen met elkaar en dat we het absoluut wel met elkaar zien zitten. Graag zelfs.

Vrij out-of-the-blue vraagt Lianne ons; ‘Wat hebben jullie nog van mij nodig om tot een ‘JA’ te komen.’ We kijken elkaar aan en zeggen tegelijk; ‘Ehhhh…’ ‘Kweenie…?’. Overrompeld geven we aan nog heel even tijd nodig te hebben om hier over na te denken. Meer omdat we het samen nog even willen bespreken dan dat we ergens mee zitten.

Als we elkaar de volgende dag aankijken weten we het allebei absoluut zeker. We Appen of ze samen zijn en Facetimen met elkaar. Op het scherm van de iPad zien we 8 vochtige oogjes als we ‘JA’ tegen elkaar zeggen.

Wat zijn we ontzettend blij met Bas, Lianne en hun kinderen. De vlinders die we eerder voelden hebben zich vermenigvuldigd (zij wel…) en vliegen hyperactief rond. Het gaat ontzettend snel, maar het voelt goed. We hebben het leuk samen, zitten op dezelfde golflengte en kunnen discussiëren. Het allerbelangrijkste is dat we elkaar allemaal geluk gunnen.

Insemimaarten

Het is Sint-Maarten en de koeien hebben staarten. Lianne heeft de afgelopen maanden haar cyclus goed bijgehouden. Wat blijkt; morgen is de vermoedelijke ovulatie al! ’s Avonds stappen we in de auto en parkeren anderhalf uur later voor het huis van Lianne en Bas, waar kindjes met lampionnen in de wijk rondlopen.

We hebben alle attributen meegenomen en stemmen nog een-en-ander met elkaar af. Ondanks dat we inmiddels experts zijn op het gebied van insemineren blijft het verschrikkelijk. Niet sexy, niet charmant en niet leuk. Zeker de eerste keer is simpelweg gênant. Maar het hoort er bij.

Die week komen we nog twee keer langs, doen het ‘trucje’ en begint het wachten. Dit doen we onder andere door te puzzelen.IMG_4848.jpg

Mislukt

Elk jaar in november een weekendje weg met twee vrienden. Het weekend van 24, 25 en 26 november 2017 gaan we naar Phantasialand, Keulen en Dusseldorf. Dit weekend zou Lianne NIET ongesteld moeten worden. We hebben echter alles al geboekt en kunnen het niet meer verplaatsen, dus spreken we af zondag de 26ste als we thuis zijn meteen door te rijden naar Drenthe.

Nadat we ’s ochtends ontsnapt zijn uit twee escape rooms, gaan we lunchen bij een super hip restaurant; Hans Im Gluck. We bestellen een hamburger bij de brede ober als onze telefoons tegelijkertijd trillen.

‘Ongesteld’

IMG_5054.JPG

Shit. We schrikken er even van, maar herpakken ons snel. Een uurtje later staan we in de Dom van Keulen branden ee

n kaarsje bij het Maria beeld. Dit hebben we inmiddels in meerdere kerken gedaan (Notre Dame – Parijs, Sint Pieter – Rome etc) en het heeft nog niet geholpen. Wellicht dit keer wel?

Maandag 27 november hebben we de tweede cursusdag van de adoptie en gaan we ’s avonds naar Lianne en Bas om deze cyclus te bespreken. Hoe was het voor iedereen? Hebben we iets over het hoofd gezien? Kunnen we iets verbeteren?

En door…

Ondanks dat het geen leuk bericht is, zijn we blij dat we weten wat het inhoudt en hoe het voelt. Ook weten we dat het gemakkelijk nog een jaar kan duren en proberen daar rekening mee te houden.

We realiseren ons hoe blij we zijn dat we Bas en Lianne hebben ontmoet. Hoe eerlijk en open we alles met elkaar kunnen delen, maar ook hoe we samen tegenslagen kunnen verwerken. Hoe lang het ook duurt. We komen er wel. Daar hebben vertrouwen in…

Op naar poging 2.

Lianne

Benieuwd naar ons verhaal door de ogen van Lianne; ze heeft ook een persoonlijk blog waar je je op kunt abonneren; https://www.facebook.com/De-regenboogbuik-141635623217478/

 

 

WE HEBBEN EEN DRAAGMOEDER GEVONDEN!

Eerst een terugblik

Eindelijk zijn we (bijna) bij met ons blog. Als we er zo op terugkijken, hebben we zo ontzettend veel meegemaakt in de afgelopen vijf jaar. Heftige emoties, veel saaie ritjes en boordevol spannende momenten. We hebben geen moment spijt van de keuzes die we hebben gemaakt en we hebben gelukkig veel geleerd van dit gigantische avontuur. Fijn om het van ons af te kunnen schrijven en we zijn geraakt door alle hartelijke en lieve woorden die jullie – lezers – hebben geschreven. Familieleden, vrienden, kennissen, collega’s en totaal onbekenden leven ontzettend met ons mee en dat voelt echt goed. Dank jullie wel.

