Het weekend voor de bevalling

Nu we al een paar weken de trotse papa’s van Tom zijn, hebben we al vaker de vraag gekregen hoe we de bevalling hebben ervaren. Het begon allemaal het weekend voor 20 augustus 2018…

Datum prikken

Tijdens de zwangerschap begrepen we al snel dat Lianne in het ziekenhuis zou moeten bevallen vanwege haar zwangerschapssuiker. Vanwege een aantal redenen besloten we samen met de gynaecoloog om de bevalling op te wekken op afspraak.

De eerste reden is de voorgenomen sluiting van de kraamafdeling van het Bethesda ziekenhuis. Zoals we eerder schreven, zou de kraamafdeling van het ziekenhuis rond 1 september gaan sluiten. Omdat we op 4 september uitgerekend waren en we de voorkeur gaven aan een ziekenhuisbed boven de vluchtstrook van de A28, was alles voor 1 september mooi meegenomen.

De grootste overweging voor de inleiding was natuurlijk het medische aspect. Bij een inleiding controleert het medisch personeel regelmatig de suikerspiegel van Lianne en de gezondheid van de baby en zorgen ze voor zo’n veilig mogelijke omgeving voor moeder- en kind.

Niet romantisch zo’n inleiding, wel praktisch. Van Utrecht naar Drenthe is het namelijk 1,5u rijden als alle knooppunten en medeweggebruikers een beetje meewerken. Bij een spontane bevalling zouden we Lianne in die anderhalf uur niet kunnen ondersteunen en zouden we bang zijn om iets te missen.

Op onze laatste afspraak in het ziekenhuis stellen we de datum voor aan onze gynaecoloog. Met klamme handjes vragen we of 20 augustus een optie is. Nu we de datum uitspreken is het opeens zo concreet. Mooi tussen de verjaardagen door en netjes op de 38ste week van de zwangerschap. Ik kan je vertellen; het voelt echt compleet anders dan het maken van een afspraak bij de tandarts. Voor de gynaecoloog is het blijkbaar wel hetzelfde, want ze zet het zonder verblikken of verblozen het systeem. ‘Zo’ zegt ze vriendelijk. ‘Hij staat’.IMG_2067

Het weekend voor de bevalling

Eind juli en begin augustus begint het steeds onrustiger te worden in de buik van Lianne. Harde buiken, krampen en voor weeën zijn aan de orde van de dag. We houden tijdens ons werk, in de avonden en s’ nachts onze telefoons krampachtig in de gaten en hebben overal waar we gaan een oplader en/of een extra powerbank mee. Meestal allebei.

Om de laatste dingen voor te bereiden, heeft Sjors donderdag 16- en vrijdag 17 augustus en heeft Aart zaterdag 18 augustus al vrij genomen. Het plan is dat we zaterdag in de loop van de ochtend richting Hoogeveen vertrekken mits alles volgens plan verloopt natuurlijk.

Donderdag verloopt voorspoedig en we hebben veel contact met Lianne en Bas om onze ‘verhuizing’  naar Drenthe zo soepel mogelijk te laten verlopen. Een van de voorbereidingen is om te voorkomen dat de baby straks wordt aangevallen door muggen. Sjors installeert horren voor elk raam van het huis. De laatste inkopen (een traktatie, zodat de oudste op school kan trakteren) worden gedaan en zorgt hij er voor dat alles schoon, netjes en opgeruimd is en dat alle papieren die we nodig hebben netjes geordend zijn. De twee ordners liggen in de Maxi-Cosi bij de voordeur. De twee meest belangrijke onderdelen die we altijd bij ons moeten hebben. In de avonden dubbelchecken we alle lijstjes die we samen hebben gemaakt.

Dat is trouwens ook zo’n ding. Een Maxi-Cosi. Sjors heeft er de nodige uren in gestopt om uit te zoeken welk van de scala kinderstoeltjes het meest veilig is. Na een diepte- onderzoek was zijn conclusie dat de Maxi-Cosi Pebble Plus met Iso-Fix Two Way Family Fix een van de meest veilige is, tenzij er een volwassen gnoe over je auto heen loopt.

Feitelijkheden als rapportcijfers over veiligheid en alle documenten in de Maxi-Cosi maken langzaam plaats voor de emotionele lading van dat ding. Nu liggen er nog ordners in maar binnen nu en een paar dagen een kindje! Onze Tom! De spanning begint langzaam op te lopen en we beseffen ons maar al te goed dat ons fijne huis straks niet door 2, maar door 3 mannen bewoond is.

Weeën

Vrijdag appt Lianne ons vroeg in de ochtend.  Haar voorweeën worden steeds regelmatiger en heftiger. Ze twijfelt zelfs of ze naar het ziekenhuis zal bellen of niet. Wow. We kijken elkaar aan, schieten meteen in een andere staat van alertheid en overleggen met elkaar alsof we een potje 30 seconds willen winnen (snel en efficiënt). Sjors is al vrij, maar Aart nog niet. Meldt Aart zich af bij zijn werk en gaan we NU naar Lianne en Bas? Of gaat hij toch werken. En als hij gaat werken, dan is het niet handig om met de fiets te gaan, want stel dat er iets gebeurt staat die fiets daar. De bus. Ja, dat is het handigst. Aart werkt op de route naar Drenthe, dus kost het ons maar enkele minuten meer als hij wel gaat werken. We tikken al overleggend ons kopje koffie weg en besluiten dat Aart gaat werken. Terwijl Aart staat te douchen, heeft Sjors alle spullen bij elkaar geraapt, in koffers en tassen gepropt en tot slot de Maxi-Cosi in de auto geïnstalleerd. Alleen de autosleutel en Sjors z’n telefoon liggen nog op tafel.

