Ter land, ter zee en in het park

We nemen jullie mee terug in de tijd. Ongeveer een jaar geleden organiseerde Pauline een picknick voor wensouders en draagmoeders in een park in Utrecht. Pauline is twee keer draagmoeder geweest en heeft het informatieplatform zwangervooreenander.nl ontwikkeld over het topic draagmoederschap.

Picknick 2017

Het was een gezellige middag waar we veel nieuwe gezichten hebben gezien, maar ook veel ‘oude’ bekenden. Iedereen had iets lekkers meegenomen en er was meer (veel meer) dan genoeg.

Vanuit haar stoel (ze was op dat moment behoorlijk zwanger voor Duco en Ron) verwelkomde Pauline iedereen en stelde voor om een informeel voorstelrondje te doen. Toen het rondje eenmaal bij ons was aangekomen, vertelden we over onze ervaringen met Els en Nadia, maar ook over onze plannen met Sandra. Sterker nog; we zouden die middag naar haar toe rijden. Een kleine anekdote; van Ron en Duco hebben we na de picknick inseminatie spuitjes gekregen omdat die van ons inmiddels bijna op waren. Wat we toen nog niet wisten is dat, met behulp van een van de verpakte spuitjes van de mannen, onze Carlos zal ontstaan. Terwijl we dit schrijven, realiseren we hoe bijzonder het is wat er allemaal in een jaar kan gebeuren.

Op het kleedje naast ons zat Arenda, een knappe vrouw die ons vertelde dat ze zich aan het oriënteren was over draagmoederschap. Tijdens de picknick raakte ze in gesprek met twee vriendelijke mannen; Roy en Manuel.

Bootje

Terug naar het heden. Inmiddels hebben we ontzettend veel steun van vrienden, familie en de plaatselijke bakker in Drenthe. We worden zowel op ons werk aangesproken over ons bijzondere situatie, maar ookdoor klanten in de winkel. Er zijn echter weinig mensen die zich in dezelfde situatie bevinden.

Op kerstavond 2017 maakte we het cadeautje open waar Bas en Lianne de positieve zwangerschapstest in hadden gedaan. Precies twee dagen voor ‘onze’ kerstavond, deden Arenda, Manuel en Roy ook een zwangerschapstest. Positief! Wat een toeval!

bf6d9549-b789-46cd-a22b-044eaa0f38ca.JPGNa leuk contact te hebben en omdat het zo bijzonder is dat we vrijwel gelijk lopen met onze zwangerschap, besluiten we met z’n zessen (en twee baby’s) af spreken en iets te gaan doen. Omdat onze woonplaatsen uit elkaar liggen, besluiten in Utrecht af te spreken. Uren door de stad wandelen of de Domtoren te beklimmen met twee zwangere vrouwen lijkt ons geen goed plan. De dames zijn het daar mee eens. We besluiten een sloep te huren; een relaxte activiteit voor de twee zwangere vrouwen.

Zaterdag komt Lianne met de trein naar Utrecht Centraal waar Sjors haar opwacht. Samen lopen ze door de stad naar de winkel van Aart. Met z’n drieën zoeken we een mooie zonnebril voor Lianne uit, waarmee ze morgen kan shinen in de sloep. Het is immers prachtig weer dit weekend. We gooien vlees op onze mini-BBQ en hebben een heerlijke avond. Het weer is heerlijk en we blijven lang buiten zitten. We gaan (zoals altijd) te laat slapen omdat we zo lekker aan het kletsen zijn.

Na het ontbijt en het laatste plasje van Lianne gaan we richting de Wittevrouwensingel. Als we uitstappen komen we Manuel en Roy tegen. Wat leuk om ze weer te zien! Niet al te lang daarna parkeert ook Arenda haar auto in de straat. Na de begroeting dragen ‘wij mannen’ de tassen vol eten en drinken naar de sloep terwijl de dames achter ons aan lopen en naar hartelust bijkletsen.

Stuurman Sjors start de boot en maneuvreert de boot vakkundig van de ene naar de andere singel om vervolgens de Oude Gracht op de sturen. Onderweg delen we alle fantastische momenten die we in de afgelopen tijd hebben gehad. Maar ook de frustraties die er bij komen kijken. De vragen die soms gesteld worden en de aannames die worden gedaan. Bijvoorbeeld; ‘Je krijgt er zeker goed voor betaald, he?’ of ‘Ben je niet bang dat ze het kindje houdt?’ (‘ooh… nooit over nagedacht?!’).

Het is prachtig weer, we glijden onder de stad door en Utrecht leeft. We zijn heerlijk aan het kletsen en meren aan bij de Winkel van Sinkel. De winkel van Aart ligt aan de andere kant van de steeg en we bouwen een plaspauze in. Even later varen we opgelucht door naar de Weerdsluis, waar we aanmeren en heerlijk lunchen met zelfgemaakte gerechten en proosten met een (uiteraard alcoholvrije) champagne. ‘Volgend jaar met z’n achten’!

af497422-b8ed-47f2-b609-2e68c43aea13.JPGWe varen terug en besluiten nog iets te gaan drinken in een cafe in het park om de hoek. Het park waar we Manuel, Roy en Arenda voor het eerst hebben ontmoet.