Kortom; bergen vol reacties. Een van die berichtjes die we hebben ontvangen was die van Lianne.

Schermafbeelding 2018-01-14 om 22.32.57

Ook hebben we met meerdere mensen contact gehad, koffie gedronken en ook gegeten. Stuk voor stuk dierbare contacten, maar er waren bij ons en/of bij de potentiële draagmoeders twijfels. Inmiddels hebben we geleerd; bij twijfel – niet doen.

Nieuws uit Egypte

De pogingen met onze vriendin Nadia zijn helaas op niks uitgelopen. Ze heeft zelf ondertussen een stel ontmoet waarvoor ze op dit moment via IVF een kindje draagt. We gunnen haar (en ‘haar’ wensouders) deze mooie droom van harte en hopen dat al haar dromen uitkomen. Ook zij heeft zich enorm voor ons ingezet, waar we haar eeuwig dankbaar voor zullen zijn. Ze heeft haar best gedaan om in haar netwerk ons blog bekendheid te geven. Met succes!

Op maandag, 23 oktober 2017 rinkelt de iPad. We nemen op en zien het uitgeruste gezicht van Nadia. Ze zit in een luxe kamer in een hotel in Egypte. Ze lacht en heeft ons zo te zien veel te vertellen. Omdat de verbinding niet heel goed is, zitten we met ons gezicht in de iPad. Ze begint te vertellen.

Een van die vrouwen waar ze contact mee heeft gehad was Lianne van 29 uit Drenthe. Ze is getrouwd met Bas en samen hebben ze twee kinderen. Op dat moment was Lianne in gesprek met een ander wenskoppel, maar dat is helaas op niks uitgelopen. Omdat ze ons blog en Nadia al kende staat ze open voor een kennismaking. Oh my god.

26992332_140386640090245_2058051775864812487_n

Lianne

We gillen zachtjes en Nadia geeft ons haar naam. Twee seconde na het ophangen met Nadia sturen we Lianne een berichtje via Facebook. De rest van de maandag avond en de opvolgende dinsdag heeft Facebook Messenger en vervolgens WhatsApp het zwaar te verduren. In de loop van die dinsdag vragen we haar wat ze morgenavond te doen heeft. ‘Euh, nog niks…’ zegt ze. We spreken af om haar thuis in Drenthe te bezoeken.

Over de app voelt het of we haar al jaren kennen, haar een tijdje niet hebben gezien en de draad gewoon weer oppakken. Wel zijn we ontzettend kritisch en zeggen we hardop tegen elkaar dat we niet te hard van stapel moeten lopen en dat we bij twijfel meteen moeten stoppen.

First date

Woensdagavond 25 oktober 2017 zitten we in de auto richting Drenthe. We zijn eigenlijk best ontspannen voor zo’n potentieel belangrijke avond. Als we de afslagen van Zwolle voorbij zijn beseffen we dat dat waarschijnlijk komt omdat we twee vangnetten hebben. Optie 1: Gereguleerd draagmoederschap in Canada/VS. Optie 2: Adoptie. Misschien juist omdat we nu meerdere mogelijkheden hebben, maakt dat we ons niet/nauwelijks afhankelijk voelen van wie-dan-ook. Daarbij hebben we een goed gevuld rugzakje met de nodige ervaringen.

We passeren het bordje; ‘Welkom in Provincie Drenthe’ en dat doet iets met ons allebei. Verwachting, angst en ook een soort hoop.

Lianne stuurt ons een berichtje. Haar kinderen liggen te slapen en ze vraagt ons op haar huistelefoon (oldschool) te bellen als we er zijn, zodat ze de deur open kan doen en haar kinderen niet wakker worden van de bel. Check. Wat er ook gebeurt; niet aanbellen.

Binnen de kortste keren rijden we in het donker door een plaats in Drenthe en parkeren bij Lianne voor de deur. Licht zwetend en met rode wangen stappen we uit de auto. Door de zenuwen rennen we naar de deur en drukken op de bel. Twee microseconden later kijken we elkaar aan en schreeuwen zonder geluid in slowmotion naar elkaar; ‘NIET AANBELLEN’. Te laat. ‘NOOOOoooo!’.

Schaapachtig glimlachend als twee boeren met kiespijn en met schaamrood op onze kaken komen lopen we de trap op. De voordeur gaat open en daar staat ze. Twee grote twinkelende ogen en een stralende glimlach. Wat wij denken, zegt zij hardop; ‘Jullie staan 1-0 achter, mannen’. We bieden onze excuses aan, lachen hartelijk en geven elkaar 3 kussen. ‘Nou, ik ben dus Lianne’ zegt ze. Wij stellen ons ook kneuzig voor en geven haar de zelfgemaakte taai taai van Aart. Het staat 1-1.

Gelukkig lopen we meteen de keuken in en vraagt Lianne of we iets willen drinken. ‘Koffie’ zeggen we in koor. Als ze vervolgens vergeet de Senseo-pad in de machine te stoppen en het apparaat kraakt van onjuiste behandeling, breekt het ijs. Gelukkig.