De weeën blijven gelukkig aardig stabiel en Aart kan zijn werkdag netjes afronden, zonder dat zijn collega’s weten dat dit voorlopig zijn laatste werkdag is. Samen met een collega pakt hij de bus richting huis, roept ‘tot dinsdag!’ en stapt gniffelend de bus uit terwijl zijn collega zijn reis nietsvermoedend voortzet.

We hadden al een tijdje het idee om vrijdagavond samen uit eten te gaan. Voor het laatst met z’n tweeën. Omdat het in Drenthe nog steeds rommelt, blijven we dichtbij huis (en auto) zodat we snel op pad kunnen zijn. We gaan naar een leuk Grieks wijnbarretje in de buurt en merken allebei dat we onrustig zijn tijdens het eten. Hoewel de mixed grill heerlijk is, zijn onze borden binnen mum van tijd op. Als we afgerekend hebben en het restaurant verlaten zeggen we bijna tegelijkertijd; ‘zullen we anders voorstellen om nu alvast te gaan… dan zijn we er maar vast…’IMG_6288.JPG

We sturen een berichtje in onze ‘Rainbowfamily’ groepsapp of het oké zou zijn om nu al te komen en krijgen binnen een seconde reactie; ‘Ja, graag!’.

We lopen nog vlug een rondje door ons huis om te controleren of alle ramen dicht zijn en eindigen de ronde in het kinderkamertje. De boekenplanken zijn gevuld met geweldige kinderboeken, het mandje met verzorgingsspullen staat klaar, op de plank boven het aankleedkussen staan knuffels en een fotocollage van Lianne, Bas, hun kinderen en ons en het bedje is netjes opgemaakt. We geven elkaar een knuffel, ademen diep in- en uit, sluiten de voordeur achter ons af en stappen de auto in. Zwijgend kijken we voor ons uit en zodra we de snelweg op draaien, start Aart de welbekende muziek van Tarzan die we de afgelopen jaren al tientallen kilometers lang hebben geluisterd. Uit volle borsten zingen we opgewekt mee. Wat een bijzondere reis.

Drenthe

Als uiteindelijk rond middernacht de Drentse voordeur open gaat en we het lieve gezin zien, omhelzen we elkaar stevig en merken we bij iedereen gevoel een opluchting. We zijn bij elkaar.

Boven liggen de dames al lang en breed te slapen. De jongste in haar eigen kamer en de oudste in haar mooi versierde festivaltentje op de kamer van Bas en Lianne, samen met een legioen aan knuffels. Ze heeft haar kamer aan ons uitgeleend, zodat we hier de kraamweek kunnen slapen. Ons bed is al opgemaakt en daarnaast staat een schattig klein bedje die we van de zus van Sjors mogen lenen. In de kamer staat ook een kast waar een badje op staat. Na het drinken van een glas cola, kruipen we opgelucht en toch gespannen ons bed in, onder een muur vol vlinders en elfjes.c57d1517-b011-4e54-8b5d-92fb176bbdef.JPG17342090-a28a-4185-9dc2-7e73025786ee.jpg

Stilte voor de storm

In tegenstelling tot de dag er voor, begint de zaterdag heel soepel en relaxed. Lianne heeft (los van haar behoorlijk zwangere lichaam) vrijwel geen voor weeën meer en voelt zich goed.

Met Lianne en Bas hebben we al eerder afgesproken dat de baby vooral niet vandaag ter wereld mag komen. Bas is namelijk jarig vandaag. Omdat ook zijn nichtje al op 18 augustus jarig is, mag de baby vandaag vooral niet ter wereld komen. Als dat toch dreigt te gebeuren houden we Lianne met z’n allen aan haar benen omhoog, of proberen we iets met een kurk.

Aart duikt de keuken in en Sjors vooral niet. Laten we het er op houden dat Sjors geen keukenprinses is en Aart wel. Sjors zorgt daarentegen dat het trappenhuis er weer piekfijn uitziet. Lianne en Bas zorgen voor de multifunctionele versiering. Een groot gedeelte kunnen we namelijk laten hangen voor als we dinsdag thuis komen met een baby. Een echte baby. Het voelt nu nog behoorlijk abstract, terwijl hij zo dichtbij in de buik van Lianne zit.

Na het eten, als de kinderen op bed liggen, komen de vrienden van Bas binnen. Al snel gaan de gesprekken over in dialect en raken we het spoor bijster.  We kiek’n elkaar af en toe hulpeloos en vragend aan als er naast ons kennelijk een grap gemaakt wordt. Vanuit haar stoel lacht Lianne ons toe. Of uit. Al met al is het een gezellige avond en gaan we na het opruimen voldaan en enigszins gespannen naar bed. Morgen is namelijk onze allerlaatste dag als Sjors en Aart (Sjaart). Overmorgen zijn we, als alles volgens plan loopt, met z’n drieën.

Aart raakt zijn kussen en is vertrokken, maar Sjors slaapt behoorlijk onrustig.

Zondag verloopt verbazingwekkend soepel. De meiden spelen lief en iedereen is goed te pas. Een beetje hyper en opgelucht dat het lange wachten bijna klaar is. Tegelijkertijd merken we dat we zenuwachtig en nieuwsgierig zijn. Hoe zal de bevalling gaan en hoe ziet hij er uit? In de loop van de middag veranderen we de multifunctionele versiering en de letterbox op de schouw van: ‘Happy Birthday’, naar ‘Welkom Tom’.3c4e3bf4-f4be-47ce-9e35-ecad30555ea0.JPG

We besluiten op tijd naar bed te gaan, aangezien de rest van de week – maar vooral morgen – waarschijnlijk behoorlijk intens gaat worden. Na het eten ruimen we op en zetten we vast alles klaar. Goed voorbereid gaan we naar bed. We zetten allemaal onze wekkers om 5:45u, want om 6:00u mogen we het ziekenhuis bellen om te horen of er spoedgevallen zijn – dus of we überhaupt terecht kunnen. Hoewel we het niet verwacht hadden, vallen we nietsvermoedend als een blok in slaap.

