2016 – TWEELING! Toch…?

10 februari 2016 – Geen hartslag. Geen Eske. We zijn verdoofd, verslagen. Leeg. Dit kan niet. Mag niet. We waren zo dichtbij…

Toch is het zo. Eske is gestopt met groeien en er is geen hartslag te zien. Nadia krijgt pilletjes om de ‘miskraam’ op te wekken en dit gebeurt de volgende dag. We proberen Nadia en elkaar te steunen.

Twee

De opvolgende dagen voeren we veel gesprekken. Dit heeft een grote emotionele impact. Niet alleen omdat we niet meer in verwachting zijn van een kleintje, maar ook omdat we niet dichtbij Nadia wonen en haar voor ons gevoel niet goed genoeg kunnen steunen. Moeten we dit doorzetten? Is dit niet te heftig voor Nadia en haar gezin? Of voor ons?

16 februari 2016 – Ook Nadia en haar man hebben veel gesprekken. Ze stellen ons voor om door te gaan, maar om de kansen te vergroten willen ze graag twee embryo’s terug laten plaatsen bij de volgende terugplaatsing. We denken hier goed over na. Een tweeling, willen we dat? Kunnen we dat aan? We overwegen het en lezen ons in, ook op de risico’s tijdens de zwangerschap. Na alles afgewogen te hebben en onze moed weer verzameld te hebben, gaan we er voor!

De vierde terugplaatsing

2 maart 2016 – Het herstel van de miskraam gaat niet vanzelf. Na een consult bij de gynaecoloog blijkt dat Eske – de vrucht – nog in haar buik zit en Nadia moet gecuretteerd worden. Aart blijft in België slapen en rijdt Nadia naar het ziekenhuis en brengt haar na de heftige ingreep weer thuis. Een paar dagen later komt de vrucht er uit. Door de curettage moeten we twee maanden wachten voordat we weer kunnen opstarten.

Na het groene licht van de kliniek uit Brussel starten we weer met medicatie en kunnen we eindelijk weer vooruit kijken.

23 mei 2016 – We hoopten nooit meer naar Brussel toe te hoeven gaan, maar toch zitten we met z’n drieën in de auto en rijden we door het Belgische landschap. In het ziekenhuis aangekomen, zijn we blij om de arts te zien die de vorige terugplaatsing had gedaan. Door haar hadden we de vorige keer namelijk een succesvolle zwangerschapstest!

Ze groet ons hartelijk en stelt ons meteen gerust. We vragen naar de kwaliteit van de twee embryo’s die zijn ontdooit en ze zegt; ‘Les embryo’s sont tres bons!’. Vol goede moed doorstaan we de terugplaatsing en hopen we op een goed resultaat.

Weer lijkt de tijd te kruipen en kunnen we niks anders doen dan wachten en hopen.

Zwanger?!

In die weken heeft Nadia geen zin in champignon pizza’s (haar favoriet) en is ze af en toe een beetje misselijk. Onze hoop begint te groeien. Toch voelt ze vrij weinig en hebben we geen idee of ze zwanger is of niet. De test zal het weer moeten uitwijzen.

6 juni 2016 – Het is hoogzomer en we zitten buiten aan de tuintafel in België. Bij Nadia thuis hebben ze pups, die scharrelen lekker rond de tafel. De sfeer is luchtig en we zijn lekker aan het kletsen met elkaar. Haar twee zoons zijn thuis en zitten ook gezellig aan tafel. Er staan pralines op tafel en we drinken agrumes met ijs. Het is zo ontspannen dat we de telefoon die op het tafeltje ligt bijna vergeten. Om 18:10 zegt Aart opeens; ‘WE MOETEN BELLEN’. We toetsen het telefoonnummer in en bellen meteen.

De assistente verbind ons door naar de huisarts. Hij neemt op en rommelt weer wat op zijn toetsenbord. Het is even stil, maar uit het niks zegt hij: ‘Proficiat, de test is positief’. We schrikken er van, we hadden niet verwacht meteen weer zwanger te zijn! Voor we het vergeten vragen we nog de hoogte van het HCG hormoon aan de arts. Dit is het dubbele van de standaard en de huisarts zegt dat dit waarschijnlijk komt omdat er twee embryo’s zijn teruggeplaatst. We zijn in verwachting van een tweeling!!! TWEE!!!IMG_4661.JPG

We hangen op en geven elkaar een dikke knuffel. Wat is dit een fijn nieuws, zeker na de eerste miskraam. In 2017 zullen we papa’s worden van twee kinderen! Dit is geweldig! Deze warme zomeravond kan niet meer stuk.

Het gaat weer mis

19 juni 2016 – We krijgen een berichtje van Nadia. Vannacht heeft ze een beetje bloed verloren. Op internet lezen we dat dit bij ongeveer 25% van de zwangerschappen kan gebeuren en zijn een stuk geruster. Toch zit het ons niet lekker.

Een paar dagen later gaan we op vakantie naar de Franse Riviera. Vrienden van ons zijn daar op vakantie met hun kindje en we genieten extra van onze rust. Volgend jaar zijn we namelijk niet met z’n tweeën, maar met z’n vieren en zitten we waarschijnlijk niet zo rustig aan het zwembad als nu. Een weekje later is de vakantie voorbij en vliegen we terug naar Amsterdam. Als we onze telefoons inschakelen, komen er een paar appjes van Nadia binnen. Ze vraagt ons hoe laat we precies thuis zijn en of we dan meteen kunnen Facetimen. Dit voelt niet goed. Er is iets serieus mis. We zitten zwijgend in de trein naar huis.

Zodra we thuis komen, gooien we onze koffers naar binnen en pakken we de iPad. Trillend bellen we Nadia. Als ze opneemt zien we het aan haar. Slecht nieuws; Het is niet goed. Met snikken en tranen in onze ogen horen we het verhaal aan.

Ze heeft flinke krampen en heftige bloedingen gehad. Met handdoeken vanwege het vele bloedverlies is ze naar het ziekenhuis gegaan. In het ziekenhuis is het bloedverlies langzaam verminderd en heeft de gynaecoloog een echo gemaakt. Niks meer te zien. Alles is er uit. Geen placenta, geen embryo’s, niks.

Weer leeg.

2 gedachtes over “2016 – TWEELING! Toch…?

  1. Nee toch 😦 Wat een ellende.. Ik zit steeds op het puntje van mijn stoel om te lezen hoe het jullie vergaat. Weer mis, de tranen schieten in mijn ogen als ik het lees. Ik hoop zo dat jullie toekomst er nu anders uitziet.. Duizend kussen! Kim.

    Liked by 1 persoon

  2. Pingback: 2016 – Doorpakken | Papa's 2 be

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s