De advocaat en de pinguïns.

Naast de gigantisch grote roze wolk waar we op zitten, zijn er ook praktische zaken die we moeten regelen, met name het juridische gedeelte. Daarom hebben we wederom contact gezocht met ‘onze’ advocaat; Wilma Eusman van advocatenkantoor ‘De Binnenstad’. Ze is al jaren gespecialiseerd op het gebied van roze ouderschap en heeft inmiddels veel ervaring.

Omdat het nogal complexe materie is en ze ons graag persoonlijk wilt spreken nodigt ze ons uit in haar kantoor in Amsterdam.

Pinguïns

Vrijdag 2 februari 2018. We stoppen met de tram op het Rokin. Hartje Amsterdam ligt aan onze voeten. Het zonnetje schijnt en de stad leeft. Een fietser fluit een deuntje en een rondvaartboot keert op de gracht. We gaan opgetogen richting het kantoor van Wilma. Eindelijk kunnen we in al die jaren verder. Dit is weer een concrete stap in de goede richting.

Bas en Lianne bellen zometeen in vanuit Drenthe via FaceTime, zodat we allemaal met Wilma kunnen spreken. We stappen naar binnen en krijgen een kop koffie in de wachtkamer van het kantoor. Na een paar minuten komt Wilma haar kamer uit en begroet ons hartelijk.

Haar kamer is nog precies zoals we ons herinneren van ons eerdere bezoek. Een grote ovale tafel in het midden en een werkbureau in de hoek van de kamer. Aan de wand hangt een foto van twee pinguïns. Het zijn twee mannetjes pinguïns die samen leven in een bassin in Artis. Met z’n tweeën hebben ze een ei uitgebroed. Omdat Wilma zo begaan is met ‘roze’ ouders met een kinderwens, heeft ze de twee mannetjes pinguïns geadopteerd. We hebben het kort over de pinguïns en ook over hoe ons traject verlopen is. Omdat ze ons blog leest en we elkaar een aantal keer hebben ontmoet (Brussel, Meer Dan Gewenst en eerder) zijn we al snel bijgepraat.

Sjors klapt de laptop open en maakt verbinding met Drenthe. Ze nemen op en daar zitten onze vrienden. Bas lacht van oor tot oor en Lianne straalt simpelweg. Zelfs haar ogen zijn zwanger!

We gaan van start en bespreken onze situatie.

Goed geregeld

Om alvast de conclusie van deze alinea te verklappen; In Nederland is het juridisch niet goed geregeld.

Als het kindje over een paar maanden geboren wordt, is Lianne volgens de Nederlandse wet automatisch juridisch moeder. Omdat ze getrouwd is met Bas, is hij automatisch juridisch vader. Hier kunnen we voor de geboorte van de kleine niks aan veranderen. Juridisch hebben we geen verwantschap aan het kindje.

Volgens de Nederlandse wet is het zelfs strafbaar om het kindje (wat dus op papier niks van ons is) onder de 6 maanden mee naar huis te nemen.

Wat we wél kunnen doen is officieel toestemming vragen aan de Raad voor de Kinderbescherming om ons eigen kind mee naar huis te mogen nemen. Nu kunnen we hier iets van vinden, maar aan de andere kant doet de raad hun best om kinderhandel tegen te gaan en de best mogelijke situatie voor het kindje te bepalen. Een enigszins dubbel gevoel, maar noodzakelijk.

Affin, de Raad dus. We moeten ze na 12 weken zwangerschap informeren en na 20 weken zullen ze contact met ons vieren opnemen om gesprekken te voeren. Door een gezinsonderzoek in te stellen zullen ze uitsluiten dat we Lianne en Bas hebben omgekocht, afgeperst of uitgebuit in ruil voor een kindje. Als we de gesprekken gehad hebben, gaan we er van uit dat we toestemming krijgen om ons kindje naar huis mee te mogen nemen.Fijn. Het kindje is straks geboren er en mag met ons mee naar huis.

En dan?

Advocaat Wilma Eusman begint op dit moment met de juridische voorbereidingen, zodat we alle documenten compleet hebben en alle partijen betrokken- en geïnformeerd hebben.

Pas na de geboorte kan de procedure voortgezet worden en zal (als het goed is) rond 6 maanden na de geboorte afgerond zijn. Dit gaat via de rechtbank in drie stappen.

