WE HEBBEN EEN DRAAGMOEDER GEVONDEN!

Eerst een terugblik

Eindelijk zijn we (bijna) bij met ons blog. Als we er zo op terugkijken, hebben we zo ontzettend veel meegemaakt in de afgelopen vijf jaar. Heftige emoties, veel saaie ritjes en boordevol spannende momenten. We hebben geen moment spijt van de keuzes die we hebben gemaakt en we hebben gelukkig veel geleerd van dit gigantische avontuur. Fijn om het van ons af te kunnen schrijven en we zijn geraakt door alle hartelijke en lieve woorden die jullie – lezers – hebben geschreven. Familieleden, vrienden, kennissen, collega’s en totaal onbekenden leven ontzettend met ons mee en dat voelt echt goed. Dank jullie wel.

Kortom; bergen vol reacties. Een van die berichtjes die we hebben ontvangen was die van Lianne.

Schermafbeelding 2018-01-14 om 22.32.57

Ook hebben we met meerdere mensen contact gehad, koffie gedronken en ook gegeten. Stuk voor stuk dierbare contacten, maar er waren bij ons en/of bij de potentiële draagmoeders twijfels. Inmiddels hebben we geleerd; bij twijfel – niet doen.

Nieuws uit Egypte

De pogingen met onze vriendin Nadia zijn helaas op niks uitgelopen. Ze heeft zelf ondertussen een stel ontmoet waarvoor ze op dit moment via IVF een kindje draagt. We gunnen haar (en ‘haar’ wensouders) deze mooie droom van harte en hopen dat al haar dromen uitkomen. Ook zij heeft zich enorm voor ons ingezet, waar we haar eeuwig dankbaar voor zullen zijn. Ze heeft haar best gedaan om in haar netwerk ons blog bekendheid te geven. Met succes!

Op maandag, 23 oktober 2017 rinkelt de iPad. We nemen op en zien het uitgeruste gezicht van Nadia. Ze zit in een luxe kamer in een hotel in Egypte. Ze lacht en heeft ons zo te zien veel te vertellen. Omdat de verbinding niet heel goed is, zitten we met ons gezicht in de iPad. Ze begint te vertellen.

Een van die vrouwen waar ze contact mee heeft gehad was Lianne van 29 uit Drenthe. Ze is getrouwd met Bas en samen hebben ze twee kinderen. Op dat moment was Lianne in gesprek met een ander wenskoppel, maar dat is helaas op niks uitgelopen. Omdat ze ons blog en Nadia al kende staat ze open voor een kennismaking. Oh my god.

26992332_140386640090245_2058051775864812487_n

Lianne

We gillen zachtjes en Nadia geeft ons haar naam. Twee seconde na het ophangen met Nadia sturen we Lianne een berichtje via Facebook. De rest van de maandag avond en de opvolgende dinsdag heeft Facebook Messenger en vervolgens WhatsApp het zwaar te verduren. In de loop van die dinsdag vragen we haar wat ze morgenavond te doen heeft. ‘Euh, nog niks…’ zegt ze. We spreken af om haar thuis in Drenthe te bezoeken.

Over de app voelt het of we haar al jaren kennen, haar een tijdje niet hebben gezien en de draad gewoon weer oppakken. Wel zijn we ontzettend kritisch en zeggen we hardop tegen elkaar dat we niet te hard van stapel moeten lopen en dat we bij twijfel meteen moeten stoppen.

First date

Woensdagavond 25 oktober 2017 zitten we in de auto richting Drenthe. We zijn eigenlijk best ontspannen voor zo’n potentieel belangrijke avond. Als we de afslagen van Zwolle voorbij zijn beseffen we dat dat waarschijnlijk komt omdat we twee vangnetten hebben. Optie 1: Gereguleerd draagmoederschap in Canada/VS. Optie 2: Adoptie. Misschien juist omdat we nu meerdere mogelijkheden hebben, maakt dat we ons niet/nauwelijks afhankelijk voelen van wie-dan-ook. Daarbij hebben we een goed gevuld rugzakje met de nodige ervaringen.

