Het weekend voor de bevalling

Nu we al een paar weken de trotse papa’s van Tom zijn, hebben we al vaker de vraag gekregen hoe we de bevalling hebben ervaren. Het begon allemaal het weekend voor 20 augustus 2018…

Datum prikken

Tijdens de zwangerschap begrepen we al snel dat Lianne in het ziekenhuis zou moeten bevallen vanwege haar zwangerschapssuiker. Vanwege een aantal redenen besloten we samen met de gynaecoloog om de bevalling op te wekken op afspraak.

De eerste reden is de voorgenomen sluiting van de kraamafdeling van het Bethesda ziekenhuis. Zoals we eerder schreven, zou de kraamafdeling van het ziekenhuis rond 1 september gaan sluiten. Omdat we op 4 september uitgerekend waren en we de voorkeur gaven aan een ziekenhuisbed boven de vluchtstrook van de A28, was alles voor 1 september mooi meegenomen.

De grootste overweging voor de inleiding was natuurlijk het medische aspect. Bij een inleiding controleert het medisch personeel regelmatig de suikerspiegel van Lianne en de gezondheid van de baby en zorgen ze voor zo’n veilig mogelijke omgeving voor moeder- en kind.

Niet romantisch zo’n inleiding, wel praktisch. Van Utrecht naar Drenthe is het namelijk 1,5u rijden als alle knooppunten en medeweggebruikers een beetje meewerken. Bij een spontane bevalling zouden we Lianne in die anderhalf uur niet kunnen ondersteunen en zouden we bang zijn om iets te missen.

Op onze laatste afspraak in het ziekenhuis stellen we de datum voor aan onze gynaecoloog. Met klamme handjes vragen we of 20 augustus een optie is. Nu we de datum uitspreken is het opeens zo concreet. Mooi tussen de verjaardagen door en netjes op de 38ste week van de zwangerschap. Ik kan je vertellen; het voelt echt compleet anders dan het maken van een afspraak bij de tandarts. Voor de gynaecoloog is het blijkbaar wel hetzelfde, want ze zet het zonder verblikken of verblozen het systeem. ‘Zo’ zegt ze vriendelijk. ‘Hij staat’.IMG_2067

Het weekend voor de bevalling

Eind juli en begin augustus begint het steeds onrustiger te worden in de buik van Lianne. Harde buiken, krampen en voor weeën zijn aan de orde van de dag. We houden tijdens ons werk, in de avonden en s’ nachts onze telefoons krampachtig in de gaten en hebben overal waar we gaan een oplader en/of een extra powerbank mee. Meestal allebei.

Om de laatste dingen voor te bereiden, heeft Sjors donderdag 16- en vrijdag 17 augustus en heeft Aart zaterdag 18 augustus al vrij genomen. Het plan is dat we zaterdag in de loop van de ochtend richting Hoogeveen vertrekken mits alles volgens plan verloopt natuurlijk.

Donderdag verloopt voorspoedig en we hebben veel contact met Lianne en Bas om onze ‘verhuizing’  naar Drenthe zo soepel mogelijk te laten verlopen. Een van de voorbereidingen is om te voorkomen dat de baby straks wordt aangevallen door muggen. Sjors installeert horren voor elk raam van het huis. De laatste inkopen (een traktatie, zodat de oudste op school kan trakteren) worden gedaan en zorgt hij er voor dat alles schoon, netjes en opgeruimd is en dat alle papieren die we nodig hebben netjes geordend zijn. De twee ordners liggen in de Maxi-Cosi bij de voordeur. De twee meest belangrijke onderdelen die we altijd bij ons moeten hebben. In de avonden dubbelchecken we alle lijstjes die we samen hebben gemaakt.

Dat is trouwens ook zo’n ding. Een Maxi-Cosi. Sjors heeft er de nodige uren in gestopt om uit te zoeken welk van de scala kinderstoeltjes het meest veilig is. Na een diepte- onderzoek was zijn conclusie dat de Maxi-Cosi Pebble Plus met Iso-Fix Two Way Family Fix een van de meest veilige is, tenzij er een volwassen gnoe over je auto heen loopt.