1: Ontkenning ouderschap door Bas. Hierdoor krijgt Lianne ‘eenhoofdig gezag’.

2: Overgang van zeggenschap van Lianne naar een van ons.

3: Stiefouderadoptie door de ander, zodat ook hij juridisch ouder wordt.

Tot die tijd dienen Bas en Lianne bij elke officiële gelegenheid hun handtekening te zetten (Inschrijving basisschool, reisje naar het buitenland, medische beslissingen). Handig? Nee. Noodzakelijk? Ja.

Let op; in elke situatie kan de procedure anders zijn, dus neem alsjeblieft contact op met een gespecialiseerde familierechten advocaat die ervaring heeft met deze zaken.

Toekomstmuziek

Gelukkig wordt er aan de juridische weg getimmerd. Er is een staatscommissie geweest (herijking ouderschap). De commissie heeft een advies geschreven en gepresenteerd aan de tweede kamer. Hierin staan onder andere adviezen over een meer gereguleerde en gestroomlijnde vorm van draagmoederschap, die alle partijen beschermd. Zowel wensouders, draagouders, hun kinderen en natuurlijk het uiteindelijke kindje. Mooie ontwikkelingen voor in de toekomst, maar voor ons helaas nog niet.Tot die tijd zijn we dankbaar dat het in Nederland op z’n minst slecht geregeld is en dat we een zeer kundige advocaat hebben.We bedanken Wilma hartelijk en stappen naar buiten. We genieten heerlijk van het winterzonnetje op de grachten van onze hoofdstad.

Nu gaan we met z’n allen weer lekker op ons nest zitten broeden, net als de pinguïns!

Negen maanden beurs

De negen maanden beurs – een fysieke roze wolk! Wat een geweldige dag! ❤️

Hartslag!

Zo, we zijn er weer. Na ons vorige blog (zwanger!) zijn we overspoeld door reacties, kaartjes, appjes en cadeautjes. Echt hartverwarmend. Heel hartelijk bedankt! Wat fijn om te weten (en te voelen) hoe iedereen met ons mee leeft!

We hebben even een stapje terug genomen en genieten van onze grote roze wolk. Uiteraard blijven we door schrijven, maar in een iets minder hoog tempo dan eerder.

Inmiddels hebben we de eerste echo gehad en vertellen we jullie graag hoe het ging.

Overigens, het gaat goed! De baby is nu zo groot als een druif en zwemt heerlijk in de gezellige buik van Lianne.

Wachten

Vanaf kerstavond tot de echo zijn we aan het wachten. Wachten op de eerste echo. We zijn hysterisch dat het zo snel gelukt is en we zwanger zijn, maar nog wel behoorlijk gematigd. We mogen van onszelf pas geloven dat het goed zit, als we een hartslag zien. Voor die echo is niks zeker, weten we uit eerdere ervaringen.

Juist daarom duurt het wachten echt een baard (lang dus). En hoe langer het wachten duurt, hoe meer de spanning zich opbouwt. Vergelijk het met zo’n attractie waar je met een aantal man op een rijtje op een bank zit, die binnen nu en een minuut wordt afgeschoten. Hoe langer het duurt, hoe spannender het is.

Gelukkig zitten Bas en Lianne in hetzelfde schuitje. Het schuitje die er tergend lang over doet om bij de echo te komen. Toch proberen we onze negatieve ervaringen geen afbreuk te laten doen aan de opwinding en roze wolk waar we op zitten. We blijven het zeggen, maar wat zijn we blij om in hetzelfde schuitje te mogen zitten met Lianne en Bas!

Bloed

Tot onze schrik krijgen we op oudejaarsdag een berichtje van Lianne. Ze heeft donker rood bloedverlies bij het afvegen. Aart vreest het ergste terwijl Sjors en Bas zich redelijk rustig kunnen houden. ‘Waarschijnlijk innestelingsbloed’ appt Sjors. De rest van de dag blijft het in ons hoofd rond gonzen en houden we onze telefoons krampachtig in de gaten. Tijdens het oliebollen bakken in de schuur. Tijdens het auto rijden. Tijdens het vieren van oudjaars avond in hartje Amersfoort. Pas om 24u, als onze hele tijdszone elkaar ‘gelukkig nieuwjaar’ wenst, doen wij dit ook. In een klein momentje, een blik en een kus, valt er een last van onze schouders af. Wat er ook gebeurd, we hebben turbulent 2017 gehad met een prachtig laatste kwartaal dankzij Bas en Lianne. Dat pakt niemand meer van ons af.

