Hartslag!

Zo, we zijn er weer. Na ons vorige blog (zwanger!) zijn we overspoeld door reacties, kaartjes, appjes en cadeautjes. Echt hartverwarmend. Heel hartelijk bedankt! Wat fijn om te weten (en te voelen) hoe iedereen met ons mee leeft!

We hebben even een stapje terug genomen en genieten van onze grote roze wolk. Uiteraard blijven we door schrijven, maar in een iets minder hoog tempo dan eerder.

Inmiddels hebben we de eerste echo gehad en vertellen we jullie graag hoe het ging.

Overigens, het gaat goed! De baby is nu zo groot als een druif en zwemt heerlijk in de gezellige buik van Lianne.

Wachten

Vanaf kerstavond tot de echo zijn we aan het wachten. Wachten op de eerste echo. We zijn hysterisch dat het zo snel gelukt is en we zwanger zijn, maar nog wel behoorlijk gematigd. We mogen van onszelf pas geloven dat het goed zit, als we een hartslag zien. Voor die echo is niks zeker, weten we uit eerdere ervaringen.

Juist daarom duurt het wachten echt een baard (lang dus). En hoe langer het wachten duurt, hoe meer de spanning zich opbouwt. Vergelijk het met zo’n attractie waar je met een aantal man op een rijtje op een bank zit, die binnen nu en een minuut wordt afgeschoten. Hoe langer het duurt, hoe spannender het is.

Gelukkig zitten Bas en Lianne in hetzelfde schuitje. Het schuitje die er tergend lang over doet om bij de echo te komen. Toch proberen we onze negatieve ervaringen geen afbreuk te laten doen aan de opwinding en roze wolk waar we op zitten. We blijven het zeggen, maar wat zijn we blij om in hetzelfde schuitje te mogen zitten met Lianne en Bas!

Bloed

Tot onze schrik krijgen we op oudejaarsdag een berichtje van Lianne. Ze heeft donker rood bloedverlies bij het afvegen. Aart vreest het ergste terwijl Sjors en Bas zich redelijk rustig kunnen houden. ‘Waarschijnlijk innestelingsbloed’ appt Sjors. De rest van de dag blijft het in ons hoofd rond gonzen en houden we onze telefoons krampachtig in de gaten. Tijdens het oliebollen bakken in de schuur. Tijdens het auto rijden. Tijdens het vieren van oudjaars avond in hartje Amersfoort. Pas om 24u, als onze hele tijdszone elkaar ‘gelukkig nieuwjaar’ wenst, doen wij dit ook. In een klein momentje, een blik en een kus, valt er een last van onze schouders af. Wat er ook gebeurd, we hebben turbulent 2017 gehad met een prachtig laatste kwartaal dankzij Bas en Lianne. Dat pakt niemand meer van ons af.

Op naar 2018, waarin we (hopelijk) eindelijk papa’s worden!

IMG_7679

De echo

18 januari 2018. We vertrekken met ons koffertje, toilettas en beddengoed richting Drenthe. We blijven vannacht bij Bas en Lianne slapen, zodat we morgen niet te laat komen.

Het is, zoals altijd, onwijs gezellig en we blijven praten en praten. Nadat we elkaar aansteken met gapen en beseffen dat het ver voorbij bedtijd is, poetsen we onze tanden en gaan naar boven. Na al dat wachten is morgen opeens bizar dichtbij.

19 januari 2018. Sjors en Bas slapen wel oke. Aart en Lianne totaal niet. Als de wekker gaat en we het huis wakker horen worden, is de oudste dochter van Lianne en Bas vrolijk aan het spelen in haar kamer. Als ze merkt dat we wakker zijn, sprint ze haar kamer uit en rent ze met een grote glimlach en haar armen wijd op ons bed af. Ze neemt een aanloop, zet zich af en beland ‘plof’ tussen ons in.

Alhoewel Sjors een knot haar in z’n gezicht krijgt en Aart een elleboogje in z’n buik, is dit een heerlijk moment. Lachend en knuffelend worden we wakker met een warm en blij grietje tussen ons in. Als de echo straks goed is, hebben we deze rijkdom over een paar maanden ook! Bizar om je te realiseren.

Lianne en Aart hebben afgesproken om de oudste dochter naar school te brengen. Ze vertrekken vrolijk terwijl Bas en Sjors de jongste uit bed halen en zich klaar maken voor straks.

Een lieve vriendin van Bas en Lianne komt binnen en past even op de jongste. Als ook Aart en Lianne thuis komen, lopen we met z’n allen de trap af en stappen in de auto. Kakelend als een stelletje losgeslagen kippen rijden we naar de verloskundige praktijk. Het moment van de waarheid komt steeds dichterbij.

We lopen naar binnen. Gelukkig, de wachtkamer is leeg. In de hoek staat wat kinderspeelgoed. De muur hangt vol geboortekaartjes, wat inhoudt dat hier daadwerkelijk kinderen geboren worden. Goed teken.

953791af-8273-4f08-a6cb-2448d214689c

Onze afspraak is om 9:45. Inmiddels is het 9:47. Pffft. Die geboortekaartjes kunnen ons niet meer afleiden.

De deur gaat open en we worden vriendelijk naar binnen geroepen. De behandel kamer is vrij klein en na een kleine stoelendans zitten we met z’n vijven aan het bureautje van de verloskundige. ‘Zo ik ga eerst even wat gegevens in de computer noteren en daarna ga ik een echo maken’. Zodra ze onze gespannen gezichten ziet zegt ze; ‘Laten we anders beginnen met de echo’. Weer een stoelendans, maar het gaat vrij soepel.

Lianne gaat liggen, doet haar shirt omhoog en de verloskundige doet doorzichtige gel op haar buik. Sjors knijpt in de hand van Liannne en Aart heeft zijn hand op het been van Sjors. Bas zit aan het voeteneind van Lianne en glundert mee.

De verloskundige pakt het echo apparaat. Het scherm beweegt en ze zoekt wat. We hebben ons adem in. We knijpen elkaar harder. We zien een grote ronde vorm met in het midden een vlek. Een garnaaltje. We zien iets bewegen. Knipperen.

Hartslag!!!