Ter land, ter zee en in het park

We nemen jullie mee terug in de tijd. Ongeveer een jaar geleden organiseerde Pauline een picknick voor wensouders en draagmoeders in een park in Utrecht. Pauline is twee keer draagmoeder geweest en heeft het informatieplatform zwangervooreenander.nl ontwikkeld over het topic draagmoederschap.

Picknick 2017

Het was een gezellige middag waar we veel nieuwe gezichten hebben gezien, maar ook veel ‘oude’ bekenden. Iedereen had iets lekkers meegenomen en er was meer (veel meer) dan genoeg.

Vanuit haar stoel (ze was op dat moment behoorlijk zwanger voor Duco en Ron) verwelkomde Pauline iedereen en stelde voor om een informeel voorstelrondje te doen. Toen het rondje eenmaal bij ons was aangekomen, vertelden we over onze ervaringen met Els en Nadia, maar ook over onze plannen met Sandra. Sterker nog; we zouden die middag naar haar toe rijden. Een kleine anekdote; van Ron en Duco hebben we na de picknick inseminatie spuitjes gekregen omdat die van ons inmiddels bijna op waren. Wat we toen nog niet wisten is dat, met behulp van een van de verpakte spuitjes van de mannen, onze Carlos zal ontstaan. Terwijl we dit schrijven, realiseren we hoe bijzonder het is wat er allemaal in een jaar kan gebeuren.

Op het kleedje naast ons zat Arenda, een knappe vrouw die ons vertelde dat ze zich aan het oriënteren was over draagmoederschap. Tijdens de picknick raakte ze in gesprek met twee vriendelijke mannen; Roy en Manuel.

Bootje

Terug naar het heden. Inmiddels hebben we ontzettend veel steun van vrienden, familie en de plaatselijke bakker in Drenthe. We worden zowel op ons werk aangesproken over ons bijzondere situatie, maar ookdoor klanten in de winkel. Er zijn echter weinig mensen die zich in dezelfde situatie bevinden.

Op kerstavond 2017 maakte we het cadeautje open waar Bas en Lianne de positieve zwangerschapstest in hadden gedaan. Precies twee dagen voor ‘onze’ kerstavond, deden Arenda, Manuel en Roy ook een zwangerschapstest. Positief! Wat een toeval!

bf6d9549-b789-46cd-a22b-044eaa0f38ca.JPGNa leuk contact te hebben en omdat het zo bijzonder is dat we vrijwel gelijk lopen met onze zwangerschap, besluiten we met z’n zessen (en twee baby’s) af spreken en iets te gaan doen. Omdat onze woonplaatsen uit elkaar liggen, besluiten in Utrecht af te spreken. Uren door de stad wandelen of de Domtoren te beklimmen met twee zwangere vrouwen lijkt ons geen goed plan. De dames zijn het daar mee eens. We besluiten een sloep te huren; een relaxte activiteit voor de twee zwangere vrouwen.

Zaterdag komt Lianne met de trein naar Utrecht Centraal waar Sjors haar opwacht. Samen lopen ze door de stad naar de winkel van Aart. Met z’n drieën zoeken we een mooie zonnebril voor Lianne uit, waarmee ze morgen kan shinen in de sloep. Het is immers prachtig weer dit weekend. We gooien vlees op onze mini-BBQ en hebben een heerlijke avond. Het weer is heerlijk en we blijven lang buiten zitten. We gaan (zoals altijd) te laat slapen omdat we zo lekker aan het kletsen zijn.

Na het ontbijt en het laatste plasje van Lianne gaan we richting de Wittevrouwensingel. Als we uitstappen komen we Manuel en Roy tegen. Wat leuk om ze weer te zien! Niet al te lang daarna parkeert ook Arenda haar auto in de straat. Na de begroeting dragen ‘wij mannen’ de tassen vol eten en drinken naar de sloep terwijl de dames achter ons aan lopen en naar hartelust bijkletsen.

Stuurman Sjors start de boot en maneuvreert de boot vakkundig van de ene naar de andere singel om vervolgens de Oude Gracht op de sturen. Onderweg delen we alle fantastische momenten die we in de afgelopen tijd hebben gehad. Maar ook de frustraties die er bij komen kijken. De vragen die soms gesteld worden en de aannames die worden gedaan. Bijvoorbeeld; ‘Je krijgt er zeker goed voor betaald, he?’ of ‘Ben je niet bang dat ze het kindje houdt?’ (‘ooh… nooit over nagedacht?!’).

Het is prachtig weer, we glijden onder de stad door en Utrecht leeft. We zijn heerlijk aan het kletsen en meren aan bij de Winkel van Sinkel. De winkel van Aart ligt aan de andere kant van de steeg en we bouwen een plaspauze in. Even later varen we opgelucht door naar de Weerdsluis, waar we aanmeren en heerlijk lunchen met zelfgemaakte gerechten en proosten met een (uiteraard alcoholvrije) champagne. ‘Volgend jaar met z’n achten’!

af497422-b8ed-47f2-b609-2e68c43aea13.JPGWe varen terug en besluiten nog iets te gaan drinken in een cafe in het park om de hoek. Het park waar we Manuel, Roy en Arenda voor het eerst hebben ontmoet.

