Ons ‘JA-woord’

Zaterdag 28 oktober 2017. Vanavond gaan we over van zomertijd naar wintertijd. De klok wordt achteruit gezet om 3:00 uur in de nacht (naar 2.00 uur). Dan zijn we vast al thuis. Maar het is zo ontzettend gezellig en we hebben zulke goede gesprekken met z’n vieren, dat de tijd ons inhaalt. We zitten op zo veel vlakken op hetzelfde niveau dat we soms aan halve woorden genoeg hebben. Het gaat over baby’s, ons verleden en vooral de toekomst. Dingen die ons gevormd hebben en onderwerpen die zwaar wegen, maar die wel maken wie we zijn en waar we staan in het leven.

Uiteindelijk slaan we de wintertijd over en vertrekken we in de vroege ochtend naar Utrecht.

‘JA’

Zondag 5 november 2017. We hebben de afgelopen weken ontzettend veel contact gehad en gaan zondag de hele dag naar Drenthe om elkaar beter te leren kennen. Na de lunch gaan we de hertjes voeren in een park in de buurt. Het zonnetje komt door, de hertjes smullen van het oude brood en wij genieten van elkaar. Het is behoorlijk koud en als we bijna thuis zijn, draagt Aart hun oudste dochter de laatste paar meters naar huis.

Het avondeten met z’n zessen is erg gezellig. Als hun dochters op bed liggen, gaan we zitten en praten we verder. Alle facetten passeren de revue en we bespreken letterlijk alles.

We spreken naar elkaar uit dat we ons goed voelen met elkaar en dat we het absoluut wel met elkaar zien zitten. Graag zelfs.

Vrij out-of-the-blue vraagt Lianne ons; ‘Wat hebben jullie nog van mij nodig om tot een ‘JA’ te komen.’ We kijken elkaar aan en zeggen tegelijk; ‘Ehhhh…’ ‘Kweenie…?’. Overrompeld geven we aan nog heel even tijd nodig te hebben om hier over na te denken. Meer omdat we het samen nog even willen bespreken dan dat we ergens mee zitten.

Als we elkaar de volgende dag aankijken weten we het allebei absoluut zeker. We Appen of ze samen zijn en Facetimen met elkaar. Op het scherm van de iPad zien we 8 vochtige oogjes als we ‘JA’ tegen elkaar zeggen.

Wat zijn we ontzettend blij met Bas, Lianne en hun kinderen. De vlinders die we eerder voelden hebben zich vermenigvuldigd (zij wel…) en vliegen hyperactief rond. Het gaat ontzettend snel, maar het voelt goed. We hebben het leuk samen, zitten op dezelfde golflengte en kunnen discussiëren. Het allerbelangrijkste is dat we elkaar allemaal geluk gunnen.

Insemimaarten

Het is Sint-Maarten en de koeien hebben staarten. Lianne heeft de afgelopen maanden haar cyclus goed bijgehouden. Wat blijkt; morgen is de vermoedelijke ovulatie al! ’s Avonds stappen we in de auto en parkeren anderhalf uur later voor het huis van Lianne en Bas, waar kindjes met lampionnen in de wijk rondlopen.

We hebben alle attributen meegenomen en stemmen nog een-en-ander met elkaar af. Ondanks dat we inmiddels experts zijn op het gebied van insemineren blijft het verschrikkelijk. Niet sexy, niet charmant en niet leuk. Zeker de eerste keer is simpelweg gênant. Maar het hoort er bij.

Die week komen we nog twee keer langs, doen het ‘trucje’ en begint het wachten. Dit doen we onder andere door te puzzelen.IMG_4848.jpg

Mislukt

Elk jaar in november een weekendje weg met twee vrienden. Het weekend van 24, 25 en 26 november 2017 gaan we naar Phantasialand, Keulen en Dusseldorf. Dit weekend zou Lianne NIET ongesteld moeten worden. We hebben echter alles al geboekt en kunnen het niet meer verplaatsen, dus spreken we af zondag de 26ste als we thuis zijn meteen door te rijden naar Drenthe.

Nadat we ’s ochtends ontsnapt zijn uit twee escape rooms, gaan we lunchen bij een super hip restaurant; Hans Im Gluck. We bestellen een hamburger bij de brede ober als onze telefoons tegelijkertijd trillen.

‘Ongesteld’

IMG_5054.JPG

Shit. We schrikken er even van, maar herpakken ons snel. Een uurtje later staan we in de Dom van Keulen branden ee

n kaarsje bij het Maria beeld. Dit hebben we inmiddels in meerdere kerken gedaan (Notre Dame – Parijs, Sint Pieter – Rome etc) en het heeft nog niet geholpen. Wellicht dit keer wel?

Maandag 27 november hebben we de tweede cursusdag van de adoptie en gaan we ’s avonds naar Lianne en Bas om deze cyclus te bespreken. Hoe was het voor iedereen? Hebben we iets over het hoofd gezien? Kunnen we iets verbeteren?

En door…

Ondanks dat het geen leuk bericht is, zijn we blij dat we weten wat het inhoudt en hoe het voelt. Ook weten we dat het gemakkelijk nog een jaar kan duren en proberen daar rekening mee te houden.

We realiseren ons hoe blij we zijn dat we Bas en Lianne hebben ontmoet. Hoe eerlijk en open we alles met elkaar kunnen delen, maar ook hoe we samen tegenslagen kunnen verwerken. Hoe lang het ook duurt. We komen er wel. Daar hebben vertrouwen in…

Op naar poging 2.

Lianne

Benieuwd naar ons verhaal door de ogen van Lianne; ze heeft ook een persoonlijk blog waar je je op kunt abonneren; https://www.facebook.com/De-regenboogbuik-141635623217478/

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s