We passeren het bordje; ‘Welkom in Provincie Drenthe’ en dat doet iets met ons allebei. Verwachting, angst en ook een soort hoop.

Lianne stuurt ons een berichtje. Haar kinderen liggen te slapen en ze vraagt ons op haar huistelefoon (oldschool) te bellen als we er zijn, zodat ze de deur open kan doen en haar kinderen niet wakker worden van de bel. Check. Wat er ook gebeurt; niet aanbellen.

Binnen de kortste keren rijden we in het donker door een plaats in Drenthe en parkeren bij Lianne voor de deur. Licht zwetend en met rode wangen stappen we uit de auto. Door de zenuwen rennen we naar de deur en drukken op de bel. Twee microseconden later kijken we elkaar aan en schreeuwen zonder geluid in slowmotion naar elkaar; ‘NIET AANBELLEN’. Te laat. ‘NOOOOoooo!’.

Schaapachtig glimlachend als twee boeren met kiespijn en met schaamrood op onze kaken komen lopen we de trap op. De voordeur gaat open en daar staat ze. Twee grote twinkelende ogen en een stralende glimlach. Wat wij denken, zegt zij hardop; ‘Jullie staan 1-0 achter, mannen’. We bieden onze excuses aan, lachen hartelijk en geven elkaar 3 kussen. ‘Nou, ik ben dus Lianne’ zegt ze. Wij stellen ons ook kneuzig voor en geven haar de zelfgemaakte taai taai van Aart. Het staat 1-1.

Gelukkig lopen we meteen de keuken in en vraagt Lianne of we iets willen drinken. ‘Koffie’ zeggen we in koor. Als ze vervolgens vergeet de Senseo-pad in de machine te stoppen en het apparaat kraakt van onjuiste behandeling, breekt het ijs. Gelukkig.

We zitten op de bank met onze vers gezette kopjes koffie en Lianne zit op een comfortabele stoel tegenover ons. Haar man heeft avonddienst en die zullen we vanavond helaas niet ontmoeten. Hij zal pas rond 23:30 thuis komen en wij zijn dan al lang onderweg naar huis.

De avond verloopt soepel, de sfeer is ontspannen en we kunnen niet stoppen met praten. We hebben het over elkaars trajecten, mensen die we via-via kennen en duiken regelmatig de diepte in en bespreken zware onderwerpen. De woorden worden afgewisseld door hardop gelach. Zo hard, dat een van de kinderen van Lianne en Bas wakker word.

Dan slaat opeens de voordeur dicht. We kijken naar Lianne met een vragende blik. Bas zou toch pas om half twaalf thuis komen? Dan kijken we naar de klok. Het is al kwart voor twaalf! Waar is de tijd gebleven?

Bas komt thuis uit de avonddienst en de goede gesprekken en goede humor duren nog even voort.

Na een aantal mislukte pogingen om afscheid te nemen; ‘We moeten echt gaan, Aart’, ‘Sjors, het is al laat, laten we gaan rijden!’ stappen we lachend en zwaaiend de auto in.

Vlinders

Als we een paar minuten later op de lege snelweg rijden bespreken we de avond. Het was ontzettend gezellig en we hebben veel besproken. We hebben Lianne het hemd van het lijf gevraagd en zij ons ook. We zitten verbazingwekkend op dezelfde lijn op veel gebieden. Ook toen Bas thuis kwam voelde het goed en hebben we veel gelachen. Hoe we ook nadenken; we kunnen geen twijfels ontdekken.

Is de klik er?

Dan kijken we elkaar met een grote glimlach aan.

Een alleszeggende glimlach…

5 gedachtes over “WE HEBBEN EEN DRAAGMOEDER GEVONDEN!

  1. Lieve mannen, en lieve Lianne,
    vanaf vrijdagochtend geen mail gelezen, -mag toch wel, n weekendje offline-
    Wat ’n mooi nieuws!
    we hopen dat jullie samen er een goede weg in vinden, met blije hoop,
    zoveeeeel GELUK & goeds gewenst! liefs

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s