Midden in de nacht zwiept de deur van onze kamer open. We schrikken wakker en springen uit bed. Lianne staat in de deuropening. Ze ziet er bleek en verwilderd uit. Ze roept; “Jongens, het gaat niet goed, we gaan NU naar het ziekenhuis!”

Draagmoederschap in het nieuws. Televisie, radio, krant, tijdschrift en online.

Draagmoederschap heeft aandacht nodig in Nederland en heeft het vandaag gekregen. Omdat er nauwelijks wet- en regelgeving is omtrent draagmoederschap is het belangrijk dat de regering het wetsvoorstel die de staatscomissie ‘Herijking Ouderschap’ heeft gepresenteerd gaat onderzoeken en aannemen. Ter bescherming van wensouders, draagmoeders, en kinderen. Kortom; voor Lianne, Bas en hun kinderen, voor ons, maar ook voor Tom.

Om dit onderwerp draagkracht te geven vinden we het belangrijk dat er in de media aandacht aan draagmoederschap wordt besteed. Daarom zijn we de afgelopen periode meerdere malen in het nieuws geweest. Hier onder lees je de volgende items omtrent draagmoederschap.

Televisie

Schermafbeelding 2018-09-12 om 22.23.23Lianne en wij (Aart, Sjors en Tom) vertellen in 1 Vandaag dat een draagmoederbank waarin een goede matching en begeleiding met bijbehorende wet- en regelgeving de oplossing is. Klik hier om het item te bekijken.

Klik hier om het verhaal van Lara in Hoe bevalt Nederland te bekijken, waarin ook blijkt dat het komen van een draagmoederbank essentieel is voor het vervullen van de kinderwens van haar en haar man. Ook hier zijn we kort in beeld.

Binnenkort kunnen we meer vertellen over een grote documentaire waarin mensen met een kinderwens centraal staan.

Artikel NPO

‘Op dit moment mag je in Nederland officieel geen oproep doen voor een draagmoeder en vrouwen mogen zich ook niet aanbieden. Sjors en Aart hebben toch een weg gevonden: via een besloten Facebook groep kwamen ze in contact met hun draagmoeder Lianne.’. Wil je het volledige artikel lezen, klik dan hier.

Radio

Klik hier om het radiofragment van NPO Radio 1 terug te luisteren over de draagmoederbank. Inspiratiebron van Lianne; Pauline van Berkel is twee keer draagmoeder geweest en oprichtster van de website www.zwangervooreenander.nl. Ze geeft haar mening en advies over de noodzaak van de draagmoederbank.

Telegraaf

‘Afgelopen week bereikte mij het dolgelukkige bericht dat een vrijwilliger van stichting Meer dan Gewenst samen met zijn man papa is geworden. Ze hebben hun kinderwens in vervulling kunnen laten gaan dankzij de hulp van een draagmoeder, die hun kind droeg uit niets anders dan altruïsme en vertrouwen. Ik weet zeker dat dit wonder met liefde en goede zorg wordt opgevoed; iets wat niet vanzelfsprekend is, maar ook zeker niet afhankelijk is van het geslacht van de ouder(s). Liefde kent een verscheidenheid aan vormen.’ – Luc Nibbeling, voorzitter Stichting Meer dan Gewenst.

Lees hier het volledige artikel van de voorzitter van Stichting Meer Dan Gewenst – Luc Nibbeling in de Telegraaf.

Linda

Ook het bekende online platform van Linda geeft aandacht aan draagmoederschap. Klik hier om het artikel te lezen.

Flair

Afgelopen maand stond Lianne met een groot artikel in de Nederlandse en Belgische Flair. Lees hier het (Belgische) artikel;

IMG_7281IMG_7282IMG_7283

Later schrijven we we meer over hoe we de bevalling en de kraamweek hebben ervaren en hoe  het met Tom en ons allemaal gaat.

Lees ook het blog van Lianne – https://www.facebook.com/draagmoederschapsbuik/

Volg ons op Facebook – https://www.facebook.com/Papas2be-785166018321582/

Media aandacht voor draagmoederschap

Voor wie het leuk/interessant vindt (en een glimp van Tom wil zien).

Morgen (12 september) veel media aandacht voor het draagmoederschap. Tussen 14.00 en 16.00 hoor je op radio1 Pauline van Berkel over het draagmoederschap en het belang van een draagmoederbank.

Om 18.15 zijn we (De Regenboog Buik Lianne, Sjors en Aart) te zien op NPO1, in het programma 1vandaag. Met ons verhaal en het belang van betere wet en regelgeving rondom draagmoederschap.

Op diezelfde dag om 20.35 Hoe bevalt Nederland. Daar zal ook een stukje over draagmoederschap gaan en ook wij zullen daar genoemd worden.

 

IMG_7246.JPG

 

Daar is hij dan… Onze zoon!

Zo trots als twee leeuwen op de koningsrots willen we jullie voorstellen aan onze zoon; Tom. Hij is op 20 augustus in het Bethesda ziekenhuis geboren. Moeder, zoon en vaders maken het goed.

f5de48db-a6cb-4301-91fa-ef6c4fdcd4de

Het is het knapste, mooiste, liefste en meest gewenste kind ter wereld. Maar echt.

da61ba99-81b8-4d27-9dbe-1b523a7effc2

Foto’s: www.aileenkleine.nl

blog van Lianne: De Regenboogbuik

 

De laatste loodjes

En zo is het opeens 5 jaar geleden dat we onze eerste envelop met het aanmeldformulier voor de adoptie stichting door de brievenbus in de Hekelsteeg in Utrecht deden. Nooit hadden we toen kunnen voorspellen wat we de afgelopen 5 jaar mee zouden gaan maken.