We zitten op de bank met onze vers gezette kopjes koffie en Lianne zit op een comfortabele stoel tegenover ons. Haar man heeft avonddienst en die zullen we vanavond helaas niet ontmoeten. Hij zal pas rond 23:30 thuis komen en wij zijn dan al lang onderweg naar huis.

De avond verloopt soepel, de sfeer is ontspannen en we kunnen niet stoppen met praten. We hebben het over elkaars trajecten, mensen die we via-via kennen en duiken regelmatig de diepte in en bespreken zware onderwerpen. De woorden worden afgewisseld door hardop gelach. Zo hard, dat een van de kinderen van Lianne en Bas wakker word.

Dan slaat opeens de voordeur dicht. We kijken naar Lianne met een vragende blik. Bas zou toch pas om half twaalf thuis komen? Dan kijken we naar de klok. Het is al kwart voor twaalf! Waar is de tijd gebleven?

Bas komt thuis uit de avonddienst en de goede gesprekken en goede humor duren nog even voort.

Na een aantal mislukte pogingen om afscheid te nemen; ‘We moeten echt gaan, Aart’, ‘Sjors, het is al laat, laten we gaan rijden!’ stappen we lachend en zwaaiend de auto in.

Vlinders

Als we een paar minuten later op de lege snelweg rijden bespreken we de avond. Het was ontzettend gezellig en we hebben veel besproken. We hebben Lianne het hemd van het lijf gevraagd en zij ons ook. We zitten verbazingwekkend op dezelfde lijn op veel gebieden. Ook toen Bas thuis kwam voelde het goed en hebben we veel gelachen. Hoe we ook nadenken; we kunnen geen twijfels ontdekken.

Is de klik er?

Dan kijken we elkaar met een grote glimlach aan.

Een alleszeggende glimlach…

2017 – Het einde van Sandra en een nieuw begin voor ons…

2017. Na 8 IVF pogingen en 6 zelfinseminatie pogingen met Nadia, biedt Sandra aan om het ‘stokje’ van haar over te nemen en ons kindje te willen dragen. Wat ontzettend bijzonder dat ze dit, na haar eicellen aan ons gedoneerd te hebben, voor ons wil doen.

Het gesprek

28 mei 2017 – We nemen Sandra mee uit eten. We stellen vragen en spreken onze twijfels uit. Ook stellen we hardop de vraag  of ze er wel klaar voor is. Ze bevestigd dat ze er absoluut klaar voor is en heeft haar leven omgegooid. Het is uit met haar relatie, ze is gestopt met roken en gaat starten aan een studie. Omdat ze daar tegenover subsidies krijgt, heeft ze het komende jaar de ruimte om een kindje voor ons te dragen. Het is een openhartig en fijn gesprek en we besluiten er met z’n drieën voor te gaan. We spreken af dat als er ‘iets’ is, dat we dit open en eerlijk met elkaar delen.

Fijn dat we met z’n allen weer de neuzen in dezelfde richting hebben. Het voelt goed en zal vast een mooi traject worden. Dit zal niet fout gaan, deze prachtige vrouw heeft immers haar eicellen aan ons gedoneerd!

In de tussentijd hebben we regelmatig contact maar moeten we wachten hoe de laatste terugplaatsingen met Nadia verlopen. Als de laatste poging met Nadia mislukt, starten we met de welbekende ovulatie testen.

Ondanks de aparte resultaten van de ovulatie testen doen we een inseminatie. Het blijft gek, apart, vreemd en ook viezig, maar hoort er bij. Haar kinderen zijn nog wakker als we bij Sandra thuis komen. Op die warme zomer avond stoeien en knuffelen met ze als Sandra zichzelf even terugtrekt en later weer terug komt. Daarna nemen we grappend en liefdevol afscheid van Sandra en haar kinderen. ‘Tot over een paar dagen!’ roepen we nog na. We hebben weer hoop!

Het glijdt af

Het contact met Sandra loopt niet zoals gehoopt.

Na een aantal incidenten en gesprekken besluiten we te stoppen. Omdat we Sandra, haar kinderen en haar ex partner niet willen kwetsen, gaan we hier niet dieper op. Ze hebben immers ook zo ontzettend veel goeds voor ons gedaan.

We hebben geen contact meer met ze. Wel hopen we dat het goed met Sandra, haar ex partner en hun kinderen gaat.

En verder?

We zijn er ziek van. Eerst maakte Els het uit. Daarna mislukte alle pogingen met Nadia. Nu het brute einde van het traject met Sandra.

We zijn geknakt. Op. Het rotgevoel mag er zijn en is er ook in alle hevigheid. Twee weken lang zijn we weg geblazen. Kunnen we dit nog aan? Willen we nog papa’s worden als het zo ontzettend veel voeten in de aarde heeft? Ons verhaal lijkt wel een slecht nagesynchroniseerde soap met elke aflevering een dramatische cliffhanger. Na de twee weken komen we stapje voor stapje terug op de aarde. We wandelen en praten veel. Ook onze lieve vriendin Nadia geeft ons veel steun.