Op naar 2018, waarin we (hopelijk) eindelijk papa’s worden!

IMG_7679

De echo

18 januari 2018. We vertrekken met ons koffertje, toilettas en beddengoed richting Drenthe. We blijven vannacht bij Bas en Lianne slapen, zodat we morgen niet te laat komen.

Het is, zoals altijd, onwijs gezellig en we blijven praten en praten. Nadat we elkaar aansteken met gapen en beseffen dat het ver voorbij bedtijd is, poetsen we onze tanden en gaan naar boven. Na al dat wachten is morgen opeens bizar dichtbij.

19 januari 2018. Sjors en Bas slapen wel oke. Aart en Lianne totaal niet. Als de wekker gaat en we het huis wakker horen worden, is de oudste dochter van Lianne en Bas vrolijk aan het spelen in haar kamer. Als ze merkt dat we wakker zijn, sprint ze haar kamer uit en rent ze met een grote glimlach en haar armen wijd op ons bed af. Ze neemt een aanloop, zet zich af en beland ‘plof’ tussen ons in.

Alhoewel Sjors een knot haar in z’n gezicht krijgt en Aart een elleboogje in z’n buik, is dit een heerlijk moment. Lachend en knuffelend worden we wakker met een warm en blij grietje tussen ons in. Als de echo straks goed is, hebben we deze rijkdom over een paar maanden ook! Bizar om je te realiseren.

Lianne en Aart hebben afgesproken om de oudste dochter naar school te brengen. Ze vertrekken vrolijk terwijl Bas en Sjors de jongste uit bed halen en zich klaar maken voor straks.

Een lieve vriendin van Bas en Lianne komt binnen en past even op de jongste. Als ook Aart en Lianne thuis komen, lopen we met z’n allen de trap af en stappen in de auto. Kakelend als een stelletje losgeslagen kippen rijden we naar de verloskundige praktijk. Het moment van de waarheid komt steeds dichterbij.

We lopen naar binnen. Gelukkig, de wachtkamer is leeg. In de hoek staat wat kinderspeelgoed. De muur hangt vol geboortekaartjes, wat inhoudt dat hier daadwerkelijk kinderen geboren worden. Goed teken.

953791af-8273-4f08-a6cb-2448d214689c

Onze afspraak is om 9:45. Inmiddels is het 9:47. Pffft. Die geboortekaartjes kunnen ons niet meer afleiden.

De deur gaat open en we worden vriendelijk naar binnen geroepen. De behandel kamer is vrij klein en na een kleine stoelendans zitten we met z’n vijven aan het bureautje van de verloskundige. ‘Zo ik ga eerst even wat gegevens in de computer noteren en daarna ga ik een echo maken’. Zodra ze onze gespannen gezichten ziet zegt ze; ‘Laten we anders beginnen met de echo’. Weer een stoelendans, maar het gaat vrij soepel.

Lianne gaat liggen, doet haar shirt omhoog en de verloskundige doet doorzichtige gel op haar buik. Sjors knijpt in de hand van Liannne en Aart heeft zijn hand op het been van Sjors. Bas zit aan het voeteneind van Lianne en glundert mee.

De verloskundige pakt het echo apparaat. Het scherm beweegt en ze zoekt wat. We hebben ons adem in. We knijpen elkaar harder. We zien een grote ronde vorm met in het midden een vlek. Een garnaaltje. We zien iets bewegen. Knipperen.

Hartslag!!!

WE ZIJN ZWANGER!!!

Eindelijk mogen we het van de daken schreeuwen!!!

WE ZIJN ZWANGER!!!

Verderf

De kinderen van Lianne en Bas zijn ziek. Griep. Kots. Koorts. Poep. Ellende. Alles. Dan wordt Lianne ook ziek. We doen twee soorten ovulatie testen, maar die blijven blanco. Toch mikken we twee keer op basis van de cyclus app. Dan krijgt ook Bas griep. Een van de testen slaat uit terwijl de andere test niks doet. Aart dringt aan om toch nog een derde  inseminatie te doen op basis van de test. Ondanks wat weerstand (lees; de ovulatie-hormonen van Lianne en het uitslaande verderf in Drenthe), doen we toch nog een derde inseminatie.