Terugblik

Zo’n mijlpaal laat stof opwaaien. We hebben flinke hoogte- en dieptepunten gekend.

Het begon allemaal bij onze eerste ontmoeting op de Oude Gracht, bijna 12 jaar geleden. In de loop van de jaren hebben we elkaar met heftige periodes van ziekte, goed leren kennen en kwamen we er al snel achter dat we allebei een kinderwens hadden.

Toen we er allebei klaar voor waren schreven we samen een aanmeldingsbrief aan de Stichting Adoptie Voorzieningen en gooide hem door de bus.

Via de Stichting Meer Dan Gewenst kwamen we in aanraking andere mogelijkheden dan adoptie, en werden aangetrokken tot het draagmoederschap.

Al gauw leerden we Els kennen, een vrouw met het hart op de goede plek. Samen met haar namen we enthousiast en naïef de volgende stap in onze kinderwens. We stapten zelfs op het vliegtuig van Milaan naar Nederland voor onze allereerste inseminatie poging. Door ons intensieve contact ontstond er een nauwe band die helaas stuk gelopen is.

Kort na ons avontuur met Els veroverde Nadia en haar geweldige gezin een plekje in ons hart. Ze heeft ondanks alle medische tegenslagen en de miskramen alles, maar dan ook alles gegeven. Ze is voor ons door het vuur gegaan en Nadia heeft een standbeeld verdiend. We zijn trots op haar dat ze – na ons traject met Nadia – een draagkindje heeft mogen krijgen voor/met andere wensouders.

Nadat we spijtig genoeg de noodzaak zagen om het avontuur met Nadia stop te zetten, kwam Sandra weer in beeld. Sandra die ons alles gunde, maar niet alles wat ze wilde heeft kunnen geven.

Met beide benen op de grond besloten we om onze vurige kinderwens niet op te geven en alle zeilen bij te zetten. We hebben adoptie weer opgestart en de cursus afgerond, contact gelegd met een Agency in Canada voor gereguleerd draagmoederschap in het buitenland en zijn tot slot dit blog begonnen.

Het starten van het blog had voor ons een aantal functies. Allereerst iedereen informeren over hoe moeilijk het is voor een homostel om kinderen te krijgen en dat het nodig is dat de wetgeving hier aandacht aan geeft. Uiteraard willen we ook andere homostellen informeren over de mogelijkheden en valkuilen. Ten tweede wilden we ook bekendheid creëren, dat als we het draagmoedertraject met Canada zouden starten, dat we via dit platform crowdfunding zouden kunnen opstarten. Al snel kwamen we in contact met de hartelijke Marije, die op dit moment een documentaire over ons aan het maken is. Tot slot hoopten we iemand te bereiken die ons blog zou lezen en meer voor ons zou kunnen betekenen. Dit laatste is verassend goed gelukt.

Het heeft ons, naast oneindig veel steun van onze kennissen, vrienden, familie, werkgevers, zorgverleners, juristen en iedereen waarmee we een kop koffie hebben gedronken om verder te komen, zoveel meer gegeven dan we ooit hadden gehoopt.

Heden

Als iemand ons een jaar geleden had verteld dat we begin september vaders zouden worden van een zoon, zouden we ze uitlachen. Als iemand ons had verteld dat we niet alleen een zoon, maar ook een tweede gezin zouden krijgen, hadden we ze heel gek aangekeken.

Door alle ervaringen, hoogte- en dieptepunten en opties die we hebben uitgeplozen, hebben we onze rugzakken gevuld en met de inhoud van de rugzakken een ideaalbeeld gecreëerd over hoe onze kinderwens er in de ideale situatie uit zou moeten zien.

Aan het begin van ons blog schreven we over de splitsing waar we voor staan. Aan de linkerkant een goed geasfalteerde snelweg waar we snel en georganiseerd onze eindbestemming zouden gaan halen, maar tegen een hoge tolprijs. En aan de rechterkant een mysterieus klein kronkelpaadje, waarvan we niet weten wat je achter de volgende bocht gaat tegenomen.

Met behulp van ons blog en Nadia vonden we Lianne, Bas en hun twee geweldige kinderen.

We hebben allebei volmondig voor de rechterkant gekozen en het kronkelpaadje is uitgegroeid tot een van de mooiste wegen die we ooit hebben bewandeld. En daar zijn we dankbaar voor.

bb3e99fb-f427-46f5-8d45-e880c2dc4940

Onze gecombineerde ervaringen en open houding zorgde voor een snelle en diep gewortelde vertrouwensband. In een heel korte tijd hebben we elkaar zo vaak mogelijk gezien en gesproken en hebben nog geen dag gehad dat we geen contact met elkaar gehad hebben.

Op Kerstavond gaan de meeste mensen naar hun familie. Wij ook. Kerstavond 2017 ontstond namelijk onze familieband met een heel bijzonder gezin in Drenthe – ondanks dat we (behalve door middel van Carlos) geen genetische band met elkaar hebben. Die positieve test veranderde ons leven.

Ja, we kijken terug op een onbeschrijfelijk mooi, intensief, liefdevol, maar vooral gelijkwaardig en verbonden jaar.

We zijn klaar voor de komst van onze regenboogbaby Carlos en we zullen hem met open armen met zes man sterk ontvangen.

