Is het een Carlos of een Imke?

Nadat we veilig in Nederland zijn geland en hebben begrepen dat we de ijskoude kern van de winter zijn misgelopen (wij aan het zwembad en half Nederland op de dichtgevroren grachten), hebben we nog een paar dagen verlof. Vol heimwee gaan we naar Drenthe. Sjors heeft namelijk voor Valentijnsdag (hoe leuk!) een geslachtsbepaling-echo gekregen van Aart!

Omdat alles al spannend genoeg is en we regelmatig ‘los’ moeten laten, hebben we altijd naar elkaar uitgesproken dat we graag het geslacht willen weten voor de geboorte. Zo kunnen onszelf iets meer instellen op dat geslacht en maakt het inrichten van een kamertje en het bedenken van de naam 50% makkelijker.

Carlosofimke

Hoewel we al vijf jaar aan het dromen zijn van een klein kruimeltje in ons midden, is het bedenken van een naam best wel dingetje geweest. Af en toe zeiden we wel eens tegen elkaar; ‘Dat is een leuke naam!’ en die verdween vervolgens op een kladblokje of in een notitie app.

De naam bedenken; een dingetje dus. Misschien is het de onzekerheid en/of angst geweest dat onze wens misschien nooit uit zou komen. Wellicht durfde we geen naam te bedenken omdat we ons dan misschien teveel zouden gaan hechten aan het potentiële kindje dat we nooit zouden krijgen of kwijt zouden kunnen raken. Ook hebben we het idee dat je in een naam moet groeien. Je moet er een beeld bij krijgen en aan wennen. Zoiets besluit je ook niet over een nacht ijs. Gelukkig heeft moeder natuur ons op de wachtbank van 9 maanden gezet. Daarbij bedenken zat ouders de naam van hun kinderen tijdens deze maanden. No pressure dus.

Onbewust komen de namen lijstjes weer voorzichtig tevoorschijn en tegelijkertijd ook ons vertrouwen. Hoe langer we in verwachting zijn en hoe groter het kindje groeit, hoe meer vertrouwen we krijgen dat het goed komt. Daarnaast hebben we zo’n goede en fijne band met Bas, Lianne en de kinderen opgebouwd, dat er iets ontzettend geks moeten gebeuren dat deze droom nog mislukt.

BORNEBOEIT56888_web.jpgMaar hoe noemen we dit kindje in de tussentijd? ‘De baby’ is zo inspiratieloos. ‘Het kind’ is zo anoniem. Als oplossing voor dit ‘probleem’ is er een werkaam ontstaan. Of eigenlijk twee. Een voor een jongetje en een voor een meisje. Voor de trouwe Expeditie Robinson kijker (zoals Bas, Lianne en wij) waren Carlos en Imke voor de hand liggend. Niet alleen vanwege hun oosterse accent, maar vooral omdat het twee geweldige kandidaten waren in een heerlijk seizoen. Maar meer nog omdat een werknaam gewoon ontstaat, zoals Eske, Nano, Sushi of Dirk. Al snel is het dus Carlos of Imke. Kort gezegd; Carlosofimke.

Gendercreatief

Oké, de echo dus. Met een lichte jetlag springen we opgewekt in de auto. We gaan onze lieve vrienden weer zien. Iedereen kent vast wel het gevoel dat je extreem nodig moet plassen. Hoe dichter je bij huis komt, hoe extremer je moet plassen, tot je het bijna niet houdt en het gevoel hebt dat je bijna ontploft. Dat gevoel bestaat dus ook in een andere emotie: spanning. Elke kilometer die we dichterbij Drenthe komen, wordt de nieuwsgierigheid groter. Zometeen weten we wat het is. Een jongen of een meisje. Daarnaast begint ook wel een spanning op te bouwen. In het verleden hebben we een echo gehad die niet goed was… Niet dat we het verwachten, maar toch treed er een automatisch veiligheidssysteem op. Wat als het niet goed is… Toch proberen we van deze echo te genieten. Ook hebben we ze echt gemist. Normaal gesproken zien we elkaar ongeveer elke 10 dagen en facetimen we regelmatig, dus 3 weken op een ander continent zonder goed werkend internet is erg lang.

