2016 – Doorpakken

Juli / augustus 2016 – Eerst een miskraam van Eske, daarna en miskraam van een tweeling. Hoe veel kunnen we nog aan? Hoe veel kunnen Nadia en haar gezin nog aan? We willen dit alle drie zo ontzettend graag en het woord ‘opgeven’ staat niet in ons woordenboek. We zijn al twee keer zo dichtbij geweest – waarom lukt het niet?

Juist omdat we twee keer zwanger geweest zijn, staat ons besluit heel snel vast; we zijn zo ver gekomen en daarom gaan we door met in ieder geval weer een terugplaatsing met wederom twee embryo’s.

Het eeuwige wachten

Omdat Nadia zwanger was van een tweeling is het HCG hormoon dubbel zo hoog als een normale zwangerschap en duurt het een stuk langer voordat het hormoon haar lichaam uit is en we weer kunnen opstarten. Het enige wat we kunnen doen is wachten. Het kan dit keer 4 tot 8 weken duren.

We gebruiken deze tijd om wat geld bij te sparen. De behandelingen, reiskosten en medicatie kosten geld. Veel geld. Tot overmaat van ramp gaat ons autootje stuk en moeten we een nieuwe kopen, slaat de bliksem in en wordt er ingebroken. Veel apparaten zijn stuk en de apparaten (MacBooks, iPad, etc) die het nog doen worden gestolen. Inclusief foto’s.

Niet bepaald ons jaar.

Weer een poging

6 augustus 2016 krijgen we een berichtje van Nadia. Bloed! Nog nooit zijn we zo blij geweest met een ongestelde vrouw. We kunnen weer vooruit!

25 augustus 2016 hebben we weer een terugplaatsing van twee embryo’s. Gelukkig hebben we een afspraak bij de vrouwelijke arts die ons twee keer eerder zwanger heeft gemaakt. Yes. Het is vandaag 40 graden en gaan met de airco (voordeel van een nieuwe auto) op standje vriezen rijden we vanuit Utrecht, via Maastricht naar Brussel. Aangekomen in het ziekenhuis begrijpen we dat de leuke arts vandaag niet aanwezig is. We klagen wat tegen de zuster. Als Nadia weer op de grote stoel gaat zitten waar de terugplaatsing op zal plaatsvinden komt de zuster binnen waar we net tegen hebben geklaagd. Shit. De chagrijnige zuster is de vervangende arts van vandaag. Zeer hardhandig en gehaast gaat ze in de weer met de eendenbek en de terugplaatsing is zichtbaar pijnlijk.

Vrijdag 9 september 2016. Dit was onze uitgerekende datum waarop Eske geboren zou worden… Gek idee… Vandaag is tevens de dag des oordeels. Afgelopen dagen heeft Nadia wat tekenen gehad. Het begon tijdens hun vakantie naar Egypte. Ze in het vliegtuig naast een vrouw met een tweeling, daarna was het aan het rommelen in haar buik en was ze misselijk in de lift van het hotel. Als ze het zou moeten inschatten zou het 70% ‘ja’ zijn en 30% ‘nee’. Helaas horen we bij de laatste 30%.

Tussenstand

We laten het weekend onze harten en hoofden rusten. Even ademhalen. Op dinsdag 13 september 2016 facetimen we met z’n vieren. We bespreken de tussenstand;

  • Aantal terugplaatsingen; 5 (waarvan 3 mislukt en de andere 2… ook…)
  • Aantal rietjes met embryo’s; 3 rietjes met twee embryo’s er in (kortom; nog drie pogingen). Het zou toch wel gaan lukken?

Nadia en haar man willen het liefste meteen al door met een volgende poging. Sterker nog; Nadia is al ongesteld geworden en is al begonnen met de medicatie. Gelukkig zijn we het hier mee eens en gaan we verder.

Poging 6

Maandag 3 oktober 2016. Helaas komt deze maand qua timing niet goed uit. Wij hadden namelijk een weekje vakantie geboekt op het prachtige eiland Samos. Even er tussenuit. Uitwaaien, bijkomen en opladen. Midden in onze vakantie is de 6e terugplaatsing. Dit keer kunnen we niet op- en neer vliegen zoals we eerder bij Els hadden gedaan. Gelukkig heeft de man van Nadia een verlofdag en is hij zo lief om haar op- en neer naar Brussel te rijden.

 

Aan het einde van de dag krijgen we een uitgebreid verslag van Nadia, zodat we er toch een beetje bij waren. Voor jullie beeldvorming; Bij een terugplaatsing moet de blaas goed gevuld zijn, zodat de baarmoeder kantelt en het rietje er goed in kan.