Toekomst

We beginnen allemaal zenuwachtig te worden op ons eigen manier. Waar we kunnen ondersteunen we Bas, Lianne en de kinderen en hebben alle voorbereidingen getroffen voor de komst van kleine Carlos.  Alle spullen zijn in huis en alles wat we kunnen regelen is geregeld.

465f705d-706b-4b3c-8945-454cb8a46acb

Stuk voor stuk kijken we uit naar de geboorte en de kraamweek. De grote roze regenboogbubbel waar we echt heel benieuwd naar zijn.

Deze fase gaat enkel over in een nieuwe fase. Waarschijnlijk zullen we elkaar fysiek wat minder vaak zien, maar dat houdt niet weg dat onze band stopt. We zullen allemaal moeten investeren om onze draai te vinden in de nieuwe situatie.

We zijn een groot overkoepelend gezin geworden, die uit twee subgezinnen bestaat. Een veilige haven die altijd voor ons klaar zal staan, en andersom. Altijd en altijd.

 

 

Foto’s door – Aileen Kleine Fotografie

Lees ook het blog van Lianne – https://www.facebook.com/draagmoederschapsbuik/

Volg ons op Facebook – https://www.facebook.com/Papas2be-785166018321582/

 

Plopsie, mannenweekend en de Babydouche van Sjaart

‘Babyshowers zijn zo veel gedoe, van mij hoeft het niet.’ hamert Lianne. ‘Ook vanwege de gekke situatie – en daarbij gaan vriendinnen van mij daar echt niet voor naar Utrecht komen hoor’. Liane vuurt argument na argument af om aan te geven hoe weinig ze om een babyshower zit te springen. Hoe jammer (vooral Sjors) het vindt, respecteren we haar wens en besluiten geen babyshower te organiseren voor elkaar of Lianne.

Plopsie

1

Om Bas en Lianne te ontlasten en omdat het vet leuk is, neemt Sjors hun oudste dochter mee naar Plopsieland. Mevrouw (5) mag voorin zitten en gierend van geluk roepen ze met de raampjes open naar elke auto, fietser en koe; ‘WIJ GAAN NAAR PLOPSIELAND!!!’. Eenmaal in Plopsieland in Coevorden te zijn aangekomen, rennen ze samen naar binnen gaan samen (minstens 8x) van de glijbaan, in de ballenbak, op de draaimolen, in de botsauto’s en wordt ze zelfs geschminkt. Inderdaad – als K3 prinses. We eten p’tatjes met dippie en (niet doorvertellen) twee ijsjes. Een grote en een kleine.

Trouwens, het pretpark heet officieel Plopsaland, maar tussen Sjors en de oudste is- en blijft het voor altijd Plopsieland. Overigens is het de vraag wie van de twee Plopsieland het leukste vond…

1 jIMG_4153.JPG

Mannenweekend

Een van de vier musketiers moet ook in het zonnetje gezet worden. Onze stabiele factor, onze rots in de branding – Bas.
We spreken af dat hij het weekend van 7-8 juli naar Utrecht komt om lekker te chillen. Aart en Sjors zorgen voor het weekend vullende programma.
Zaterdagmiddag en Aart is aan het werk, dus Bas en Sjors springen op de fiets voor een Pokemon Go marathon. Samen rijden ze – als professionele nerds – dwars door de hele wijk om de digitale monsters te vangen. Winst; in totaal 3 shiny Articuno. Voor de leken die dit lezen; dat is een hele goede score!

2img_4786.jpg
Nadat Sjors en Bas een broodje hebben gegeten, springen ze op de fiets naar het centrum van Utrecht. Aangezien beide mannen van games houden heeft Sjors bedacht Bas mee te nemen naar Gamestate – de grootste arcadehal van de Benelux.
Om 17u sluit de winkel van Aart in de binnenstad en de mannen zorgen dat ze er rond die tijd zijn voor de zaterdagmiddag borrel op het dakterras. De glaasjes prosecco worden afgetopt en de zakken met chips en borrelnootjes vliegen er door heen. Het is een heerlijke temperatuur buiten en de sfeer is uitgelaten.

2 IMG_4797
We fietsen door naar het foodtruckfestival Vorkje Prikje op het Berlijnplein waar we een dikke burger eten en sluiten af met een bezoek aan de bioscoop waar we Jurrasic World: Fallen Kingdom kijken.
De volgende dag ontbijten we met z’n drieën, vangen Bas en Sjors nog wat Pokemon en kijken de start van de F1 classificatie voordat Bas in zijn eigen F1 auto stapt en terug naar Drenthe racet.
Wat een geweldig weekend met lekker eten, goed gezelschap en schuine grappen. Fijn dat Bas, Bas is.

2 IMG_4802

Dwarsliggers

De volgende echo na de 20 weken echo is prachtig. Carlos groeit en beweegt goed. Hij ligt nog overdwars en nog niet met z’n hoofd naar beneden, maar de gynaecoloog zegt dat hij nog ruim de tijd heeft om goed te gaan liggen. Heerlijk om hem weer even te zien – het maakt het zo tastbaar.

Nadat Lianne haar buik weer inpakt en we de gynaecoloog bedanken, lopen we door naar de assistente voor het maken van een nieuwe afspraak. We pakken onze agenda’s er bij. Sjors kijkt op zijn telefoon in de gezamenlijke agenda en Aart kijkt mee in de agenda van Lianne op haar telefoon. Dan komt er een appje binnen op de telefoon van Lianne en ze stopt abrupt haar telefoon weg en reageert anders dan normaal. In de auto hangt ze een gek verhaal op over dat ze iets aan het bedenken is voor in de kraamweek en dat ze contact heeft gezocht met wat vrienden en familieleden. Ze weigert er verder meer over te vertellen. Lekker vaag, maar wij mannen gooien het maar op de grote categorie: hormonen.

