Is het een Carlos of een Imke?

Nadat we veilig in Nederland zijn geland en hebben begrepen dat we de ijskoude kern van de winter zijn misgelopen (wij aan het zwembad en half Nederland op de dichtgevroren grachten), hebben we nog een paar dagen verlof. Vol heimwee gaan we naar Drenthe. Sjors heeft namelijk voor Valentijnsdag (hoe leuk!) een geslachtsbepaling-echo gekregen van Aart!

Omdat alles al spannend genoeg is en we regelmatig ‘los’ moeten laten, hebben we altijd naar elkaar uitgesproken dat we graag het geslacht willen weten voor de geboorte. Zo kunnen onszelf iets meer instellen op dat geslacht en maakt het inrichten van een kamertje en het bedenken van de naam 50% makkelijker.

Carlosofimke

Hoewel we al vijf jaar aan het dromen zijn van een klein kruimeltje in ons midden, is het bedenken van een naam best wel dingetje geweest. Af en toe zeiden we wel eens tegen elkaar; ‘Dat is een leuke naam!’ en die verdween vervolgens op een kladblokje of in een notitie app.

De naam bedenken; een dingetje dus. Misschien is het de onzekerheid en/of angst geweest dat onze wens misschien nooit uit zou komen. Wellicht durfde we geen naam te bedenken omdat we ons dan misschien teveel zouden gaan hechten aan het potentiële kindje dat we nooit zouden krijgen of kwijt zouden kunnen raken. Ook hebben we het idee dat je in een naam moet groeien. Je moet er een beeld bij krijgen en aan wennen. Zoiets besluit je ook niet over een nacht ijs. Gelukkig heeft moeder natuur ons op de wachtbank van 9 maanden gezet. Daarbij bedenken zat ouders de naam van hun kinderen tijdens deze maanden. No pressure dus.

Onbewust komen de namen lijstjes weer voorzichtig tevoorschijn en tegelijkertijd ook ons vertrouwen. Hoe langer we in verwachting zijn en hoe groter het kindje groeit, hoe meer vertrouwen we krijgen dat het goed komt. Daarnaast hebben we zo’n goede en fijne band met Bas, Lianne en de kinderen opgebouwd, dat er iets ontzettend geks moeten gebeuren dat deze droom nog mislukt.

BORNEBOEIT56888_web.jpgMaar hoe noemen we dit kindje in de tussentijd? ‘De baby’ is zo inspiratieloos. ‘Het kind’ is zo anoniem. Als oplossing voor dit ‘probleem’ is er een werkaam ontstaan. Of eigenlijk twee. Een voor een jongetje en een voor een meisje. Voor de trouwe Expeditie Robinson kijker (zoals Bas, Lianne en wij) waren Carlos en Imke voor de hand liggend. Niet alleen vanwege hun oosterse accent, maar vooral omdat het twee geweldige kandidaten waren in een heerlijk seizoen. Maar meer nog omdat een werknaam gewoon ontstaat, zoals Eske, Nano, Sushi of Dirk. Al snel is het dus Carlos of Imke. Kort gezegd; Carlosofimke.

Gendercreatief

Oké, de echo dus. Met een lichte jetlag springen we opgewekt in de auto. We gaan onze lieve vrienden weer zien. Iedereen kent vast wel het gevoel dat je extreem nodig moet plassen. Hoe dichter je bij huis komt, hoe extremer je moet plassen, tot je het bijna niet houdt en het gevoel hebt dat je bijna ontploft. Dat gevoel bestaat dus ook in een andere emotie: spanning. Elke kilometer die we dichterbij Drenthe komen, wordt de nieuwsgierigheid groter. Zometeen weten we wat het is. Een jongen of een meisje. Daarnaast begint ook wel een spanning op te bouwen. In het verleden hebben we een echo gehad die niet goed was… Niet dat we het verwachten, maar toch treed er een automatisch veiligheidssysteem op. Wat als het niet goed is… Toch proberen we van deze echo te genieten. Ook hebben we ze echt gemist. Normaal gesproken zien we elkaar ongeveer elke 10 dagen en facetimen we regelmatig, dus 3 weken op een ander continent zonder goed werkend internet is erg lang.

