2017 – Het einde van Sandra en een nieuw begin voor ons…

2017. Na 8 IVF pogingen en 6 zelfinseminatie pogingen met Nadia, biedt Sandra aan om het ‘stokje’ van haar over te nemen en ons kindje te willen dragen. Wat ontzettend bijzonder dat ze dit, na haar eicellen aan ons gedoneerd te hebben, voor ons wil doen.

Het gesprek

28 mei 2017 – We nemen Sandra mee uit eten. We stellen vragen en spreken onze twijfels uit. Ook stellen we hardop de vraag  of ze er wel klaar voor is. Ze bevestigd dat ze er absoluut klaar voor is en heeft haar leven omgegooid. Het is uit met haar relatie, ze is gestopt met roken en gaat starten aan een studie. Omdat ze daar tegenover subsidies krijgt, heeft ze het komende jaar de ruimte om een kindje voor ons te dragen. Het is een openhartig en fijn gesprek en we besluiten er met z’n drieën voor te gaan. We spreken af dat als er ‘iets’ is, dat we dit open en eerlijk met elkaar delen.

Fijn dat we met z’n allen weer de neuzen in dezelfde richting hebben. Het voelt goed en zal vast een mooi traject worden. Dit zal niet fout gaan, deze prachtige vrouw heeft immers haar eicellen aan ons gedoneerd!

In de tussentijd hebben we regelmatig contact maar moeten we wachten hoe de laatste terugplaatsingen met Nadia verlopen. Als de laatste poging met Nadia mislukt, starten we met de welbekende ovulatie testen.

Ondanks de aparte resultaten van de ovulatie testen doen we een inseminatie. Het blijft gek, apart, vreemd en ook viezig, maar hoort er bij. Haar kinderen zijn nog wakker als we bij Sandra thuis komen. Op die warme zomer avond stoeien en knuffelen met ze als Sandra zichzelf even terugtrekt en later weer terug komt. Daarna nemen we grappend en liefdevol afscheid van Sandra en haar kinderen. ‘Tot over een paar dagen!’ roepen we nog na. We hebben weer hoop!

Het glijdt af

Het contact met Sandra loopt niet zoals gehoopt.

Na een aantal incidenten en gesprekken besluiten we te stoppen. Omdat we Sandra, haar kinderen en haar ex partner niet willen kwetsen, gaan we hier niet dieper op. Ze hebben immers ook zo ontzettend veel goeds voor ons gedaan.

We hebben geen contact meer met ze. Wel hopen we dat het goed met Sandra, haar ex partner en hun kinderen gaat.

En verder?

We zijn er ziek van. Eerst maakte Els het uit. Daarna mislukte alle pogingen met Nadia. Nu het brute einde van het traject met Sandra.

We zijn geknakt. Op. Het rotgevoel mag er zijn en is er ook in alle hevigheid. Twee weken lang zijn we weg geblazen. Kunnen we dit nog aan? Willen we nog papa’s worden als het zo ontzettend veel voeten in de aarde heeft? Ons verhaal lijkt wel een slecht nagesynchroniseerde soap met elke aflevering een dramatische cliffhanger. Na de twee weken komen we stapje voor stapje terug op de aarde. We wandelen en praten veel. Ook onze lieve vriendin Nadia geeft ons veel steun.

IMG_6637

We trekken de conclusie; Ja. We gaan door. We schrijven ons verhaal op en posten het online. Enerzijds om bekendheid te creëren. Laat de overheid alsjeblieft met regelgeving komen. Anderzijds; Wellicht vind een speciaal iemand ons via dit blog… maar… daar over vrijdag meer!

(Een cliffhanger, we konden hem toch niet laten).

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s