Ontvoering

Zaterdag 30 juni. Lianne en een van haar beste vriendinnen gaan winkelen en lunchen in Utrecht. Haar vriendin wil graag de winkel van Aart zien en daarna ons huis. Ze vertrekken in de ochtend uit Drenthe en willen eerst gaan shoppen om daarna lekker samen te lunchen. Sjors heeft in de ochtend vergadering van de activiteitencommissie van Meer Dan Gewenst in Amsterdam en sluit later bij de dames aan. Lianne staat er op dat Sjors er rond 13:30 is vanwege een gekke reden. ‘Want dan weten mijn vriendin en ik waar we aan toe zijn.’ appt ze. Sjors denkt; ‘hormonen’.

Sjors heeft een goede en gezellige vergadering, ergens op een terras aan de gracht in Amsterdam. Tijdens de vergadering evalueert hij samen met de activiteitencommissie de afgelopen bijeenkomsten van stichting Meer Dan gewenst, van informatiemarkten, speeddates voor potentiële co-ouders tot de wensvader- en wensouderbijeenkomsten. Hij geniet van de energie van zijn nieuwe medevrijwilligers. Wat mooi en waardevol om de afgelopen vijf jaar aan ervaringen in te kunnen zetten voor lesbo’s, homo’s en biseksuelen die gekozen hebben voor kinderen binnen hun relatie.

Nadat de parkeerautomaat voor de tweede keer is afgelopen, springt Sjors de auto in en maneuvreert de auto tussen de Amsterdamse trams door naar de A2 – richting Utrecht. Onderweg probeert hij Lianne te bellen om te vragen in welke parkeergarage hun auto staat, waar ze nu zijn en dat hij een kwartiertje later is. Lianne neemt op en komt met een uiteenzetting van de ochtend en dat ze nu toevallig even alle tassen met nieuwe kleren naar de parkeergarage brengen. Op de vragen; ‘Wat hebben jullie gekocht, waar hebben jullie geluncht en wat hebben jullie dan gegeten?’ komen vijf ontwijkende antwoorden. Een paar minuten voordat Sjors via de Singels de parkeergarage in Utrecht inrijdt, belt Lianne dat ze toch wel heel erg moet plassen dus maar vast gaan. Hij ontmoet Lianne en haar vriendin op de stadhuisbrug en begeleid ze naar de winkel van Aart. Als ze alle drie hebben geplast komen ze terug in de winkel.

Dan komen Jörgen en Anja, twee goede vrienden van Sjors en Aart de winkel binnen. Jörgen en Aart hebben jaren met elkaar samengewerkt en we zijn al jaren dikke vrienden waar we ook mee op vakantie gaan, bijvoorbeeld naar Italië – toen we nog bezig waren met Els. Sjors zegt: ‘Dat is toevallig’. Vervolgens draait Jörgen zich naar de klant waar Aart mee in gesprek was en zegt: ‘Ik ben Jörgen en ik neem het gesprek over, want Aart wordt nu meegenomen’. Wat is dit?!

Anja, Jörgen, Lianne, haar vriendin – iedereen – inclusief het personeel van de winkel en klanten, kijken ons met een grote glimlach aan. Het kwartje valt laat. We worden ontvoert!

De babyshower

We lopen terug naar de parkeergarage en Aart stapt bij Lianne en haar vriendin in de auto. Sjors rijdt achter hun aan. Als we de straat in komen rijden, staan de moeders van Sjors en Aart, de zus van Sjors en vriendinnen hun op het bordes op te wachten. Wat bizar! We stappen de auto’s uit en krijgen een warm applaus en een tiental grote glimlachen. We zien dat Lianne dit moment opslurpt en met volle bakken geniet.

3 IMG_4477 2.jpg

We lopen door het huis naar de achtertuin. De hele tuin is versierd met blauwe slingers, foto’s van Aart, Sjors en Lianne van vroeger en nu. Blauwe taart, een grote kan met blauw water en blauwe cupcakes. We snijden samen de taart aan en gieren van het lachen. Nadat we de taart hebben uitgedeeld en iedereen met een blauwe tong zit te smikkelen,  krijgen we een boompje voor in de tuin, waar kaartjes en cadeaubonnen in hangen. Echt onwijs lief! Dan krijgen we van Lianne een groot boek, waarin brieven, tekeningen en kaarten zijn geplakt van dierbaren. Dit heeft Lianne allemaal bekokstooft, wat ontzettend ontroerend. Sjors houdt het niet droog, maar gelukkig is ook daar rekening mee gehouden – de tissues staan namelijk al klaar.

3 80d2fd8f-32ab-4c70-8fcd-fab5d3d1d776

Omdat iedereen weet dat we van bordspelletjes houden, heeft de organisatie zelfs een gepersonaliseerde versie van 30 seconds gemaakt. Jawel; de variant voor zwangeren. We omschrijven woorden als; Inknippen, Zoogcompressen, ‘Slapeloze nachten’ en ‘luieruitslag’. We gieren het uit. Heerlijk.

3 5b520bf7-8a05-47be-bbd2-9648baaed3fe 2

De ECHTE Carlos

Na het potje 30 seconds roept de zus van Sjors ons naar binnen en zet ons (Sjors, Lianne en Aart) op de bank. Lianne kijkt verbaasd om zich heen. Alle leden van de appgroep – met uitzondering van Lianne zelf – hebben namelijk een schaduw-groepsapp gestart waarin ze een verassing voor Lianne hebben bekokstooft. De TV gaat aan en de buurvrouw start een filmpje in. De vader van Aart komt in beeld. Hij verteld dat hij bevallingen doet voor zowel schapen als vrouwen voor maar 25,-. Ook de moeder van Sjors verteld geëmotioneerd hoe erg ze ons dit geluk gunt. Een vriendin die afgelopen zaterdag bevallen is van een prachtige dochter komt in beeld, met haar kersverse kindje op haar arm – en wenst ons ook zo’n grote roze wolk.