We komen binnen en omhelzen elkaar. Wat fijn om hier weer te zijn! De buik waar Carlosofimke inzit, is echt gegroeid en is bij de omhelzing duidelijk te voelen. Het is opeens echt een zwangerschapsbuik en geen ‘misschien zwanger- /misschien snackbarbuik’ meer. Jeej!

We drinken even wat en kletsen snel bij. We zijn allemaal super vrolijk. Bas blijft met de kinderen thuis en wij (Aart, Lianne en Sjors) stappen in de auto naar de verloskundigenpraktijk. Zodra de we de straat uit zijn nemen we nog even onze poll door. Wie denkt wat? Aart en Bas denken dat het een Imke is. Lianne en Sjors denken dat het een Carlos is.

Maakt het uit?

Het woord ‘genderneutraal’ is de afgelopen tijd zo actueel geweest dat het alweer bijna passe is. Ook begrippen als gendercreatief en het ‘geachte bezoeker/reiziger’ heeft z’n intrede gedaan. Hoewel we openstaan voor alle mogelijke vormen van geslachten en proberen hier zo (gender)creatief mogelijk mee om te gaan, merken we allebei dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan. Toch hebben we gisteren de kamer van Carlosofimke al geverfd. Een frisse maar warme, hippe maar stijlvolle groene kleur. Gendercreatief toch?

3cc4eead-f882-4774-a2b7-de4612d7d1af

Opgroeien met twee vaders is niet de ‘standaard’. Uit steeds meer onderzoeken blijkt gelukkig dat het voor een kind niks uit maakt, als het maar genoeg liefde krijgt. Sterker nog; uit onderzoek blijkt dat kinderen van niet-traditionele gezinnen vaak weerbaarder zijn dan kinderen uit een ‘standaard’ gezin. Yay!

Toch lijkt het ons gevoelsmatig voor een meisje makkelijker om twee vaders te hebben (vooral de acceptatie van haar vriendinnetjes) dan voor een jongen, maar kunnen we niet vlechten. Aan de andere kant, weten wij als twee mannen precies hoe alles fysiek werkt, maar zijn we tegelijkertijd allebei bang voor de bal.

Mogelijke voor- en nadelen dus. Het is maar goed dat we zelf geen keuze hebben kunnen maken en dat het hoe dan ook een cadeautje is.

Tot slot de laatste zin van deze alinea (we weten hoe nieuwsgierig sommige lezers zijn): We houden niet zo van clichés, maar deze is wel echt waar als je een kindje verwacht;  Hoewel we allebei iets anders denken, het maakt ons niet uit. Als Carlosofimke maar gezond is.

‘Het ziet er goed uit’

De echoscopiste pakt de fles en poept een klodder koude echogel op de buik van Lianne.  Ze plaats de kop van het apparaat op de gel en smeert het wat uit. Van vrienden hebben we al gehoord hoe je de verschillen tussen jongetjes en meisjes kunnen zien. Bij meisjes zie je drie streepjes. Bij jongetjes niet. De kop van de echomachine gaat heen en weer en we zien de dwarsdoorsnede van Carlosofimke tegelijkertijd ook heen en weer gaan. De baby ligt met de benen uit elkaar en we zitten op de eerste rang. We zijn geen artsen, zelfs geen echoscopisten, maar toch zien we het meteen. De verloskundige slaakt een klein gilletje en bevestigd wat we op het scherm zien. We kijken elkaar met enigszins natte ogen aan en houden elkaars handen vast.

Omdat we een extra pret echo hebben en eigenlijk in de eerste minuut al weten of Carlosofimke een jongen of meisje is, stelt de verloskundige voor om nog even lekker te genieten en nog eens goed rond te kijken. Ze gaat langs wat organen. We zien de nieren, maag, blaas, hersenen en ze checkt ook nog de grote bloedvaten. Daarna zien we het profiel van ons kindje. Het armpje ligt naast het gezicht. God, wat zijn we verliefd.