We komen binnen en omhelzen elkaar. Wat fijn om hier weer te zijn! De buik waar Carlosofimke inzit, is echt gegroeid en is bij de omhelzing duidelijk te voelen. Het is opeens echt een zwangerschapsbuik en geen ‘misschien zwanger- /misschien snackbarbuik’ meer. Jeej!

We drinken even wat en kletsen snel bij. We zijn allemaal super vrolijk. Bas blijft met de kinderen thuis en wij (Aart, Lianne en Sjors) stappen in de auto naar de verloskundigenpraktijk. Zodra de we de straat uit zijn nemen we nog even onze poll door. Wie denkt wat? Aart en Bas denken dat het een Imke is. Lianne en Sjors denken dat het een Carlos is.

Maakt het uit?

Het woord ‘genderneutraal’ is de afgelopen tijd zo actueel geweest dat het alweer bijna passe is. Ook begrippen als gendercreatief en het ‘geachte bezoeker/reiziger’ heeft z’n intrede gedaan. Hoewel we openstaan voor alle mogelijke vormen van geslachten en proberen hier zo (gender)creatief mogelijk mee om te gaan, merken we allebei dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan. Toch hebben we gisteren de kamer van Carlosofimke al geverfd. Een frisse maar warme, hippe maar stijlvolle groene kleur. Gendercreatief toch?

3cc4eead-f882-4774-a2b7-de4612d7d1af

Opgroeien met twee vaders is niet de ‘standaard’. Uit steeds meer onderzoeken blijkt gelukkig dat het voor een kind niks uit maakt, als het maar genoeg liefde krijgt. Sterker nog; uit onderzoek blijkt dat kinderen van niet-traditionele gezinnen vaak weerbaarder zijn dan kinderen uit een ‘standaard’ gezin. Yay!

Toch lijkt het ons gevoelsmatig voor een meisje makkelijker om twee vaders te hebben (vooral de acceptatie van haar vriendinnetjes) dan voor een jongen, maar kunnen we niet vlechten. Aan de andere kant, weten wij als twee mannen precies hoe alles fysiek werkt, maar zijn we tegelijkertijd allebei bang voor de bal.

Mogelijke voor- en nadelen dus. Het is maar goed dat we zelf geen keuze hebben kunnen maken en dat het hoe dan ook een cadeautje is.

Tot slot de laatste zin van deze alinea (we weten hoe nieuwsgierig sommige lezers zijn): We houden niet zo van clichés, maar deze is wel echt waar als je een kindje verwacht;  Hoewel we allebei iets anders denken, het maakt ons niet uit. Als Carlosofimke maar gezond is.

‘Het ziet er goed uit’

De echoscopiste pakt de fles en poept een klodder koude echogel op de buik van Lianne.  Ze plaats de kop van het apparaat op de gel en smeert het wat uit. Van vrienden hebben we al gehoord hoe je de verschillen tussen jongetjes en meisjes kunnen zien. Bij meisjes zie je drie streepjes. Bij jongetjes niet. De kop van de echomachine gaat heen en weer en we zien de dwarsdoorsnede van Carlosofimke tegelijkertijd ook heen en weer gaan. De baby ligt met de benen uit elkaar en we zitten op de eerste rang. We zijn geen artsen, zelfs geen echoscopisten, maar toch zien we het meteen. De verloskundige slaakt een klein gilletje en bevestigd wat we op het scherm zien. We kijken elkaar met enigszins natte ogen aan en houden elkaars handen vast.

Omdat we een extra pret echo hebben en eigenlijk in de eerste minuut al weten of Carlosofimke een jongen of meisje is, stelt de verloskundige voor om nog even lekker te genieten en nog eens goed rond te kijken. Ze gaat langs wat organen. We zien de nieren, maag, blaas, hersenen en ze checkt ook nog de grote bloedvaten. Daarna zien we het profiel van ons kindje. Het armpje ligt naast het gezicht. God, wat zijn we verliefd.