Feitelijkheden als rapportcijfers over veiligheid en alle documenten in de Maxi-Cosi maken langzaam plaats voor de emotionele lading van dat ding. Nu liggen er nog ordners in maar binnen nu en een paar dagen een kindje! Onze Tom! De spanning begint langzaam op te lopen en we beseffen ons maar al te goed dat ons fijne huis straks niet door 2, maar door 3 mannen bewoond is.

Weeën

Vrijdag appt Lianne ons vroeg in de ochtend.  Haar voorweeën worden steeds regelmatiger en heftiger. Ze twijfelt zelfs of ze naar het ziekenhuis zal bellen of niet. Wow. We kijken elkaar aan, schieten meteen in een andere staat van alertheid en overleggen met elkaar alsof we een potje 30 seconds willen winnen (snel en efficiënt). Sjors is al vrij, maar Aart nog niet. Meldt Aart zich af bij zijn werk en gaan we NU naar Lianne en Bas? Of gaat hij toch werken. En als hij gaat werken, dan is het niet handig om met de fiets te gaan, want stel dat er iets gebeurt staat die fiets daar. De bus. Ja, dat is het handigst. Aart werkt op de route naar Drenthe, dus kost het ons maar enkele minuten meer als hij wel gaat werken. We tikken al overleggend ons kopje koffie weg en besluiten dat Aart gaat werken. Terwijl Aart staat te douchen, heeft Sjors alle spullen bij elkaar geraapt, in koffers en tassen gepropt en tot slot de Maxi-Cosi in de auto geïnstalleerd. Alleen de autosleutel en Sjors z’n telefoon liggen nog op tafel.

De weeën blijven gelukkig aardig stabiel en Aart kan zijn werkdag netjes afronden, zonder dat zijn collega’s weten dat dit voorlopig zijn laatste werkdag is. Samen met een collega pakt hij de bus richting huis, roept ‘tot dinsdag!’ en stapt gniffelend de bus uit terwijl zijn collega zijn reis nietsvermoedend voortzet.

We hadden al een tijdje het idee om vrijdagavond samen uit eten te gaan. Voor het laatst met z’n tweeën. Omdat het in Drenthe nog steeds rommelt, blijven we dichtbij huis (en auto) zodat we snel op pad kunnen zijn. We gaan naar een leuk Grieks wijnbarretje in de buurt en merken allebei dat we onrustig zijn tijdens het eten. Hoewel de mixed grill heerlijk is, zijn onze borden binnen mum van tijd op. Als we afgerekend hebben en het restaurant verlaten zeggen we bijna tegelijkertijd; ‘zullen we anders voorstellen om nu alvast te gaan… dan zijn we er maar vast…’IMG_6288.JPG

We sturen een berichtje in onze ‘Rainbowfamily’ groepsapp of het oké zou zijn om nu al te komen en krijgen binnen een seconde reactie; ‘Ja, graag!’.

We lopen nog vlug een rondje door ons huis om te controleren of alle ramen dicht zijn en eindigen de ronde in het kinderkamertje. De boekenplanken zijn gevuld met geweldige kinderboeken, het mandje met verzorgingsspullen staat klaar, op de plank boven het aankleedkussen staan knuffels en een fotocollage van Lianne, Bas, hun kinderen en ons en het bedje is netjes opgemaakt. We geven elkaar een knuffel, ademen diep in- en uit, sluiten de voordeur achter ons af en stappen de auto in. Zwijgend kijken we voor ons uit en zodra we de snelweg op draaien, start Aart de welbekende muziek van Tarzan die we de afgelopen jaren al tientallen kilometers lang hebben geluisterd. Uit volle borsten zingen we opgewekt mee. Wat een bijzondere reis.

Drenthe

Als uiteindelijk rond middernacht de Drentse voordeur open gaat en we het lieve gezin zien, omhelzen we elkaar stevig en merken we bij iedereen gevoel een opluchting. We zijn bij elkaar.