Een paar quotes van het verslag van Nadia destijds;

Hé schatjes,

Omdat jullie er niet bij konden zijn, hier een uitgebreid verslag zodat jullie je er toch een beetje bij kunnen voelen…

S’morgens ons wekkerke gezet, moesten de hondjes nog verzorgen en wilden op tijd aankomen. Ik werd wakker en moest naar toilet, zoals iedere ochtend en toen dacht ik, ik kan wel ophouden tot deze middag want vorige keer zei de dokter dat de blaas niet vol genoeg was dus… ik ga nu niet plassen… lukt me wel. Ons verzorgd en ik had twee grote tassen chocopap gedronken, kapt er makkelijk in.

Onderweg af en toe een slok uit een waterflesje en toen we daar aankwamen was het flesje leeg. Op de parking moesten we heel ver parkeren, geen enkele plek meer, maar goed, ik stapte uit en toen merkte ik dat ik bijna niet meer kon bewegen. De urine drukte zo erg, ik zei tegen mijn man: ‘Dadelijk plas ik in mijn broek.’ Maar goed, zo toch naar binnen gestrompeld. Blaas moest vol zijn 😉

We kwamen boven aan en de hele wachtzaal vol mensen, propvol… niet normaal…. Nanda zei: ‘zet je maar in de wachtzaal’. Bah. Tijdens het wachten ging mijn blaas steeds harder drukken, en werd het pijnlijk en een branderig gevoel. Ik naar Nanda… Zeggen dat ik het niet meer uit hield… Ze stelde voor te plassen en dan weer opnieuw te drinken. Dat vond ik maar niets…. ‘weet ik niet’ zei ik… ‘dan is mijn blaas weer leeg…’ pffff.

Ze bracht ons naar de kamer. Ik kon het toen niet langer meer uithouden… weer Nanda geroepen en zij zei toen: ‘plas een klein beetje’ (ze kon ons niet voorlaten blijkbaar), ik naar toilet, een klein beetje plassen, maar ja, wat is een klein beetje, ik plaste en stopte weer onmiddelijk want ik kan helemaal niet inschatten wat er in de pot valt,  geen idee. Dus ik maar weer terug. Hopen dat dokter Bernard snel kwam. Een verpleegster had al twee keer gezegd: ‘hij komt zo’, maar ja, er kwam niemand, pffff…

Ondertussen was ik op mijn knieén gaan zitten op bed, zo voelde ik de druk iets minder, maar weer na 10 min strompel strompel met veel pijn naar het toilet , weer een beetje plassen… terug in bed… het hielp niet… potverdikkie, waarom komen ze nu niet… het steekt…het brand en doet veel pijn zo… Iets in mij zei: ‘hou nu gewoon even vol, misschien helpt het wel en het is zo voorbij’. Maar de minuten kropen en de druk werd steeds erger, nooit zoiets meegemaakt in mijn leven… wist niet dat een volle blaas zo pijnlijk kan zijn… pffff…

Eindelijk… nadat ik ondertussen 3 keer ‘iets gelost’ had, kwamen ze binnen…

‘Vlot doordoen’ zei ik, ‘want ik plof!’

Benen omhoog en toen drukte de verpleegster met dat ding op mijn buik, toen dacht ik echt dat ik doodging of dadelijk dokter Bernard vol plas, hahaha, het deed zoveel pijn dat de tranen over mijn wangen rolde, niet normaal…

Toen kwamen ze binnen met de embryo’s en dokter Bernard zei twee keer dat beide embryo’s van hele goede kwaliteit waren. De embryo’s werden ingebracht, heel rustig en met veel concentratie, Dokter Bernard was heel serieus en vol aandacht. Toen ze erin zaten keek hij me aan en zei hij: ‘Zo, nu zal je wel zwanger zijn! Alles is heel goed gelukt.’

Daarna ging ik heel snel naar toilet, kon het niet langer houden en ik bleef zeiken hahaha, wat een opluchting kan dat zijn!

Ik drink nooit meer zo veel, nooit meer 😉

Nu moet het toch haast lukken…

Kusjes van tante Nadia en de kleintjes xxx

Pauze

Als we terug zijn van vakantie Facetimen we nog uitgebreid om alle details te horen. Ook spreken we af dat- als deze poging niet lukt, dat we dan even pauze nemen, ook om alle ‘kunstmatige’ hormonen even uit het lichaam van Nadia te krijgen. En onze hoofden leeg te maken.

 

Dinsdag 18 oktober 2016. We kennen het nummer van de huisarts inmiddels uit ons hoofd en toetsen het nummer in. Hij neemt op. De uitslag is negatief. Shit.

Pauze…

IMG_6822

Een gedachte over “2016 – Doorpakken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s