De verloskundige geeft aan dat ze onlangs een cursus heeft gedaan voor het afnemen van 20-weken-echo’s maar nog niet officieel gecertificeerd is. Bij de 20-weken-echo kijkt de verloskundige het kindje van top-tot-teen na en lopen ze de ontwikkeling van alle organen en vitale onderdelen van het kindje na. ‘Het ziet er goed uit’ zegt ze. We zijn ‘pas’ 16 weken zwanger, maar toch voelt het goed als een verloskundige positief is. Onverwacht opgelucht en ontzettend blij gaan we de verloskundige praktijk uit.

Met drie grote grijnzen komen we thuis, waar Bas lekkere broodjes aan het smeren is voor de lunch. Hun oudste dochter klimt in onze armen en vraagt meteen; ‘Krijgen jullie een baby-boy of een baby-girl?’

De boom

Dat gevoel waar we het eerder over hadden. Dat je zo erg moet plassen dat je bijna ontploft? Verlangen dit keer. Ik zie ons drieën al staan. Op vakantie in Frankrijk of Italië of gewoon op een parkeerplaats op weg naar onze regenboogfamilie in Drenthe. Met z’n drieën onze broek naar beneden. De middelste staat met kleine witte billetjes tussen ons in en een beetje wankel. ‘Plas maar tegen die boom, Carlos.’

IMG_1684.jpg

Klik HIER om de blogs van Lianne – De Regenboogbuik – te lezen.

 

 

10 gedachtes over “Is het een Carlos of een Imke?

  1. Lieve papa’s, wat mooi hoe jullie kindje zo gezond groeit, en jullie naar elkaar toegroeien.
    Wij genieten van jullie blog, en zijn zo blij dat jullie allerliefste droom nu werkelijkheid wordt;
    en vooral, hóe: lieve papa’s en draagmama, daaromheen liefde en steun van jullie fantastische regenbooggezin, familie en vrienden!
    “It takes a village to raise a child” …
    Jullie en Carlos zijn omringd door het liefste village wat je je maar kunt wensen!

    Liked by 1 persoon

    • Lieve Ton & Gea, wat een fijne reactie van jullie!
      Ons kindje krijgt nu al zo veel liefde, dat we er makkelijk een ‘village’ mee kunnen vullen. Fijn dat ook jullie in hetzelfde village wonen en ons steunen.
      Liefs van ons allemaal!

      Like

  2. Wat is dat fijn .na jullie laatste alleen vakantie zo,n uitslag.nu kunnen jullie heerlijk los gaan op de kinderkamer.ik ben al wat van Miep aan het haken,en ja genderneutraal.😗🤗

    Liked by 1 persoon

  3. Lieve Lianne, Aart, Sjors en Bas,
    Wat super van en voor jullie allemaal én zo’n mooi vooruitzicht! Ik vind het erg inspirerend om mee te kunnen lezen (en leven) met de vervulling van jullie droom. Mijn vriend en ik staan aan het prille begin van een zelfde spannend avontuur om onze grote wens uit te kunnen laten komen. We realiseren ons hoe moeilijk en zwaar deze weg kan zijn, maar het geeft ons toch ook hoop dat dit iets heel moois kan worden. Jullie blogs bieden veel steun. We blijven jullie volgen en wensen jullie veel liefs! Hopelijk reikt en raakt jullie verhaal veel mensen.

    Liked by 1 persoon

    • Hoi Kazimir,

      Allereerst hartelijk bedankt voor je mooie reactie. Een van de dingen die we gehoopt hadden met het starten van dit blog was om mensen te inspireren en steun te bieden. Het is bij ons niet altijd even makkelijk geweest en er zullen vast ook beren op jullie weg staan. Maar weet dat je altijd hoop kunt houden.
      Mochten jullie vragen hebben of tips nodig hebben, kunnen jullie ons altijd bereiken. Via dit blog of per mail; sjors.aart@gmail.com.

      Heel veel succes in jullie spannende avontuur en bedankt dat we jullie mogen steunen.
      Groetjes, Bas, Sjors, Aart en Lianne

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s