IMG_6637

We trekken de conclusie; Ja. We gaan door. We schrijven ons verhaal op en posten het online. Enerzijds om bekendheid te creëren. Laat de overheid alsjeblieft met regelgeving komen. Anderzijds; Wellicht vind een speciaal iemand ons via dit blog… maar… daar over vrijdag meer!

(Een cliffhanger, we konden hem toch niet laten).

 

2017 – Ook de allerlaatste pogingen mislukken…

Oktober 2016. Na zes IVF pogingen en twee miskramen hebben we samen met Nadia en haar man een pauze ingelast. De pauze voelt heel dubbel. Enerzijds willen we ontzettend graag meteen door met terugplaatsingen want we zijn al zo vaak, zo ontzettend dichtbij geweest. Anderzijds moeten we onszelf en elkaar de tijd geven om te herstellen. Fysiek, maar voornamelijk psychisch. We zijn uitgeput.

De pauze voelt vreemd. Niet goed en niet slecht. Tegelijkertijd heerlijk en ook eng. We hebben even wat ruimte om alles te laten bezinken en te verwerken. Fijne en heftige herinneringen komen samen en we proberen ze een plek te geven. We slaan onszelf voor ons hoofd dat we dachten dat we met 1 terugplaatsing in verwachting zouden zijn. Maar we hadden deze bijzondere ervaringen/momenten met Nadia en haar familie voor geen goud willen missen.

We proberen te reflecteren en stellen onszelf veel vragen; Hebben we spijt? Nee. Zouden we het de volgende keer anders aanpakken? Nee. Hebben we nog een kinderwens? JA!.

Maar… gaat het nog lukken…?

Omdat we er niet meer zo zeker van zijn dat de laatste twee rietjes met embryo’s zullen ‘nestelen’, besluiten we in overleg met Nadia een brief te sturen naar de Stichting Adoptievoorzieningen. We schrijven dat we de procedure toch weer op willen starten. We besluiten om in ieder geval de cursus te volgen en ons beginseltoestemming te halen.

Hieperdepiep…!

6 november 2016. Voor haar verjaardag (morgen) nemen we Nadia en haar man mee naar een Escape Room in Den Bosch. Daarna gaan we we heerlijk eten bij een Grieks Restaurant. De band die we op hebben gebouwd in de afgelopen jaren is bijna zichtbaar. We lachen, huilen en hebben goede gesprekken. De man van Nadia stelt ons veel vragen. Voornamelijk specifieke en goed gerichte vragen over laag- technologisch draagmoederschap (via zelfinseminatie). Dit resulteert in goede en diepgaande gesprekken. Als we elkaar buiten het restaurant een dikke knuffel geven en afscheid van elkaar nemen kunnen we ons voorgevoel niet heel goed plaatsen.  Het was een heerlijke avond en er is zo veel besproken…

7 november 2016. Hieperdepiep hoera! Nadia is jarig en we Facetimen die avond met haar om haar te feliciteren. Na een paar hartelijke woorden neemt het gesprek een andere wending.

Toen Nadia en haar man gisteren na het etentje thuis kwamen hebben Nadia en haar man een lang en uitgebreid gesprek gevoerd over laag- technologisch draagmoederschap. Met onze antwoorden en gezien de mislukte IVF pogingen heeft de man van Nadia aangegeven ons alle drie volledig te willen steunen als we over zouden gaan op zelfinseminatie!

Dit hadden we niet verwacht en we zijn er door verrast. Zo door verrast dat we het even moeten laten bezinken en het een en andere moeten uitzoeken. We vragen om een dag of twee bedenktijd.

Zelfinseminatie

9 november 2016. Alle voors en tegens zijn de afgelopen twee dagen tegen elkaar weg gestreept. Nadia is boven de 40, wat qua haar eicellen risico’s en kansvermindering met zich mee brengt. Aan de andere kant; wat zeggen kansberekening nu precies?

We bellen Nadia en we we komen meteen ter zake; we gaan er voor! Beter een kleine kans, dan geen kans. Ook bij adoptie is er een reële kans op een kindje met een special need en daar staan we voor open. Wel spreken we een periode van maximaal 6 maanden af. Als het dan niet lukt dan… zien we dan wel weer. We hebben immers nog twee IVF pogingen in de vriezer in Brussel liggen.

We gaan van start op het moment dat nadia weer ongesteld word. Zonder medicatie, zonder ziekenhuis, zonder hulpmiddelen (behalve een urine container en een spuitje).

Zoals we al veel eerder beschreven in de blogs over Els, gaan we aan de slag met ovulatietesten. Op het moment dat deze positief uitslaat, zullen we 3 keer insemineren. In dit geval houd dit in dat we in de avond uren naar België op en neer gaan.