Picknick 2018

De picknick van vorig jaar was zo leuk, dat we van de winter al hadden besloten om dit nog een keer te organiseren. Dit keer hebben wij het stokje overgenomen van Pauline. We nodigen wat mensen uit en informeren ze over de tijd en locatie. Helaas kan Nadia er niet bij zijn aangezien ze vlak voor de picknick bevallen is van een jongetje voor andere wensouders. Lianne en Bas hebben oppas geregeld en komen ook naar de picknick. We genieten met volle teugen als er steeds meer kleedjes tegen elkaar aan worden gelegd en er steeds meer hapjes tevoorschijn worden getoverd. Pauline is er en ook Duco, Ron en hun dochter Liv zijn er en we bedanken ze voor de inseminatie spuitjes die we vorig jaar van ze hebben gekregen. Ook Roy, Arenda en Manuel zijn er, wat heerlijk om ze weer te zien.

P1120237.JPGTot onze verbazing krijgen we zelfs een onwijs leuk rompertje van Sara van stichting Meer Dan Gewenst, waar we inmiddels steeds meer vrijwilligerswerk voor doen. Sjors zit zelfs in de activiteitencommissie.

Het is een briljante middag met ontzettend veel verhalen. We kijken nu al uit naar de picknick van 2019!

We sluiten het weekend af door lekker met z’n vieren uit eten te gaan. En Carlos is er natuurlijk ook bij.

De 20 weken echo

IMG_3002.jpgDe 20 weken echo. Wat een ding. Na de ‘hartslag-echo’ is dit een van de grootste mijlpalen in de zwangerschap (tot nu toe). Het is vergelijkbaar met het moment dat je net hebt afgereden voor je rijbewijs en moet wachten op de examinator tot hij/zij zegt dat je auto kan rijden. Of niet.

Nee, eigenlijk is het daar niet mee te vergelijken. Het verschil met zakken voor je rijbewijs en de 20 weken echo is dat als je je zakt, je even een dagje baalt en een tijdje later gewoon opnieuw af kunt rijden. Met de 20 weken echo gaat het om een mensenleven. En niet zomaar een mensenleven – het leven van Carlos.

Tien vingertjes

Maandag 16 april.

Bij de 20 weken echo controleert de verloskundige alle belangrijke ontwikkelingen van de baby. Ze kijkt onder andere naar de organen, bloedsomloop en groei van de botten.

We gaan met Lianne naar de verloskundigenpraktijk en nemen plaats in de inmiddels bekende wachtkamer. Hoewel we er alle drie een goed gevoel bij hebben aangezien we een vrij uitgebreide geslacht echo hebben laten doen, komt het moment ‘des oordeels’ toch behoorlijk dichtbij. Sjors heeft last van zijn gebruikelijke ziekenhuis-spanning en Lianne en Aart kletsen sneller en meer dan gebruikelijk.

De deur gaat open, we worden uitgenodigd om de kamer in te komen en de tijd maakt sprongetjes. Elke seconde voelt als 10. Voor we het goed en wel doorhebben ligt Lianne met een blote buik op de echo tafel. Wij zitten aan de andere kant van het bed. We houden elkaar met zweethandjes vast. De verloskundige smeert de koude gel over de buik van Lianne. Ze stelt de echo machine in en op het moment de kop van het apparaat de buik van Lianne raakt, stagneert de tijd. Stilte. Focus.

De verloskundige gaat wat heen en weer- en begint op een rustige toon te vertellen wat ze ziet. ‘Hart – Ziet er goed uit. Nieren – Mooi.’ Als een goed geoliede dieseltrein zoeft ze dwars door het lichaampje van Carlos. ‘Middenrif – Dicht.’ Onze Carlos. ‘Tenen – tien.’ Hoe langer we naar hem kijken en hoe meer we bevestigd krijgen, hoe groter de last is die van onze schouders valt. ‘Tien vingertjes’. Alsof we voor deze echo altijd een slag om de arm hebben gehouden. Alsof het weer mis zou gaan, zoals we eerder hebben meegemaakt. ‘Geen gespleten lip. Hersenen zijn prachtig’. We durven te genieten. Bijna aan het einde. ‘Hij loopt goed op schema, gefeliciteerd, jullie hebben een gezonde zoon’. 

We nemen tegelijkertijd een grote teug lucht en ademen dan diep uit. Yes. Hij is gezond. Wat fijn. Wat ontzettend heerlijk. De wereld kan ons op dit moment gestolen worden. We krijgen een gezonde zoon. Wat is er belangrijker dan gezondheid, geluk en liefde?