De verloskundige geeft aan dat ze onlangs een cursus heeft gedaan voor het afnemen van 20-weken-echo’s maar nog niet officieel gecertificeerd is. Bij de 20-weken-echo kijkt de verloskundige het kindje van top-tot-teen na en lopen ze de ontwikkeling van alle organen en vitale onderdelen van het kindje na. ‘Het ziet er goed uit’ zegt ze. We zijn ‘pas’ 16 weken zwanger, maar toch voelt het goed als een verloskundige positief is. Onverwacht opgelucht en ontzettend blij gaan we de verloskundige praktijk uit.

Met drie grote grijnzen komen we thuis, waar Bas lekkere broodjes aan het smeren is voor de lunch. Hun oudste dochter klimt in onze armen en vraagt meteen; ‘Krijgen jullie een baby-boy of een baby-girl?’

De boom

Dat gevoel waar we het eerder over hadden. Dat je zo erg moet plassen dat je bijna ontploft? Verlangen dit keer. Ik zie ons drieën al staan. Op vakantie in Frankrijk of Italië of gewoon op een parkeerplaats op weg naar onze regenboogfamilie in Drenthe. Met z’n drieën onze broek naar beneden. De middelste staat met kleine witte billetjes tussen ons in en een beetje wankel. ‘Plas maar tegen die boom, Carlos.’

IMG_1684.jpg

Klik HIER om de blogs van Lianne – De Regenboogbuik – te lezen.

 

 

Babymoon

Er is een nieuwe rage over gevlogen uit (waarschijnlijk) de VS. Nee, we hebben het niet over een gender reveal party of een babyshower, maar natuurlijk over de babymoon.

De babymoon dus; nog even met z’n tweeën op vakantie gaan voordat de kleine zich bij ons mag voegen. Kortom: voorslapen. Op internet staat het vol met waarschuwingen dat het gevaarlijk kan zijn om naar bepaalde landen te gaan (lees; hygiëne, zika virus, überhaupt vliegen) maar daar hebben wij gelukkig geen last van. (Het heeft ook hier en daar z’n voordelen om niet fysiek zwanger te zijn.) Uiteraard hebben we onderzoek gedaan naar schadelijke besmettelijke ziektes.

Maar waarheen? Sjors wil naar Indonesië, maar Aart ziet dat niet zitten. Aart wil op zijn beurt graag naar Peru, maar Sjors heeft niet zo’n zin in spugende lama’s.

Surfen is de oplossing. Met een paar klikjes zien we een geweldige reis. Een land die ons allebei al jaren trekt (internet slaat dat soort dingen op) en waar we zeker tijdens onze adoptiecursus het een en ander hebben gelezen en gezien.

In goed overleg met Bas en Lianne boeken we. Toch wel gek om weg te gaan terwijl Lianne het zware werk doet. Aan de andere kant zijn we ontzettend moe en uitgeput na weer een hectisch jaar.

Naar mate de reis dichterbij komt, lijkt Sri Lanka zich alleen nog maar verder op de kaart te verplaatsen. Doen we hier wel goed aan? Gelukkig dringen ze ons aan om lekker te genieten en uit te rusten (nu het nog kan).

Na een druk weekend (negen maanden beurs en de lammetjes kijken) brengen de ouders van Aart ons naar Schiphol.

Sri Lanka

Wat een waanzinnig mooi land, de mensen zijn vriendelijk, de natuur is prachtig en we worden overdonderd door de mooie cultuur. We gaan op safari’s, zien tientallen wilde olifanten, een luipaard, buffels, krokodillen en zelfs een beer! Buiten de parken scheuren motoren, tuktuks en bussen kris kras door elkaar en bruist het leven vooral op straat. Overal waar we kijken zijn ook kleintjes, zowel bij de dieren als bij de mensen (of valt het ons nu extra op?). We bezoeken tempels, maken een adembenemende treinreis en genieten met volle bakken.

We praten veel over de toekomst. Namen, kamer, feestjes, vakanties, verzekeringen en alles waar je maar aan kan denken in het grote kader van het begrip ‘baby’.