Er moet altijd even wat gedronken, gebabbeld en geknuffeld worden. Zo gebeurt het meer dan eens dat we om 18.00 uit Utrecht vertrekken en pas ruim na middernacht weer thuis zijn.

Gekke eisprongen

Op 1e kerstdag 2016 zitten we amen op de bank. De een speelt met de iPad terwijl de ander een beetje aan het surfen is. Dan komt er plotseling een filmpje van Nadia in de groepsApp. De ovulatie test knippert. Paniek. Nu al? Kan dat? Hoe zit dat? Wat doen we?

We trekken onze koelkast open, gooien ons kerstdiner in een tas en springen in de auto. Op naar België. Daar aan gekomen bereiden we al onze kerstdiners en samen hebben we een bijzondere maaltijd. Na de gezellige middag en avond, insemineren we en vertrekken. ‘Tot over 2 dagen’ zeggen we.

2e kerstdag 2016. De smiley van de test knippert niet meer, maar is een vaste smiley. Dat betekend dat de eisprong heel snel zal zijn. Na overleg besluiten we om niet nog een dag te wachten, maar om 2e kerstdag nog een inseminatie te doen. Niet geheel ideaal qua planning en qua nieuwe aanwas van de zaadcellen, maar toch, de beste kansen zijn er nu.

’s Ochtends vertrekken we naar de familie van Sjors voor een kerstbrunch. Daarna rijden we door naar het kerstdiner bij de familie van Aart. Om een uurtje of 21:30 besluiten we te vertrekken. Op naar België, waar we rond 23.30 aankomen. Hoewel iedereen gaar en moe is na de kerst, vertrekken we pas na een uurtje weer. Sjors rijdt want Aart moet de dag erna gewoon weer werken. 3.00u thuis en kapot. Nu maar weer hopen dat het niet voor niets is geweest. 2 weken wachten.

Hele heftige weken, die gelukkig maar 1 keer per maand voorkomt. Dan is er de spanning en onzekerheid. En dan komt de dag van de menstruatie steeds dichterbij. We hopen natuurlijk dat deze uit blijft, maar helaas is Nadia elke maand ongesteld.

Tegen het einde van de winter praten we over hoe vaak we dit nog willen herhalen. We hebben tenslotte ook nog 2 rietjes met Embryo’s in de vriezer in Brussel. Ondanks alle tegenslagen blijven we positief, lachen we veel en blijven we hoop houden.

IMG_0549

Sandra

Vrijdag 24 maart 2017. Sandra leeft nog steeds erg met ons mee. We nemen haar en haar partner – tussen alle inseminaties door – mee uit eten in Amersfoort. We informeren haar over de laag- technologische pogingen met Nadia. Het was onwijs gezellig. Na het eten stuurt ze ons een berichtje;

Sandra: We hadden jullie vanavond willen vertellen dat ik jullie kindje wel wil dragen, gek hoe iets kan lopen, hoe dan ook ben ik super blij met jullie beslissing en duim intens voor jullie en hoop ik wel dat we vriendjes en vriendinnetjes blijven, en het aanbod blijft uiteraard staan. Thanks lieverds. XX

We zijn verrast door haar berichtje. Totaal verbijsterd. Wat zijn zij en haar partner toch lieve mensen! Ze hebben zo veel voor ons over! Ontzettend bijzonder!

Na een paar moeilijke momenten, hakken we samen met Nadia knopen door. We moeten realistisch blijven. We gunnen onszelf een traject met Nadia en Nadia een traject met ons. Meer dan van harte. Na zo veel pogingen zullen we de conclusie moeten trekken dat de pogingen met Nadia niet zullen werken. Hoe moeilijk ook, we weten alle drie dat we met Sandra meer kans maken. We besluiten na het half jaar proberen via zelfinseminatie beide IVF pogingen te doen. Als die pogingen niet lukken, zullen we door gaan met Sandra.

De allerlaatste terugplaatsingen

We doen een nieuwe poging in Brussel. 22 mei 2017. Onze voorlaatste poging mislukt.

Onze laatste terugplaatsing valt precies in onze vakantie. Hier balen we heel erg van, maar door alle drukte en stress van afgelopen jaar, maar de man van Nadia gaat gelukkig weer mee gaat mee. Hij filmt de terugplaatsing en stuurt die naar ons. Zo zitten we aan de cote d’azur te kijken naar een terugplaatsing in Brussel. Bizar eigenlijk.

28 juni 2017. Ook de allerlaatste IVF poging met Nadia mislukt.

Waarom?

2016 – Doorpakken

Juli / augustus 2016 – Eerst een miskraam van Eske, daarna en miskraam van een tweeling. Hoe veel kunnen we nog aan? Hoe veel kunnen Nadia en haar gezin nog aan? We willen dit alle drie zo ontzettend graag en het woord ‘opgeven’ staat niet in ons woordenboek. We zijn al twee keer zo dichtbij geweest – waarom lukt het niet?

Juist omdat we twee keer zwanger geweest zijn, staat ons besluit heel snel vast; we zijn zo ver gekomen en daarom gaan we door met in ieder geval weer een terugplaatsing met wederom twee embryo’s.