Wat fijn dat onze dierbaren Lianne in het zonnetje hebben gezet. Wat onwijs lief en fijn dat iedereen zo betrokken is. Wederom zijn de tissues geen overbodige luxe.

3 IMG_8735.PNG

Het laatste filmpje wordt gestart en tot onze grote verbazing staat daar… De enige ECHTE Carlos! Hij zegt ons hoe bijzonder leuk hij het vind dat we de werknaam van onze zoon naar hem hebben vernoemd en dat hij Lianne echt een topwijf vindt. Ook komt hij graag een keertje langs als die kleine Carlos geboren is.

Sjors zegt meteen; ‘Prima, maar dan zonder shirt’.

 

Zwangerschapsdiabetes en bevallen op de vluchtstrook

Zwangerschapsdiabetes is een tijdelijke soort diabetes, die meteen over gaat na de bevalling. Vrouwen kunnen het krijgen vanaf de 24e week van de zwangerschap.

Als je zwanger bent, maakt je lichaam andere hormonen aan. Die hormonen zorgen ervoor dat het lichaam tijdelijk minder goed reageert op insuline, het hormoon dat de bloedsuiker regelt. Tijdens een normale zwangerschap maakt het lichaam extra insuline aan om de bloedsuiker goed te houden. Maar bij zwangerschapsdiabetes gebeurt dat niet (genoeg). Daardoor blijft er te veel suiker in het bloed zitten.

Drie keer raden wie er zwangerschapsdiabetes heeft. Bingo –>Lianne! En dat terwijl ze zo veel karmapunten heeft gespaard. De kans dat Carlos door de zwangerschapssuiker erg groot is bij geboorte is dan ook aanwezig. Dit kan zorgen voor een moeilijke of zelfs gevaarlijke bevalling. Daarom worden we doorgestuurd naar de gynaecoloog, diabetesverpleegkundige, internist en diëtiste om Carlos en Lianne goed in de gaten te houden.

15424230-8119-440c-bc78-1040c54d25aa

Dit houdt wel in dat de bevalling in het ziekenhuis moet gebeuren en dat Carlos uiterlijk tot en met de uitgerekende datum mag blijven zitten.

Gelukkig hadden we toch al in gedachten om in het ziekenhuis te bevallen, waar alle medische kennis paraat is. Daarnaast wonen Bas, Lianne en de kinderen 3 hoog, zonder lift. Als er dan iets is, lig je prettiger in het ziekenhuis. Daarnaast is het ziekenhuis nog geen 5 minuten rijden vanaf het huis van Lianne en Bas.

Bevallen in het ziekenhuis om de hoek. Ideaal dus.

Van afspraak naar afspraak

15 mei. Eerst hebben we een afspraak bij de gynaecoloog. Hoewel we het jammer vinden van de band die we met de verloskundigen hadden opgebouwd, vinden we het wel fijn om specialistische zorg te krijgen. Zeker Lianne vreest voor de echo, omdat daar op te zien is hoe enorm Carlos geworden is. Gelukkig ziet de gynaecoloog meteen dat alles in orde is. Hij loopt iets voor op het gemiddelde, maar niet extreem en hij heeft vooral lange benen. Daarnaast ligt Carlos overdwars. Nu al. Dat wordt nog wat :-).

Daarna hebben Aart en Lianne een afspraak bij de diabetesverpleegkundige. Omdat Lianne al twee keer zwangerschapsdiabetes heeft gehad, weet ze gelukkig veel over de opbouw van een goede voeding. Het komt er op neer dat ze koolhydraat beperkt moet gaan eten en met name verspreid over de dag om de suikerspiegel stabiel te houden.

Tot slot gaan Lianne en Sjors naar de afspraak met de internist. Hij bekijkt alle suikerwaarden en geeft wat tips om de suikerspiegel van Lianne zo goed mogelijk te houden. Het is een fijn gesprek. Na de afspraak lopen Sjors en Lianne nog even langs de verloskundigenpraktijk om de hoek om ze te bedanken voor de goede zorgen. Bij het afscheid geeft de verloskundige aan dat de Treant groep (een verzameling van meerdere ziekenhuizen) aan het overwegen is om de afdelingen verloskunde en kindergeneeskunde in het Bethesda ziekenhuis te sluiten. We hadden al wat geluiden opgevangen, maar blijkbaar is vanmiddag het overleg van de raad van bestuur om het voorlopig besluit te nemen. Sluiten van de kraamafdeling zou voor veel kinderen een groot nadelig effect hebben. En ja, wellicht ook wel voor ons.

Die avond hebben we een kraammarkt in het Bethesda ziekenhuis. We krijgen meer te horen over hoe zo’n bevalling dan gaat, een rondleiding over de kraamafdeling en een markt met allemaal specialisten rondom kinderen en zorg (bijv een lacatiedeskundige, de plaatselijke bibliotheek, het consultatiebureau etc.)

Bevallen op de vluchtstrook

Na het eten rijden we naar het inmiddels welbekende Bethesda ziekenhuis. Voor de ingang van de aula krijgen we koffie- en thee en een koekje aangeboden en moeten we ons aanmelden. Sjors heeft zich ingeschreven voor 3 personen – Aart, Lianne en Sjors. Op het aanmeldformulier staat ‘Mevrouw Sjors met z’n tweeën’. Ach – weer zo’n standaard lijst, net zoals vrijwel alle brieven die je omtrent baby’s ontvangt; ‘Beste aanstaande moeder’ en beste ‘mevrouw…’. Blijkbaar zijn deze organisaties nog niet zo ver als de NS die over gegaan is op; ‘Beste reiziger’. Het beste wat je kan doen is het aangeven in de hoop dat ‘ze’ er iets mee doen en verder hartelijk om lachen.