Naast een vervelende nekblessure krijgt Sjors ook de monstergriep. Tot overmaat van ramp, begint ook Aart aan de aftakeling en het bed is al snel omsingeld met emmertjes en de nodige ellende. Alsof het niet erg genoeg is, steken we per ongeluk ook Micheal en Glenn aan. Twee lieve vrienden met een kinderwens.

Samengevat; Deze maand is de meest kansloze ‘poging’ ooit. Als de eicel al gesprongen is, zal zij absoluut niet bevrucht worden, laat staan goed innestelen. We zetten onze zinnen op volgende maand. Eerst maar even genieten van de feestdagen.

Kerstavond 2017

Eerste kerstdag 2017 moet Lianne ongesteld worden. We weten het (bijna) zeker aangezien afgelopen maand iedereen de monstergriep had en we minimale kans zien tot succes.

In korte tijd zijn Bas, Lianne en wij zo naar elkaar toe gegroeid dat het soms voelt als familie. We spelen met het idee om ze een kerstdag uit te nodigen om samen te eten. Spontaan krijgen we een uitnodiging om op kerstavond met z’n vieren te gourmetten en accepteren het meteen. Wij zorgen voor het vlees, zij voor de rest.

Een paar dagen voor kerst krijgen we opmerkelijke berichtjes van Lianne. Ze heeft last van haar borsten! En na een rondje fietsen komt ze misselijk thuis. Toch zijn we wat terughoudend en afwachtend. Het kan niet… toch?

24 december 2017. Aart moet werken, dus Sjors haalt eerst het gourmetvlees op, dan Aart en we rijden samen door naar Drenthe. Op de laatste rotonde voor hun huis krijgen we het opeens Spaans benauwd. Lianne voelt zich ontzettend zwanger en alle zwangerschapstekenen laten zich zien. Zou het dan toch…?

De test

We hebben onderweg via de App afgesproken dat we meteen testen als we binnen komen, omdat wij alle vier de spanning van het wachten bijna niet aankunnen.

De auto is nauwelijks geparkeerd of we gooien onze jassen op de kapstok en lopen snel maar stil (want de kinderen slapen) door naar de woonkamer. Het is binnen gezellig versierd en lekker warm. Een kerstboompje met cadeautjes er onder, lampjes aan het plafond en een zelfgemaakte kerstboomtekening van hun oudste dochter hangt op de deur.

Bas en Lianne begroeten ons hartelijk met een ontzettend grote glimlach. Waarschijnlijk van de spanning.

Op tafel staat een plastic bekertje met urine klaar. Daarnaast ligt de zwangerschapstest. Aart leest snel de bijsluiter van de test hardop en hijgend van het traplopen voor.

De korte versie;

  • Dip de stick 20 seconden in de urine;
  • Leg hem 3 minuten omgedraaid op tafel;
  • Draai hem om.

Stap 1: We dopen de stick in de urine. Na 20 seconden piept de timer en leggen we de test op z’n kop op tafel.

Stap 2: 3 (DRIE!) hele minuten. 180 (HONDERDTACHTIG!) seconden wachten. Wat een verschrikking!

Dan staat Lianne plotseling op, loopt naar de kast en haalt er een langwerpig cadeautje uit en legt het voor ons op tafel. ‘Even een cadeautje om de tijd te overbruggen’ zegt ze. We scheuren het samen open. Het is een juwelendoosje. Sjors kijkt met een scheef oog naar Bas en Lianne en dan openen we het doosje. In slow motion gaat het dekseltje van het doosje af en daar ligt geen Rolex horloge of armband… Het is… een test…? Een zwangerschapstest!!! Met twee blauwe strepen! Maar wat betekend dit? Huh?! Wat?! Hoe?! Wat is dit? Wat betekend dit…?

Dan valt het kwartje! Zijn we…? We zijn…?!

ZWANGER!!!

We omhelzen Lianne, elkaar, Bas en herhalen dit nog een paar keer! Half in shock, half verdoofd en nog een helft (ja, op zo’n moment besta je uit meer dan twee helften) gewoon ontzettend geëmotioneerd en oprecht blij!

Stap 3: De wekker gaat en de drie minuten zijn voorbij, voor de vorm draaien we ook de net-uitgevoerde-test om. We zien de bevestigende letters; ZWANGER!