Het eeuwige wachten

Omdat Nadia zwanger was van een tweeling is het HCG hormoon dubbel zo hoog als een normale zwangerschap en duurt het een stuk langer voordat het hormoon haar lichaam uit is en we weer kunnen opstarten. Het enige wat we kunnen doen is wachten. Het kan dit keer 4 tot 8 weken duren.

We gebruiken deze tijd om wat geld bij te sparen. De behandelingen, reiskosten en medicatie kosten geld. Veel geld. Tot overmaat van ramp gaat ons autootje stuk en moeten we een nieuwe kopen, slaat de bliksem in en wordt er ingebroken. Veel apparaten zijn stuk en de apparaten (MacBooks, iPad, etc) die het nog doen worden gestolen. Inclusief foto’s.

Niet bepaald ons jaar.

Weer een poging

6 augustus 2016 krijgen we een berichtje van Nadia. Bloed! Nog nooit zijn we zo blij geweest met een ongestelde vrouw. We kunnen weer vooruit!

25 augustus 2016 hebben we weer een terugplaatsing van twee embryo’s. Gelukkig hebben we een afspraak bij de vrouwelijke arts die ons twee keer eerder zwanger heeft gemaakt. Yes. Het is vandaag 40 graden en gaan met de airco (voordeel van een nieuwe auto) op standje vriezen rijden we vanuit Utrecht, via Maastricht naar Brussel. Aangekomen in het ziekenhuis begrijpen we dat de leuke arts vandaag niet aanwezig is. We klagen wat tegen de zuster. Als Nadia weer op de grote stoel gaat zitten waar de terugplaatsing op zal plaatsvinden komt de zuster binnen waar we net tegen hebben geklaagd. Shit. De chagrijnige zuster is de vervangende arts van vandaag. Zeer hardhandig en gehaast gaat ze in de weer met de eendenbek en de terugplaatsing is zichtbaar pijnlijk.

Vrijdag 9 september 2016. Dit was onze uitgerekende datum waarop Eske geboren zou worden… Gek idee… Vandaag is tevens de dag des oordeels. Afgelopen dagen heeft Nadia wat tekenen gehad. Het begon tijdens hun vakantie naar Egypte. Ze in het vliegtuig naast een vrouw met een tweeling, daarna was het aan het rommelen in haar buik en was ze misselijk in de lift van het hotel. Als ze het zou moeten inschatten zou het 70% ‘ja’ zijn en 30% ‘nee’. Helaas horen we bij de laatste 30%.

Tussenstand

We laten het weekend onze harten en hoofden rusten. Even ademhalen. Op dinsdag 13 september 2016 facetimen we met z’n vieren. We bespreken de tussenstand;

  • Aantal terugplaatsingen; 5 (waarvan 3 mislukt en de andere 2… ook…)
  • Aantal rietjes met embryo’s; 3 rietjes met twee embryo’s er in (kortom; nog drie pogingen). Het zou toch wel gaan lukken?

Nadia en haar man willen het liefste meteen al door met een volgende poging. Sterker nog; Nadia is al ongesteld geworden en is al begonnen met de medicatie. Gelukkig zijn we het hier mee eens en gaan we verder.

Poging 6

Maandag 3 oktober 2016. Helaas komt deze maand qua timing niet goed uit. Wij hadden namelijk een weekje vakantie geboekt op het prachtige eiland Samos. Even er tussenuit. Uitwaaien, bijkomen en opladen. Midden in onze vakantie is de 6e terugplaatsing. Dit keer kunnen we niet op- en neer vliegen zoals we eerder bij Els hadden gedaan. Gelukkig heeft de man van Nadia een verlofdag en is hij zo lief om haar op- en neer naar Brussel te rijden.

 

Aan het einde van de dag krijgen we een uitgebreid verslag van Nadia, zodat we er toch een beetje bij waren. Voor jullie beeldvorming; Bij een terugplaatsing moet de blaas goed gevuld zijn, zodat de baarmoeder kantelt en het rietje er goed in kan.

Een paar quotes van het verslag van Nadia destijds;

Hé schatjes,

Omdat jullie er niet bij konden zijn, hier een uitgebreid verslag zodat jullie je er toch een beetje bij kunnen voelen…

S’morgens ons wekkerke gezet, moesten de hondjes nog verzorgen en wilden op tijd aankomen. Ik werd wakker en moest naar toilet, zoals iedere ochtend en toen dacht ik, ik kan wel ophouden tot deze middag want vorige keer zei de dokter dat de blaas niet vol genoeg was dus… ik ga nu niet plassen… lukt me wel. Ons verzorgd en ik had twee grote tassen chocopap gedronken, kapt er makkelijk in.