Affin. We komen met z’n drieën de aula in en krijgen hier-en-daar wat blikken van mede-zwangeren. Wij mannen zijn vooral heel trots en pronken een beetje met Lianne en haar groeiende buik. Uiteraard zit ze tussenin. Midden voor de zaal staat een lessenaar en aan de rechterkant staan veel verpleegkundige en personeel van het ziekenhuis met een bedrukt gezicht. Als de zaal gevuld is stapt een van de dames die tegen de muur stond naar voren en heet ons welkom.

‘Deze avond zal anders lopen dan jullie hadden verwacht.’ Zegt de mevrouw. ‘De raad van bestuur van de Treantgroep heeft namelijk zojuist besloten dat de afdelingen verloskunde en kindergeneeskunde rond 1 september gaan sluiten in dit ziekenhuis’. Een schokgolf trok door de zaal en een deftige meneer stapte naar voren en pakte haar microfoon over. Een meneer met zo’n kaki broek en zo’n polo en van dat hockey-haar. Je kent ze wel.

De meneer begint te praten dat er – vanwege het tekort aan kinderartsen in het oosten van het land – besluiten moeten worden genomen. Zorg kan namelijk niet meer gegarandeerd worden in de regio Hoogeveen en deze zorg naar een andere regio verhuisd moet worden. Uit de zaal kwamen meteen wat vragen; ‘Kunt u door het sluiten van de afdeling die zorg dan WEL garanderen?’. Meneer de voorzitter gaf reactie; ‘In principe hebben we voldoende personeel in andere ziekenhuizen en ambulancediensten klaar staan om die zorg te kunnen garanderen’. Hierop stapte een personeelslid naar de microfoon en zei; ‘Beste meneer de voorzitter, afgelopen week hebben we bij DRIE calamiteiten geen ambulance beschikbaar gehad, dus uw “in principe”, is mij niks waard.’ Ze barstte in huilen uit en werd opgevangen door haar collega’s aan de zijkant. We realiseerde ons steeds meer wat voor impact dit voor iedereen moest hebben. Patiënten, ouders, personeel in- en buiten het ziekenhuis… eigenlijk iedereen.

IMG_3994.JPG

Een man stond op en riep boos; ‘Dus als ons kindje zometeen geboren gaat worden en we voor een dichte deur staan bij een ziekenhuis in de regio, om vervolgens een uur naar een ander ziekenhuis te moeten rijden en op de A28 bij hectometerpaaltje 134 moeten stoppen omdat ons kindje er NU uit komt – mogen we u op uw principes beroepen en komt u ons helpen?!’. Meneer raad van bestuur antwoordde; ‘In principe kan die situatie niet voorkomen’. Niet het meest tactische antwoord, want een kwart van de zaal stond op en liep weg.

Het gesprek werd er niet veel beter of duidelijker op. Een van de verloskundige- die we die middag nog hadden gesproken liep naar voren, nam de microfoon over en gaf aan dat de kraammarkt geopend is en MOCHT er nog interesse zijn, dat we ook in de verloskamers konden kijken. Nu we er toch waren, besloten we de kraammarkt te bezoeken en de afdeling verloskunde te bezoeken. Wie weet bevallen we voordat het besluit definitief genomen is, of voor sluiting van de afdelingen.

In (overgebleven) groepjes werden we opgehaald door personeelsleden. We mochten een verpleegkundige volgen naar de lift. In de lift stond een andere verpleegkundige. Toen ze elkaar zagen, vielen ze elkaar in de armen en er volgde een emotionele omhelzing. De tranen rolden over hun wangen. Ze hadden net te horen gekregen dat hun baan hoogstwaarschijnlijk stopt.

Met een dubbel gevoel bezoeken we de markt, maken we kennis met veel professionals in de zorg en maken we een rondje langs de verloskamers. Aart glundert bij het zien van de kamers. ‘Het wordt zo ontzettend echt, nu ik dit zie’ zegt hij.

De rest van de avond verloopt apart, is toch gezellig en we krijgen wederom veel vragen over onze situatie. We besluiten dat we niks kunnen veranderen aan de situatie en dat we het er maar moeten doen. Carlos komt toch wel, of het nou in het Bethesda ziekenhuis in Hoogeveen is, in Stadskanaal, Assen, Emmen, Hardenberg, Zwolle of hectometerpaaltje 134. We moeten het er het beste van maken.

Het komt wel goed. We hebben immers elkaar.

Petitie

De dagen er na staat Drenthe op z’n kop. Van de zorgverzekeringen, de gemeente, ouders van patiënten en ook talloze inwoners komen diverse berichten. Er is zelfs een protestmars voor het ziekenhuis en er wordt een petitie pagina opgericht om kenbaar te maken dat dit besluit niet het juiste is. Het Bethesda ziekenhuis zal nooit meer een volwaardig ziekenhuis worden, ondanks de centrale ligging in de regio.

e49fc3fb-a61d-44e5-922e-4ceaaa014fdf

Namens alle betrokken inwoners, personeel van het ziekenhuis, de zieke kinderen en hun ouders, maar ook namens onszelf, willen we je vragen de petitie te tekenen. Wij zijn namelijk van mening dat het Bethesda in ziekenhuis in Hoogeveen een volwaardig ziekenhuis moet blijven. Jij ook?

Tekenen kan via onderstaande link.

https://petities.nl/petitions/ziekenhuis-bethesda-hoogeveen-moet-volwaardig-blijven?locale=nl