IMG_6176a20c577d-3ec1-400e-abf2-a679138231ddIMG_6173

Met z’n vieren verwachten we een kindje! Niet alleen krijgen we straks een kindje, we hebben er ook vier nieuwe familieleden bij. Dit gevoel is onbeschrijfelijk. Wat zijn we rijk. Dankbaar. Gelukkig. Opgelucht.

Kerst 2017 kan NIET meer stuk.

Eindelijk…

Ons ‘JA-woord’

Zaterdag 28 oktober 2017. Vanavond gaan we over van zomertijd naar wintertijd. De klok wordt achteruit gezet om 3:00 uur in de nacht (naar 2.00 uur). Dan zijn we vast al thuis. Maar het is zo ontzettend gezellig en we hebben zulke goede gesprekken met z’n vieren, dat de tijd ons inhaalt. We zitten op zo veel vlakken op hetzelfde niveau dat we soms aan halve woorden genoeg hebben. Het gaat over baby’s, ons verleden en vooral de toekomst. Dingen die ons gevormd hebben en onderwerpen die zwaar wegen, maar die wel maken wie we zijn en waar we staan in het leven.

Uiteindelijk slaan we de wintertijd over en vertrekken we in de vroege ochtend naar Utrecht.

‘JA’

Zondag 5 november 2017. We hebben de afgelopen weken ontzettend veel contact gehad en gaan zondag de hele dag naar Drenthe om elkaar beter te leren kennen. Na de lunch gaan we de hertjes voeren in een park in de buurt. Het zonnetje komt door, de hertjes smullen van het oude brood en wij genieten van elkaar. Het is behoorlijk koud en als we bijna thuis zijn, draagt Aart hun oudste dochter de laatste paar meters naar huis.

Het avondeten met z’n zessen is erg gezellig. Als hun dochters op bed liggen, gaan we zitten en praten we verder. Alle facetten passeren de revue en we bespreken letterlijk alles.

We spreken naar elkaar uit dat we ons goed voelen met elkaar en dat we het absoluut wel met elkaar zien zitten. Graag zelfs.

Vrij out-of-the-blue vraagt Lianne ons; ‘Wat hebben jullie nog van mij nodig om tot een ‘JA’ te komen.’ We kijken elkaar aan en zeggen tegelijk; ‘Ehhhh…’ ‘Kweenie…?’. Overrompeld geven we aan nog heel even tijd nodig te hebben om hier over na te denken. Meer omdat we het samen nog even willen bespreken dan dat we ergens mee zitten.

Als we elkaar de volgende dag aankijken weten we het allebei absoluut zeker. We Appen of ze samen zijn en Facetimen met elkaar. Op het scherm van de iPad zien we 8 vochtige oogjes als we ‘JA’ tegen elkaar zeggen.

Wat zijn we ontzettend blij met Bas, Lianne en hun kinderen. De vlinders die we eerder voelden hebben zich vermenigvuldigd (zij wel…) en vliegen hyperactief rond. Het gaat ontzettend snel, maar het voelt goed. We hebben het leuk samen, zitten op dezelfde golflengte en kunnen discussiëren. Het allerbelangrijkste is dat we elkaar allemaal geluk gunnen.

Insemimaarten

Het is Sint-Maarten en de koeien hebben staarten. Lianne heeft de afgelopen maanden haar cyclus goed bijgehouden. Wat blijkt; morgen is de vermoedelijke ovulatie al! ’s Avonds stappen we in de auto en parkeren anderhalf uur later voor het huis van Lianne en Bas, waar kindjes met lampionnen in de wijk rondlopen.

We hebben alle attributen meegenomen en stemmen nog een-en-ander met elkaar af. Ondanks dat we inmiddels experts zijn op het gebied van insemineren blijft het verschrikkelijk. Niet sexy, niet charmant en niet leuk. Zeker de eerste keer is simpelweg gênant. Maar het hoort er bij.

Die week komen we nog twee keer langs, doen het ‘trucje’ en begint het wachten. Dit doen we onder andere door te puzzelen.IMG_4848.jpg

Mislukt

Elk jaar in november een weekendje weg met twee vrienden. Het weekend van 24, 25 en 26 november 2017 gaan we naar Phantasialand, Keulen en Dusseldorf. Dit weekend zou Lianne NIET ongesteld moeten worden. We hebben echter alles al geboekt en kunnen het niet meer verplaatsen, dus spreken we af zondag de 26ste als we thuis zijn meteen door te rijden naar Drenthe.