Onderweg af en toe een slok uit een waterflesje en toen we daar aankwamen was het flesje leeg. Op de parking moesten we heel ver parkeren, geen enkele plek meer, maar goed, ik stapte uit en toen merkte ik dat ik bijna niet meer kon bewegen. De urine drukte zo erg, ik zei tegen mijn man: ‘Dadelijk plas ik in mijn broek.’ Maar goed, zo toch naar binnen gestrompeld. Blaas moest vol zijn 😉

We kwamen boven aan en de hele wachtzaal vol mensen, propvol… niet normaal…. Nanda zei: ‘zet je maar in de wachtzaal’. Bah. Tijdens het wachten ging mijn blaas steeds harder drukken, en werd het pijnlijk en een branderig gevoel. Ik naar Nanda… Zeggen dat ik het niet meer uit hield… Ze stelde voor te plassen en dan weer opnieuw te drinken. Dat vond ik maar niets…. ‘weet ik niet’ zei ik… ‘dan is mijn blaas weer leeg…’ pffff.

Ze bracht ons naar de kamer. Ik kon het toen niet langer meer uithouden… weer Nanda geroepen en zij zei toen: ‘plas een klein beetje’ (ze kon ons niet voorlaten blijkbaar), ik naar toilet, een klein beetje plassen, maar ja, wat is een klein beetje, ik plaste en stopte weer onmiddelijk want ik kan helemaal niet inschatten wat er in de pot valt,  geen idee. Dus ik maar weer terug. Hopen dat dokter Bernard snel kwam. Een verpleegster had al twee keer gezegd: ‘hij komt zo’, maar ja, er kwam niemand, pffff…

Ondertussen was ik op mijn knieén gaan zitten op bed, zo voelde ik de druk iets minder, maar weer na 10 min strompel strompel met veel pijn naar het toilet , weer een beetje plassen… terug in bed… het hielp niet… potverdikkie, waarom komen ze nu niet… het steekt…het brand en doet veel pijn zo… Iets in mij zei: ‘hou nu gewoon even vol, misschien helpt het wel en het is zo voorbij’. Maar de minuten kropen en de druk werd steeds erger, nooit zoiets meegemaakt in mijn leven… wist niet dat een volle blaas zo pijnlijk kan zijn… pffff…

Eindelijk… nadat ik ondertussen 3 keer ‘iets gelost’ had, kwamen ze binnen…

‘Vlot doordoen’ zei ik, ‘want ik plof!’

Benen omhoog en toen drukte de verpleegster met dat ding op mijn buik, toen dacht ik echt dat ik doodging of dadelijk dokter Bernard vol plas, hahaha, het deed zoveel pijn dat de tranen over mijn wangen rolde, niet normaal…

Toen kwamen ze binnen met de embryo’s en dokter Bernard zei twee keer dat beide embryo’s van hele goede kwaliteit waren. De embryo’s werden ingebracht, heel rustig en met veel concentratie, Dokter Bernard was heel serieus en vol aandacht. Toen ze erin zaten keek hij me aan en zei hij: ‘Zo, nu zal je wel zwanger zijn! Alles is heel goed gelukt.’

Daarna ging ik heel snel naar toilet, kon het niet langer houden en ik bleef zeiken hahaha, wat een opluchting kan dat zijn!

Ik drink nooit meer zo veel, nooit meer 😉

Nu moet het toch haast lukken…

Kusjes van tante Nadia en de kleintjes xxx

Pauze

Als we terug zijn van vakantie Facetimen we nog uitgebreid om alle details te horen. Ook spreken we af dat- als deze poging niet lukt, dat we dan even pauze nemen, ook om alle ‘kunstmatige’ hormonen even uit het lichaam van Nadia te krijgen. En onze hoofden leeg te maken.

 

Dinsdag 18 oktober 2016. We kennen het nummer van de huisarts inmiddels uit ons hoofd en toetsen het nummer in. Hij neemt op. De uitslag is negatief. Shit.

Pauze…

IMG_6822

2016 – TWEELING! Toch…?

10 februari 2016 – Geen hartslag. Geen Eske. We zijn verdoofd, verslagen. Leeg. Dit kan niet. Mag niet. We waren zo dichtbij…

Toch is het zo. Eske is gestopt met groeien en er is geen hartslag te zien. Nadia krijgt pilletjes om de ‘miskraam’ op te wekken en dit gebeurt de volgende dag. We proberen Nadia en elkaar te steunen.

Twee

De opvolgende dagen voeren we veel gesprekken. Dit heeft een grote emotionele impact. Niet alleen omdat we niet meer in verwachting zijn van een kleintje, maar ook omdat we niet dichtbij Nadia wonen en haar voor ons gevoel niet goed genoeg kunnen steunen. Moeten we dit doorzetten? Is dit niet te heftig voor Nadia en haar gezin? Of voor ons?

16 februari 2016 – Ook Nadia en haar man hebben veel gesprekken. Ze stellen ons voor om door te gaan, maar om de kansen te vergroten willen ze graag twee embryo’s terug laten plaatsen bij de volgende terugplaatsing. We denken hier goed over na. Een tweeling, willen we dat? Kunnen we dat aan? We overwegen het en lezen ons in, ook op de risico’s tijdens de zwangerschap. Na alles afgewogen te hebben en onze moed weer verzameld te hebben, gaan we er voor!

