2016 – ZWANGER! Toch…?

Oktober 2015 – Verslagen en beduusd zijn we met onze beide benen op de grond gezet. Niet zwanger. Hoe kan dat? Nadia is in al haar zwangerschappen (5) in een poging zwanger geweest.

We rapen onszelf bij elkaar en peppen elkaar op. Gelukkig hebben we nog een dozijn embryo’s in de vriezer liggen en gaat het daar zeker mee lukken (hopen we).

Stoppen is geen optie, Nadia stopt met de medicatie en we moeten wachten tot haar cyclus weer op gang komt. Dan zullen we de medicatie weer moeten opstarten om haar lichaam weer klaar te maken voor de tweede embryo.

Zwerven

In de tussentijd is ons oude huisje verkocht en wonen we een aantal weken in het huis van de buurman. We krijgen bericht dat de bouw van ons nieuwe huis uitgesteld is en moeten noodgedwongen weer verhuizen, naar het appartement van de ouders van Aart. We leven letterlijk uit koffers en spenderen naast werken veel tijd in ons autootje. Maar we hebben het er voor over. De tijd dreigt ons regelmatig in te halen, maar wij geven extra gas. Het leven in België begint steeds vertrouwder te raken en bij een verjaardagsfeest van Nadia ontmoeten we veel leuke en interessante mensen, met sommigen hebben we nog steeds contact! Ook zien we eiceldonor Sandra en haar man nog een paar keer tussendoor op een feestje en bij hun thuis. Wat zijn we deze mensen toch onbeschrijfelijk dankbaar.

Poging 2

Met een nieuwe maandstonde begint ook een nieuwe poging. We starten de medicatie op en bellen de kliniek voor een nieuwe afspraak. Het is net zo spannend, misschien nog wel spannender dan de eerste keer!

16 november 2015 – Deze keer halen we Nadia op op uit Belgisch Limburg en rijden we door naar Brussel. We schrijven ons in bij de balie en nemen plaats in de wachtkamer. Inmiddels weten we hoe de terugplaatsing werkt, maar toch gieren de zenuwen door ons lichaam.

De deur gaat open en we worden opgeroepen. Met z’n drieën lopen we hand in hand in hand naar de behandelkamer. We trekken de blauwe schoenhoesjes weer aan en nemen plaats bij het hoofdeind van de grote stoel.

IMG_1357.JPG

Nadia kleed zich om en neemt plaats op de grote stoel met de beensteunen en vrij snel komt dokter Bernard binnen met het rietje met de tweede embryo. Weer ervaren we dit als een vreemd idee. Een heel klein levend persoontje in een rietje. Het beeldscherm van het echo apparaat gaat weer aan en we mogen meekijken met het grote wonder wat zich hopelijk plaats gaat vinden in de buik van onze lieve vriendin.

Na de terugplaatsing en 600 kilometer verder zijn we weer in ons tijdelijke huis. Het wachten is weer begonnen.

Zoals het klokje thuis tikt…

IMG_2182.JPG

Elk jaar in november gaan we met twee vrienden een weekendje weg. Parijs, Brussel en Berlijn hebben we dan inmiddels bezocht. In 2015 werd het een geweldig weekend in Londen – waarschijnlijk ons laatste november-weekend zonder baby! Als we vlakbij Picadilly Circus bij Jamie Oliver aan het eten zijn krijgen we een berichtje. Nadia heeft last van maagzuur. Dat is een goed teken! Ons weekend kan niet meer stuk.

1 december 2015 – Als we eind november terugkomen krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis.

We zijn door het dolle heen. Precies een jaar geleden  dachten dat het huis nog niet af zou zijn als we een baby zouden hebben van Els. Nadat dat traject in duigen viel, zou dit huis over 9 maanden wellicht twee slaapkamers gevuld kunnen hebben.

The Filling Station – deel 2

2 december 2015 – Terwijl al onze nieuwe buren druk aan het klussen zijn, stappen wij de auto in richting België. Vanavond is het weer zo ver; dan horen we van de arts of we in verwachting zijn – of niet. Na een spannende rit komen we aan bij Nadia. Stipt 18:00u bellen we de arts.

Negatief. Niet zwanger. WAT? Hoe kan dat? We geloven het niet en bellen nog een keer naar de huisarts en vragen naar de waardes van het HCG hormoon (zwangerschapshormoon). Het hormoon is niet aanwezig in het bloed. Uit ongeloof doen we nog een zwangerschapstest, maar ook die is negatief. We snappen er niks van. Ze was nota bene misselijk!