Nadat we ’s ochtends ontsnapt zijn uit twee escape rooms, gaan we lunchen bij een super hip restaurant; Hans Im Gluck. We bestellen een hamburger bij de brede ober als onze telefoons tegelijkertijd trillen.

‘Ongesteld’

IMG_5054.JPG

Shit. We schrikken er even van, maar herpakken ons snel. Een uurtje later staan we in de Dom van Keulen branden ee

n kaarsje bij het Maria beeld. Dit hebben we inmiddels in meerdere kerken gedaan (Notre Dame – Parijs, Sint Pieter – Rome etc) en het heeft nog niet geholpen. Wellicht dit keer wel?

Maandag 27 november hebben we de tweede cursusdag van de adoptie en gaan we ’s avonds naar Lianne en Bas om deze cyclus te bespreken. Hoe was het voor iedereen? Hebben we iets over het hoofd gezien? Kunnen we iets verbeteren?

En door…

Ondanks dat het geen leuk bericht is, zijn we blij dat we weten wat het inhoudt en hoe het voelt. Ook weten we dat het gemakkelijk nog een jaar kan duren en proberen daar rekening mee te houden.

We realiseren ons hoe blij we zijn dat we Bas en Lianne hebben ontmoet. Hoe eerlijk en open we alles met elkaar kunnen delen, maar ook hoe we samen tegenslagen kunnen verwerken. Hoe lang het ook duurt. We komen er wel. Daar hebben vertrouwen in…

Op naar poging 2.

Lianne

Benieuwd naar ons verhaal door de ogen van Lianne; ze heeft ook een persoonlijk blog waar je je op kunt abonneren; https://www.facebook.com/De-regenboogbuik-141635623217478/

 

 

WE HEBBEN EEN DRAAGMOEDER GEVONDEN!

Eerst een terugblik

Eindelijk zijn we (bijna) bij met ons blog. Als we er zo op terugkijken, hebben we zo ontzettend veel meegemaakt in de afgelopen vijf jaar. Heftige emoties, veel saaie ritjes en boordevol spannende momenten. We hebben geen moment spijt van de keuzes die we hebben gemaakt en we hebben gelukkig veel geleerd van dit gigantische avontuur. Fijn om het van ons af te kunnen schrijven en we zijn geraakt door alle hartelijke en lieve woorden die jullie – lezers – hebben geschreven. Familieleden, vrienden, kennissen, collega’s en totaal onbekenden leven ontzettend met ons mee en dat voelt echt goed. Dank jullie wel.

Kortom; bergen vol reacties. Een van die berichtjes die we hebben ontvangen was die van Lianne.

Schermafbeelding 2018-01-14 om 22.32.57

Ook hebben we met meerdere mensen contact gehad, koffie gedronken en ook gegeten. Stuk voor stuk dierbare contacten, maar er waren bij ons en/of bij de potentiële draagmoeders twijfels. Inmiddels hebben we geleerd; bij twijfel – niet doen.

Nieuws uit Egypte

De pogingen met onze vriendin Nadia zijn helaas op niks uitgelopen. Ze heeft zelf ondertussen een stel ontmoet waarvoor ze op dit moment via IVF een kindje draagt. We gunnen haar (en ‘haar’ wensouders) deze mooie droom van harte en hopen dat al haar dromen uitkomen. Ook zij heeft zich enorm voor ons ingezet, waar we haar eeuwig dankbaar voor zullen zijn. Ze heeft haar best gedaan om in haar netwerk ons blog bekendheid te geven. Met succes!

Op maandag, 23 oktober 2017 rinkelt de iPad. We nemen op en zien het uitgeruste gezicht van Nadia. Ze zit in een luxe kamer in een hotel in Egypte. Ze lacht en heeft ons zo te zien veel te vertellen. Omdat de verbinding niet heel goed is, zitten we met ons gezicht in de iPad. Ze begint te vertellen.

Een van die vrouwen waar ze contact mee heeft gehad was Lianne van 29 uit Drenthe. Ze is getrouwd met Bas en samen hebben ze twee kinderen. Op dat moment was Lianne in gesprek met een ander wenskoppel, maar dat is helaas op niks uitgelopen. Omdat ze ons blog en Nadia al kende staat ze open voor een kennismaking. Oh my god.