Omdat we rond reizen hebben we bijna elke dag een ander hotel. Steeds als we aankomen, loggen we snel in op de WiFi en sturen we een Whatsappje naar Drenthe dat we veilig zijn aangekomen in ons nieuwe hotel.

Noodtoestand

De dag nadat we uit de stad Kandy vertrokken waren kregen we appjes uit Nederland met de vraag of we in orde waren. In orde? Tuurlijk.

Stukje bij beetje kregen we een duidelijker verhaal. In de regio van Kandy zijn rellen ontstaan tussen Singalese boeddhisten en moslims. Er zijn auto’s en winkels in brand gestoken en zelfs mensen vermoord. Wow.

Daar op volgend heeft de regering de noodtoestand uitgeroepen, een avondklok ingesteld en alle social media geblokkeerd. Ondanks de slechte WiFi in ons nieuwe hotel, appen we opgelucht naar het thuisfront dat het goed met ons gaat en dat wij geen last hebben van de social media blokkade. ‘…verbinden… …verbinden… geen server beschikbaar’ of toch wel?

Niet dus. Een lichte vlaag van paniek. We kunnen niemand bereiken. We kunnen niet vragen hoe het daar is en zij kunnen niet vragen of wij oke zijn. Wat als er iets is? Met thuis of met ons!

Gelukkig zijn er meer manieren om contact te leggen met Nederland dan via social media. Oldskool gaan we over op de mail en al snel op iMessage.

Buiten afgezonderd te zijn van social media (achteraf best lekker op vakantie) merken we niks van de noodtoestand en genieten we de laatste dagen aan de kust.

IMG_0572

Deze prachtige reis neemt niemand ons meer af. De volgende vakantie zal er absoluut totaal anders uit zien… en ook daar kunnen we bijna niet op wachten.

Deze babymoon was echt heerlijk, maar we hunkeren naar huis, naar het lieve gezin in Drenthe, naar de baby. Onze baby.

Als de wielen van het vliegtuig de landingsbaan in Nederland raken, maken we allebei een zucht van ontspanning- en opluchting. Thuis.

 

Klik HIER om de blogs van Lianne – De Regenboogbuik – te lezen.

De beurs en de 90 lammetjes

We hebben het altijd tegen elkaar gezegd; ‘Als we ooit in verwachting van een kindje zijn, willen we naar de Negen Maanden Beurs’. Een grote beurs met alles rondom zwangerschap en baby, die jaarlijks in de RAI groots wordt uitgepakt.

Oorzaak; we zijn in verwachting. Gevolg; we boeken kaartjes voor de Negen Maanden Beurs! Om de hysterie compleet te maken, gaat Lianne (en ons minikindje) met ons mee!

We besluiten er zelfs een heel weekend van te maken met z’n drieën. Fijn om Quality time met elkaar te hebben.

De negen maanden beurs

Omdat de treinen hun dienst weigeren, halen we Lianne op uit Zwolle en rijden door naar de RAI in Amsterdam. Het zonnetje straalt en we halen veel volle bussen met huishoudbeurs bezoekers in, waar we hartelijk om kunnen lachen. De huishoudbeurs valt samen met de negenmaandenbeurs. Op naar oestrogeen-kingdom dus. Over hormonen gesproken, is naast de buik van Lianne ook haar blaas zwanger en komen we tot overmaat van ramp in een huishoud-negenmaandenbeurs file.

Na wat semi-illegale stuurkunsten parkeert Sjors op een steenworp afstand van de RAI. Ideaal.

We lopen langs een sportschool en lopen er brutaal naar binnen. Gelukkig subsidieert Sjors de Fit-For-Free en mag Lianne daar plassen. Een grote opluchting. Op naar de beurs.

Wat groot en wat een mensen. Waar moeten we beginnen? We besluiten tegen de klok in te lopen en kijken wat we tegen komen. Al snel schrijven we ons in voor prijsvragen, kortingscodes en informatiefolders over alles omtrent baby.