De vierde terugplaatsing

2 maart 2016 – Het herstel van de miskraam gaat niet vanzelf. Na een consult bij de gynaecoloog blijkt dat Eske – de vrucht – nog in haar buik zit en Nadia moet gecuretteerd worden. Aart blijft in België slapen en rijdt Nadia naar het ziekenhuis en brengt haar na de heftige ingreep weer thuis. Een paar dagen later komt de vrucht er uit. Door de curettage moeten we twee maanden wachten voordat we weer kunnen opstarten.

Na het groene licht van de kliniek uit Brussel starten we weer met medicatie en kunnen we eindelijk weer vooruit kijken.

23 mei 2016 – We hoopten nooit meer naar Brussel toe te hoeven gaan, maar toch zitten we met z’n drieën in de auto en rijden we door het Belgische landschap. In het ziekenhuis aangekomen, zijn we blij om de arts te zien die de vorige terugplaatsing had gedaan. Door haar hadden we de vorige keer namelijk een succesvolle zwangerschapstest!

Ze groet ons hartelijk en stelt ons meteen gerust. We vragen naar de kwaliteit van de twee embryo’s die zijn ontdooit en ze zegt; ‘Les embryo’s sont tres bons!’. Vol goede moed doorstaan we de terugplaatsing en hopen we op een goed resultaat.

Weer lijkt de tijd te kruipen en kunnen we niks anders doen dan wachten en hopen.

Zwanger?!

In die weken heeft Nadia geen zin in champignon pizza’s (haar favoriet) en is ze af en toe een beetje misselijk. Onze hoop begint te groeien. Toch voelt ze vrij weinig en hebben we geen idee of ze zwanger is of niet. De test zal het weer moeten uitwijzen.

6 juni 2016 – Het is hoogzomer en we zitten buiten aan de tuintafel in België. Bij Nadia thuis hebben ze pups, die scharrelen lekker rond de tafel. De sfeer is luchtig en we zijn lekker aan het kletsen met elkaar. Haar twee zoons zijn thuis en zitten ook gezellig aan tafel. Er staan pralines op tafel en we drinken agrumes met ijs. Het is zo ontspannen dat we de telefoon die op het tafeltje ligt bijna vergeten. Om 18:10 zegt Aart opeens; ‘WE MOETEN BELLEN’. We toetsen het telefoonnummer in en bellen meteen.

De assistente verbind ons door naar de huisarts. Hij neemt op en rommelt weer wat op zijn toetsenbord. Het is even stil, maar uit het niks zegt hij: ‘Proficiat, de test is positief’. We schrikken er van, we hadden niet verwacht meteen weer zwanger te zijn! Voor we het vergeten vragen we nog de hoogte van het HCG hormoon aan de arts. Dit is het dubbele van de standaard en de huisarts zegt dat dit waarschijnlijk komt omdat er twee embryo’s zijn teruggeplaatst. We zijn in verwachting van een tweeling!!! TWEE!!!IMG_4661.JPG

We hangen op en geven elkaar een dikke knuffel. Wat is dit een fijn nieuws, zeker na de eerste miskraam. In 2017 zullen we papa’s worden van twee kinderen! Dit is geweldig! Deze warme zomeravond kan niet meer stuk.

Het gaat weer mis

19 juni 2016 – We krijgen een berichtje van Nadia. Vannacht heeft ze een beetje bloed verloren. Op internet lezen we dat dit bij ongeveer 25% van de zwangerschappen kan gebeuren en zijn een stuk geruster. Toch zit het ons niet lekker.

Een paar dagen later gaan we op vakantie naar de Franse Riviera. Vrienden van ons zijn daar op vakantie met hun kindje en we genieten extra van onze rust. Volgend jaar zijn we namelijk niet met z’n tweeën, maar met z’n vieren en zitten we waarschijnlijk niet zo rustig aan het zwembad als nu. Een weekje later is de vakantie voorbij en vliegen we terug naar Amsterdam. Als we onze telefoons inschakelen, komen er een paar appjes van Nadia binnen. Ze vraagt ons hoe laat we precies thuis zijn en of we dan meteen kunnen Facetimen. Dit voelt niet goed. Er is iets serieus mis. We zitten zwijgend in de trein naar huis.

Zodra we thuis komen, gooien we onze koffers naar binnen en pakken we de iPad. Trillend bellen we Nadia. Als ze opneemt zien we het aan haar. Slecht nieuws; Het is niet goed. Met snikken en tranen in onze ogen horen we het verhaal aan.

Ze heeft flinke krampen en heftige bloedingen gehad. Met handdoeken vanwege het vele bloedverlies is ze naar het ziekenhuis gegaan. In het ziekenhuis is het bloedverlies langzaam verminderd en heeft de gynaecoloog een echo gemaakt. Niks meer te zien. Alles is er uit. Geen placenta, geen embryo’s, niks.

Weer leeg.