26992332_140386640090245_2058051775864812487_n

Lianne

We gillen zachtjes en Nadia geeft ons haar naam. Twee seconde na het ophangen met Nadia sturen we Lianne een berichtje via Facebook. De rest van de maandag avond en de opvolgende dinsdag heeft Facebook Messenger en vervolgens WhatsApp het zwaar te verduren. In de loop van die dinsdag vragen we haar wat ze morgenavond te doen heeft. ‘Euh, nog niks…’ zegt ze. We spreken af om haar thuis in Drenthe te bezoeken.

Over de app voelt het of we haar al jaren kennen, haar een tijdje niet hebben gezien en de draad gewoon weer oppakken. Wel zijn we ontzettend kritisch en zeggen we hardop tegen elkaar dat we niet te hard van stapel moeten lopen en dat we bij twijfel meteen moeten stoppen.

First date

Woensdagavond 25 oktober 2017 zitten we in de auto richting Drenthe. We zijn eigenlijk best ontspannen voor zo’n potentieel belangrijke avond. Als we de afslagen van Zwolle voorbij zijn beseffen we dat dat waarschijnlijk komt omdat we twee vangnetten hebben. Optie 1: Gereguleerd draagmoederschap in Canada/VS. Optie 2: Adoptie. Misschien juist omdat we nu meerdere mogelijkheden hebben, maakt dat we ons niet/nauwelijks afhankelijk voelen van wie-dan-ook. Daarbij hebben we een goed gevuld rugzakje met de nodige ervaringen.

We passeren het bordje; ‘Welkom in Provincie Drenthe’ en dat doet iets met ons allebei. Verwachting, angst en ook een soort hoop.

Lianne stuurt ons een berichtje. Haar kinderen liggen te slapen en ze vraagt ons op haar huistelefoon (oldschool) te bellen als we er zijn, zodat ze de deur open kan doen en haar kinderen niet wakker worden van de bel. Check. Wat er ook gebeurt; niet aanbellen.

Binnen de kortste keren rijden we in het donker door een plaats in Drenthe en parkeren bij Lianne voor de deur. Licht zwetend en met rode wangen stappen we uit de auto. Door de zenuwen rennen we naar de deur en drukken op de bel. Twee microseconden later kijken we elkaar aan en schreeuwen zonder geluid in slowmotion naar elkaar; ‘NIET AANBELLEN’. Te laat. ‘NOOOOoooo!’.

Schaapachtig glimlachend als twee boeren met kiespijn en met schaamrood op onze kaken komen lopen we de trap op. De voordeur gaat open en daar staat ze. Twee grote twinkelende ogen en een stralende glimlach. Wat wij denken, zegt zij hardop; ‘Jullie staan 1-0 achter, mannen’. We bieden onze excuses aan, lachen hartelijk en geven elkaar 3 kussen. ‘Nou, ik ben dus Lianne’ zegt ze. Wij stellen ons ook kneuzig voor en geven haar de zelfgemaakte taai taai van Aart. Het staat 1-1.

Gelukkig lopen we meteen de keuken in en vraagt Lianne of we iets willen drinken. ‘Koffie’ zeggen we in koor. Als ze vervolgens vergeet de Senseo-pad in de machine te stoppen en het apparaat kraakt van onjuiste behandeling, breekt het ijs. Gelukkig.

We zitten op de bank met onze vers gezette kopjes koffie en Lianne zit op een comfortabele stoel tegenover ons. Haar man heeft avonddienst en die zullen we vanavond helaas niet ontmoeten. Hij zal pas rond 23:30 thuis komen en wij zijn dan al lang onderweg naar huis.

De avond verloopt soepel, de sfeer is ontspannen en we kunnen niet stoppen met praten. We hebben het over elkaars trajecten, mensen die we via-via kennen en duiken regelmatig de diepte in en bespreken zware onderwerpen. De woorden worden afgewisseld door hardop gelach. Zo hard, dat een van de kinderen van Lianne en Bas wakker word.

Dan slaat opeens de voordeur dicht. We kijken naar Lianne met een vragende blik. Bas zou toch pas om half twaalf thuis komen? Dan kijken we naar de klok. Het is al kwart voor twaalf! Waar is de tijd gebleven?

Bas komt thuis uit de avonddienst en de goede gesprekken en goede humor duren nog even voort.