Wederom heeft Nadia de weddenschap verloren en worden we door haar op eten getrakteerd bij The Filling Station. We balen als een stekker en snappen het echt niet. Tijdens het hoofdmenu besluiten we dat we, ondanks twee mislukte pogingen, doorgaan. Wel nemen we morgen contact op met Nanda om de medicatie opnieuw te bespreken.

Poging 3 – A little bubble of hope

3 december 2015 – We vragen de bloedwaarden en hormoonspiegels op bij de huisarts en bellen ze door naar Nanda – de assistent. Na overleg met de gynaecoloog horen we dat de hormoonwaardes inderdaad te laag zijn om een goede innesteling te krijgen (waarom moeten we hier zelf achter komen en horen we dit nu pas?!). Nadia krijgt een voorschrift voor hormoon injecties waar ze meteen na haar ‘periode’ mee moet starten. Haar periode komt vrij snel en we kunnen de medicatie weer opstarten en maken we een nieuwe afspraak in de kliniek. In de volgende weken heeft Nadia regelmatig last van buikpijn. Konden we dit maar voor haar overnemen.

22 december 2015 – We halen Nadia thuis op en rijden door naar de kliniek in Brussel. We gaan eerst naar het laboratorium om de bloedwaardes te laten controleren. Ze zijn perfect en we zijn dolgelukkig. Deze poging MOET gewoon lukken, alle voorwaarden voor een goede innesteling zijn ideaal! We stappen de lift in naar de 3e etage en nemen plaats in de inmiddels bekende wachtkamer. We worden opgehaald door een hele vriendelijke zuster, waar we een leuk gesprek mee hebben. Ze is ontzettend betrokken en geïnteresseerd in ons verhaal. Dokter Bernard is op kerstvakantie, dus hebben we vandaag een andere gynaecoloog. Het is een hele vriendelijke dame die ons geruststelt. Ze zegt; ‘Just breathe en let us do the science.’. De terugplaatsing verloopt soepel en ontspannen. Het voelt goed. We krijgen een echo van de vriendelijke zuster en zien pas later dat ze er iets op heeft geschreven.

IMG_2789

Bubble of Hope for Christmas & Happy New Year 🙂

Met een kleine omweg rijden we terug naar de andere kant van België. We vieren ’s avonds kerst bij de familie van Nadia. Het is ontzettend bijzonder, warm, liefdevol en echt een kerst om nooit te vergeten. We horen erbij, en zij bij ons.

ZWANGER!

6 januari 2016 – Een nieuw jaar, misschien een nieuw leven. Nadia komt, nadat ze bloed heeft laten trekken, naar ons nieuwe huis in Utrecht. Klokslag 18u bellen we het nummer van de huisarts. Nadat de telefoon twee keer overgaat neemt hij op. Vrij nonchalant zegt hij: ‘Allee, het is positief he, proficiat’. Het duurt een seconde of twee voordat het nieuws valt. We gillen, huilen en lachen tegelijk. We bedanken de huisarts en knuffelen elkaar met tranen in onze ogen. We zijn gewoon zwanger!!! Wat een heerlijk nieuws!

We nemen Nadia uit eten en zijn heel blij dat we haar mogen trakteren. We geloven het bijna niet, het is toch gelukt! Tijdens het eten maken we allemaal plannen en het is heerlijk. De baby krijgt zelfs een ‘werknaam’: Eske. We bellen Sandra en onze gezinnen om het goede nieuws te vertellen. We kijken uit naar de echo, zodat we Eske kunnen zien.

Eske

9 februari 2016 – Vandaag is Eske 9 weken en 5 dagen oud en gaan we hem- of haar voor het eerst zien. We rijden naar België en halen Nadia op. We bezoeken wat baby-winkels in Lanaken en zoeken al wat meubels, benodigdheden en kleertjes uit. We kopen nog niks, dat komt de volgende keer wel. Eerst de echo.

We rijden door naar het ziekenhuis bij Nadia in de buurt en ontmoeten de gynaecoloog. Ze feliciteert ons met de zwangerschap en vraagt Nadia te gaan liggen op de onderzoekstafel. Wij staan er trots naast met zweterige handen en waterige oogjes. Hoe zal het zijn om de hartslag van Eske te horen?

De gynaecoloog plaatst het echo apparaat en zoekt wat. We zien haar blik veranderen. Ze kijkt te serieus. Ze zoekt nog even door, maar we horen niks. Ze kijkt ons aan en zegt iets.

Geen hartslag…

Geen baby…