Ook de verkooptechnieken gieren door de ruimte. ‘Je wilt toch het beste voor je kindje?’ En ‘Je kunt echt niet zonder deze volautomatische hypo allergene microvezel luiers, die MOET je hebben’.

Sjors wil alles kopen, maar gelukkig relativeert Aart goed en hebben we kinderdeskundige Lianne bij ons die ons verteld wat we echt nodig hebben en wat niet.

Lianne houdt zich tijdens adviezen bewust afzijdig wat voor veel gênante momenten van vertegenwoordigers en hilarische momenten voor ons zorgt. Ze heeft dan ook niks nodig, want er komt geen baby bij haar in huis wonen en ze geniet van onze negen-maanden-beurs-roze-wolk. Wel doen we als drie-eenheid mee met een absurde macrobiotische geitenmelk quiz.

Deze combinatie van ons drieën zorgt er voor dat we snel een kinderwagen, kinderstoel, flesjes en wat andere dingen hebben uitgezocht.

img_8132

We weten dat Pauline van Berkel op de beurs staat, zij is geboortefotograaf en is inmiddels twee keer draagmoeder geweest. Ze heeft in haar ontdekkingsreis om draagmoeder te worden alle beschikbare informatie gebundeld en er een website van gemaakt om anderen te inspireren en te kunnen helpen in hun zoektocht. Onder andere door haar pionierswerk hebben we destijds Els en Nadia leren kennen. Wij hebben Pauline al een paar keer ontmoet, maar Lianne nog niet. Mede dankzij haar is Lianne jaren geleden geïnspireerd geraakt om draagmoeder te worden. En met succes! Na de lunch gaan we naar haar op zoek. We vinden haar al snel en begroeten elkaar hartelijk. Leuk om mee te maken hoe de twee dames elkaar ‘in het echt’ ontmoeten. Wat een hartelijke vrouw is Pauline toch! Na een leuk gesprek nemen we afscheid en mengen we ons in de mensenmassa.

Na nog een hal doorkruist te hebben, zwelt het aantal bezoekers aan en staan we wederom in een file. Niet van auto’s dit keer, maar van mensen met kinderwagens en trolleys vol gratis ‘goodies’. We houden het al snel voor gezien en gaan lekker naar huis, gourmetten. (Met onze goodiebags).

Na een gezellige avond (heerlijk met huispakken aan op de bank) gaan we schaapjes tellen.

De lammetjes

IMG_8175.jpg

De vader van Aart houdt schapen. Elk jaar worden er in het voorjaar tientallen schattige lammetjes geboren. Traditiegetrouw gaan we jaarlijks gezellig lammetjes kijken en blijven we daar lekker lunchen met de tante en moeder van Sjors. Toen Lianne hoorde dat we dat van plan waren, wilde ze graag mee om onze families weer te zien.

We stappen er binnen en het is meteen gezellig. De moeder van Aart heeft de koffie en thee klaar staan en cakejes gebakken. Als de tante en moeder van Sjors binnen komen is het feest compleet. Lianne heeft Drentse lekkernijen meegebracht, en ook zij wordt in de watten gelegd. Van vriendinnen van de moeder van Aart krijgen we prachtige cadeaus en kaartjes die ons ontroeren. Bijvoorbeeld deze zelf-gehaakte regenboog eenhoorn (wouw!)! We worden keer op keer verrast door hoeveel mensen er met ons meeleven. Wat een bijzonder en warm gevoel.

IMG_2138.jpgAls de koffie op is, gaan we lammetjes kijken. Wat lief en klein!! Volgend jaar staan we hier met ons lammetje! Wat een heerlijk idee!

Daarna schuiven we aan tafel. De moeder van Aart heeft haar kookkunsten flink uit de kast gehaald en we krijgen een heerlijke (bijna Michelin waardige) lunch.

We drinken nog wat en dan is het tijd om te gaan. Sjors brengt Lianne terug naar Zwolle en Aart wordt door de moeder en tante van Sjors thuis gebracht om de laatste dingen voor onze babymoon voor te bereiden.

Wat een babymoon is? Daar gaat onze volgende blog over…