Na een aantal mislukte pogingen om afscheid te nemen; ‘We moeten echt gaan, Aart’, ‘Sjors, het is al laat, laten we gaan rijden!’ stappen we lachend en zwaaiend de auto in.

Vlinders

Als we een paar minuten later op de lege snelweg rijden bespreken we de avond. Het was ontzettend gezellig en we hebben veel besproken. We hebben Lianne het hemd van het lijf gevraagd en zij ons ook. We zitten verbazingwekkend op dezelfde lijn op veel gebieden. Ook toen Bas thuis kwam voelde het goed en hebben we veel gelachen. Hoe we ook nadenken; we kunnen geen twijfels ontdekken.

Is de klik er?

Dan kijken we elkaar met een grote glimlach aan.

Een alleszeggende glimlach…

2017 – Het einde van Sandra en een nieuw begin voor ons…

2017. Na 8 IVF pogingen en 6 zelfinseminatie pogingen met Nadia, biedt Sandra aan om het ‘stokje’ van haar over te nemen en ons kindje te willen dragen. Wat ontzettend bijzonder dat ze dit, na haar eicellen aan ons gedoneerd te hebben, voor ons wil doen.

Het gesprek

28 mei 2017 – We nemen Sandra mee uit eten. We stellen vragen en spreken onze twijfels uit. Ook stellen we hardop de vraag  of ze er wel klaar voor is. Ze bevestigd dat ze er absoluut klaar voor is en heeft haar leven omgegooid. Het is uit met haar relatie, ze is gestopt met roken en gaat starten aan een studie. Omdat ze daar tegenover subsidies krijgt, heeft ze het komende jaar de ruimte om een kindje voor ons te dragen. Het is een openhartig en fijn gesprek en we besluiten er met z’n drieën voor te gaan. We spreken af dat als er ‘iets’ is, dat we dit open en eerlijk met elkaar delen.

Fijn dat we met z’n allen weer de neuzen in dezelfde richting hebben. Het voelt goed en zal vast een mooi traject worden. Dit zal niet fout gaan, deze prachtige vrouw heeft immers haar eicellen aan ons gedoneerd!

In de tussentijd hebben we regelmatig contact maar moeten we wachten hoe de laatste terugplaatsingen met Nadia verlopen. Als de laatste poging met Nadia mislukt, starten we met de welbekende ovulatie testen.

Ondanks de aparte resultaten van de ovulatie testen doen we een inseminatie. Het blijft gek, apart, vreemd en ook viezig, maar hoort er bij. Haar kinderen zijn nog wakker als we bij Sandra thuis komen. Op die warme zomer avond stoeien en knuffelen met ze als Sandra zichzelf even terugtrekt en later weer terug komt. Daarna nemen we grappend en liefdevol afscheid van Sandra en haar kinderen. ‘Tot over een paar dagen!’ roepen we nog na. We hebben weer hoop!

Het glijdt af

Het contact met Sandra loopt niet zoals gehoopt.

Na een aantal incidenten en gesprekken besluiten we te stoppen. Omdat we Sandra, haar kinderen en haar ex partner niet willen kwetsen, gaan we hier niet dieper op. Ze hebben immers ook zo ontzettend veel goeds voor ons gedaan.

We hebben geen contact meer met ze. Wel hopen we dat het goed met Sandra, haar ex partner en hun kinderen gaat.

En verder?

We zijn er ziek van. Eerst maakte Els het uit. Daarna mislukte alle pogingen met Nadia. Nu het brute einde van het traject met Sandra.

We zijn geknakt. Op. Het rotgevoel mag er zijn en is er ook in alle hevigheid. Twee weken lang zijn we weg geblazen. Kunnen we dit nog aan? Willen we nog papa’s worden als het zo ontzettend veel voeten in de aarde heeft? Ons verhaal lijkt wel een slecht nagesynchroniseerde soap met elke aflevering een dramatische cliffhanger. Na de twee weken komen we stapje voor stapje terug op de aarde. We wandelen en praten veel. Ook onze lieve vriendin Nadia geeft ons veel steun.

IMG_6637

We trekken de conclusie; Ja. We gaan door. We schrijven ons verhaal op en posten het online. Enerzijds om bekendheid te creëren. Laat de overheid alsjeblieft met regelgeving komen. Anderzijds; Wellicht vind een speciaal iemand ons via dit blog… maar… daar over vrijdag meer!

(Een cliffhanger, we konden hem toch niet laten).