Boven liggen de dames al lang en breed te slapen. De jongste in haar eigen kamer en de oudste in haar mooi versierde festivaltentje op de kamer van Bas en Lianne, samen met een legioen aan knuffels. Ze heeft haar kamer aan ons uitgeleend, zodat we hier de kraamweek kunnen slapen. Ons bed is al opgemaakt en daarnaast staat een schattig klein bedje die we van de zus van Sjors mogen lenen. In de kamer staat ook een kast waar een badje op staat. Na het drinken van een glas cola, kruipen we opgelucht en toch gespannen ons bed in, onder een muur vol vlinders en elfjes.c57d1517-b011-4e54-8b5d-92fb176bbdef.JPG17342090-a28a-4185-9dc2-7e73025786ee.jpg

Stilte voor de storm

In tegenstelling tot de dag er voor, begint de zaterdag heel soepel en relaxed. Lianne heeft (los van haar behoorlijk zwangere lichaam) vrijwel geen voor weeën meer en voelt zich goed.

Met Lianne en Bas hebben we al eerder afgesproken dat de baby vooral niet vandaag ter wereld mag komen. Bas is namelijk jarig vandaag. Omdat ook zijn nichtje al op 18 augustus jarig is, mag de baby vandaag vooral niet ter wereld komen. Als dat toch dreigt te gebeuren houden we Lianne met z’n allen aan haar benen omhoog, of proberen we iets met een kurk.

Aart duikt de keuken in en Sjors vooral niet. Laten we het er op houden dat Sjors geen keukenprinses is en Aart wel. Sjors zorgt daarentegen dat het trappenhuis er weer piekfijn uitziet. Lianne en Bas zorgen voor de multifunctionele versiering. Een groot gedeelte kunnen we namelijk laten hangen voor als we dinsdag thuis komen met een baby. Een echte baby. Het voelt nu nog behoorlijk abstract, terwijl hij zo dichtbij in de buik van Lianne zit.

Na het eten, als de kinderen op bed liggen, komen de vrienden van Bas binnen. Al snel gaan de gesprekken over in dialect en raken we het spoor bijster.  We kiek’n elkaar af en toe hulpeloos en vragend aan als er naast ons kennelijk een grap gemaakt wordt. Vanuit haar stoel lacht Lianne ons toe. Of uit. Al met al is het een gezellige avond en gaan we na het opruimen voldaan en enigszins gespannen naar bed. Morgen is namelijk onze allerlaatste dag als Sjors en Aart (Sjaart). Overmorgen zijn we, als alles volgens plan loopt, met z’n drieën.

Aart raakt zijn kussen en is vertrokken, maar Sjors slaapt behoorlijk onrustig.

Zondag verloopt verbazingwekkend soepel. De meiden spelen lief en iedereen is goed te pas. Een beetje hyper en opgelucht dat het lange wachten bijna klaar is. Tegelijkertijd merken we dat we zenuwachtig en nieuwsgierig zijn. Hoe zal de bevalling gaan en hoe ziet hij er uit? In de loop van de middag veranderen we de multifunctionele versiering en de letterbox op de schouw van: ‘Happy Birthday’, naar ‘Welkom Tom’.3c4e3bf4-f4be-47ce-9e35-ecad30555ea0.JPG

We besluiten op tijd naar bed te gaan, aangezien de rest van de week – maar vooral morgen – waarschijnlijk behoorlijk intens gaat worden. Na het eten ruimen we op en zetten we vast alles klaar. Goed voorbereid gaan we naar bed. We zetten allemaal onze wekkers om 5:45u, want om 6:00u mogen we het ziekenhuis bellen om te horen of er spoedgevallen zijn – dus of we überhaupt terecht kunnen. Hoewel we het niet verwacht hadden, vallen we nietsvermoedend als een blok in slaap.

Midden in de nacht zwiept de deur van onze kamer open. We schrikken wakker en springen uit bed. Lianne staat in de deuropening. Ze ziet er bleek en verwilderd uit. Ze roept; “Jongens, het gaat niet goed, we gaan NU naar het ziekenhuis!”

2 gedachtes over “Het weekend voor de bevalling

Laat een reactie achter op Sjors en Aart Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s