‘Die baby? Die houden we toch helemaal niet!’

Nu we weten dat Carlosofimke een Carlos is, en hij regelmatig een klein boks wedstrijdje houdt met de organen van Lianne, krijgen we langzaam-maar-zeker steeds meer een beeld van de toekomst. Hoe zal hij er uit zien? Hoe zal hij ruiken en wat voor stem heeft hij? En zijn karakter? Lijkt hij op Lianne of haar kinderen of op ons? Hoe zal het straks met ons allemaal zijn? Heerlijk om daar na zo veel jaar eindelijk echt over te kunnen fantaseren en wat fijn dat we dat met elkaar kunnen delen.

Immuniteitsproef

Rond het begin van het jaar hebben we het met z’n vieren er vaker over gehad om een paar dagen met elkaar een weekendje/midweekje weg te gaan. Enerzijds omdat het gewoon retegezellig is en anderzijds om te ervaren hoe het is om langere tijd met elkaar in een ruimte tijd door te brengen. Een soort ‘immuniteitsproef’ voor de kraamweek.

Ik hoor u denken; ‘Hoe doen jullie dat dan straks in de kraamweek?!’. Dat heeft inderdaad verduidelijking nodig.

Straks, als het gezellige logeerpartijtje van Carlos is afgelopen en hij geboren wordt, zullen we de kraamweek bij Bas, Lianne en hun kinderen doorbrengen. We krijgen de onlangs geüpgrade kamer van hun oudste dochter tot onze beschikking (uiteraard met haar toestemming) en zullen met 7 man en een hond in hun huis wonen. Lekker knus dus.

Er zijn een aantal redenen waarom we deze keuze hebben gemaakt. Een aantal daarvan lichten we graag even uit.

  • Hoogtepunt; Voor Bas en Lianne is het zien van ons geluk en onze dierbaren een van de hoogtepunten. Dit willen we dolgraag met ze delen.
  • Band; Niet alleen moet Carlos aan ons wennen, wij ook aan hem. Hoewel we proberen zo betrokken mogelijk te zijn, zit er toch 150 kilometer tussen onze huizen en maken we simpelweg niet alles mee. Ook de dochters van Lianne en Bas hebben een band met Carlos opgebouwd. We willen ze in die week de tijd geven om aan de nieuwe situatie te wennen.
  • Rust; er zijn veel belangstellenden die graag ‘even’ willen komen kijken. Dat is ontzettend lief, maar het bouwen van de bovenstaande band tussen ons en Carlos is het allerbelangrijkste. Vandaar dat die 150 kilometer daarmee wel van pas komt.

Wanneer gaan we dan naar huis? Het antwoord; Als het goed voelt. Niet meer, niet minder.

Sneller dan haar schaduw

Geboekt. We gaan een midweekje met elkaar op pad en komen al snel uit bij het ‘Land van Bartje’. Hun oudste dochter heeft een wens die we al meteen in vervulling brengen. ‘Maggikindeautobijsjorsenaart?’. ‘Ja’, zeggen we. Ze straalt en springt in de auto. Beste dag van haar leven.

Bas, Lianne, hun jongste dochter en Nero de hond rijden achter ons aan. We komen veel eerder bij het park aan (wij reden wel in een keer goed) en terwijl we parkeren zien we een paardje op het grasveld voor de ingang staan. Onze passagier ziet het ook en schiet (ondanks haar gespikkelde lijfje) uit de auto en springt sneller dan haar eigen schaduw als Lucky Luke (ze krijgt een kontje van ‘een mevrouw’) op het paardje. De beste dag van haar leven werd zojuist nog beter. Totdat het paardje begint te poepen. Dat stinkt.

WhatsApp Image 2018-06-14 at 19.21.03

Nominatie

Zodra we compleet zijn, checken we in en gaan we richting het pittoreske huisje. Nadat we onze spullen een plekje hebben gegeven en iedereen, inclusief de hond goedkeuring heeft gegeven, verplaatsen we in de loop van de middag rustig richting de grote eettafel. De kinderen zijn wat kwakkelig. De oudste is herstellende van waterpokken en de jongste zit onder de kleine rode puntjes en is niet in haar hum. We vrezen dat dit misschien wel het begin kan zijn van een heftig midweekje. Desalniettemin stoppen we de stekker van de gourmetplaat in het stopcontact en hebben we een heerlijke avond. Zo’n gevoel dat alle puzzelstukjes in elkaar vallen en het gewoon klopt. We zijn allemaal gelijkwaardig, kunnen heerlijk met elkaar lachen en alles is bespreekbaar.

IMG_1894

Als deze avond gefilmd zou zijn, zou deze avond zo genomineerd kunnen zijn voor beste reclame rondom de Kerst. En ik weet zeker dat we de prijs meteen zouden winnen.

Nadat de dames in bed liggen vervolgt de avond zich gemoedelijk. We hebben geweldige gesprekken, lachen hartelijk (de buik van Lianne doet vrolijk mee) en zijn vooral heel blij met elkaar. Bijzonder hoe we zo snel, zo hecht zijn geworden. Het zit goed.

 

Plons!

De volgende dag drentelen we lekker in-en-om het huisje. Wij gaan met de oudste naar de speeltuin, zodat Lianne en Bas nog wat kunnen uitrusten met de jongste dame. De waterpokken zijn als een bom ingeslagen en helaas heeft dat geresulteerd in een nacht van korte duur.

Na de lunch rapen we wat spullen en kinderen bij elkaar. Het is tijd voor het evenement van de dag; ZWEMMEN! We gaat keer-op-keer-op-keer met de oudste van de hoge glijbaan. Er breken hier en daar wat trommelvliezen van het gelach en gegil, en vooral bij ‘de grote plons’ aan het einde van de glijbaan is het feest, terwijl Lianne en Bas zich vermaken met de gespikkelde dochter.

Heerlijk om ons in te beelden dat ook wij straks met onze zoon (het blijft leuk om dat te schrijven) het zwembad in plonsen. Dat we hem ook kunnen troosten als hij het water toch wel spannend vindt. De spanning op zijn gezichtje zien als we voor de eerste keer van de grote glijbaan gaan. Het idee alleen al bezorgt ons kippenvel.

Dan komt er een mevrouw aan. Ze lacht vriendelijk naar de oudste en daarna naar de buik van Lianne. Vervolgens kijkt ze weer terug naar de oudste en vraagt; ‘Krijg jij een broertje?’. ‘Nee mevrouw’. ‘Oh, krijg je dan een zusje?’ vraagt de mevrouw. De oudste antwoord alsof de mevrouw een hele gekke vraag stelt; ‘Die baby? Die houden we toch helemaal niet!’ en springt vervolgens met een nonchalante plons in het water. De mevrouw kijkt ons stuk voor stuk aan terwijl haar mond half open hangt. We lachen vriendelijk terug alsof er niks aan de hand is en ze weet niet hoe snel ze door moet lopen.

Om Lianne en Bas in de watten te leggen, sturen we ze samen uit eten. Ook wij hebben dan even een moment voor ons samen. In de tussentijd zorgen we dat beide dames gegeten hebben, gewassen en gestreken zijn. Jammer genoeg gaat het met de jongste niet zo lekker en heeft ze veel last van haar waterpokken. Als Bas en Lianne weer terug in het huisje komen, geven we elkaar een dikke vette knuffel, stappen we in de auto en gaan we terug naar huis.

De immuniteitsproef is volledig geslaagd.

We hopen dat ze een rustige nacht tegemoet gaan…

Lees meer op het blog van Lianne: https://www.facebook.com/draagmoederschapsbuik/posts/170875153626858

IMG_1896