Picknick 2018

De picknick van vorig jaar was zo leuk, dat we van de winter al hadden besloten om dit nog een keer te organiseren. Dit keer hebben wij het stokje overgenomen van Pauline. We nodigen wat mensen uit en informeren ze over de tijd en locatie. Helaas kan Nadia er niet bij zijn aangezien ze vlak voor de picknick bevallen is van een jongetje voor andere wensouders. Lianne en Bas hebben oppas geregeld en komen ook naar de picknick. We genieten met volle teugen als er steeds meer kleedjes tegen elkaar aan worden gelegd en er steeds meer hapjes tevoorschijn worden getoverd. Pauline is er en ook Duco, Ron en hun dochter Liv zijn er en we bedanken ze voor de inseminatie spuitjes die we vorig jaar van ze hebben gekregen. Ook Roy, Arenda en Manuel zijn er, wat heerlijk om ze weer te zien.

P1120237.JPGTot onze verbazing krijgen we zelfs een onwijs leuk rompertje van Sara van stichting Meer Dan Gewenst, waar we inmiddels steeds meer vrijwilligerswerk voor doen. Sjors zit zelfs in de activiteitencommissie.

Het is een briljante middag met ontzettend veel verhalen. We kijken nu al uit naar de picknick van 2019!

We sluiten het weekend af door lekker met z’n vieren uit eten te gaan. En Carlos is er natuurlijk ook bij.

De 20 weken echo

IMG_3002.jpgDe 20 weken echo. Wat een ding. Na de ‘hartslag-echo’ is dit een van de grootste mijlpalen in de zwangerschap (tot nu toe). Het is vergelijkbaar met het moment dat je net hebt afgereden voor je rijbewijs en moet wachten op de examinator tot hij/zij zegt dat je auto kan rijden. Of niet.

Nee, eigenlijk is het daar niet mee te vergelijken. Het verschil met zakken voor je rijbewijs en de 20 weken echo is dat als je je zakt, je even een dagje baalt en een tijdje later gewoon opnieuw af kunt rijden. Met de 20 weken echo gaat het om een mensenleven. En niet zomaar een mensenleven – het leven van Carlos.

Tien vingertjes

Maandag 16 april.

Bij de 20 weken echo controleert de verloskundige alle belangrijke ontwikkelingen van de baby. Ze kijkt onder andere naar de organen, bloedsomloop en groei van de botten.

We gaan met Lianne naar de verloskundigenpraktijk en nemen plaats in de inmiddels bekende wachtkamer. Hoewel we er alle drie een goed gevoel bij hebben aangezien we een vrij uitgebreide geslacht echo hebben laten doen, komt het moment ‘des oordeels’ toch behoorlijk dichtbij. Sjors heeft last van zijn gebruikelijke ziekenhuis-spanning en Lianne en Aart kletsen sneller en meer dan gebruikelijk.

De deur gaat open, we worden uitgenodigd om de kamer in te komen en de tijd maakt sprongetjes. Elke seconde voelt als 10. Voor we het goed en wel doorhebben ligt Lianne met een blote buik op de echo tafel. Wij zitten aan de andere kant van het bed. We houden elkaar met zweethandjes vast. De verloskundige smeert de koude gel over de buik van Lianne. Ze stelt de echo machine in en op het moment de kop van het apparaat de buik van Lianne raakt, stagneert de tijd. Stilte. Focus.

De verloskundige gaat wat heen en weer- en begint op een rustige toon te vertellen wat ze ziet. ‘Hart – Ziet er goed uit. Nieren – Mooi.’ Als een goed geoliede dieseltrein zoeft ze dwars door het lichaampje van Carlos. ‘Middenrif – Dicht.’ Onze Carlos. ‘Tenen – tien.’ Hoe langer we naar hem kijken en hoe meer we bevestigd krijgen, hoe groter de last is die van onze schouders valt. ‘Tien vingertjes’. Alsof we voor deze echo altijd een slag om de arm hebben gehouden. Alsof het weer mis zou gaan, zoals we eerder hebben meegemaakt. ‘Geen gespleten lip. Hersenen zijn prachtig’. We durven te genieten. Bijna aan het einde. ‘Hij loopt goed op schema, gefeliciteerd, jullie hebben een gezonde zoon’. 

We nemen tegelijkertijd een grote teug lucht en ademen dan diep uit. Yes. Hij is gezond. Wat fijn. Wat ontzettend heerlijk. De wereld kan ons op dit moment gestolen worden. We krijgen een gezonde zoon. Wat is er belangrijker dan gezondheid, geluk en liefde?

 

‘Die baby? Die houden we toch helemaal niet!’

Nu we weten dat Carlosofimke een Carlos is, en hij regelmatig een klein boks wedstrijdje houdt met de organen van Lianne, krijgen we langzaam-maar-zeker steeds meer een beeld van de toekomst. Hoe zal hij er uit zien? Hoe zal hij ruiken en wat voor stem heeft hij? En zijn karakter? Lijkt hij op Lianne of haar kinderen of op ons? Hoe zal het straks met ons allemaal zijn? Heerlijk om daar na zo veel jaar eindelijk echt over te kunnen fantaseren en wat fijn dat we dat met elkaar kunnen delen.

Immuniteitsproef

Rond het begin van het jaar hebben we het met z’n vieren er vaker over gehad om een paar dagen met elkaar een weekendje/midweekje weg te gaan. Enerzijds omdat het gewoon retegezellig is en anderzijds om te ervaren hoe het is om langere tijd met elkaar in een ruimte tijd door te brengen. Een soort ‘immuniteitsproef’ voor de kraamweek.

Ik hoor u denken; ‘Hoe doen jullie dat dan straks in de kraamweek?!’. Dat heeft inderdaad verduidelijking nodig.

Straks, als het gezellige logeerpartijtje van Carlos is afgelopen en hij geboren wordt, zullen we de kraamweek bij Bas, Lianne en hun kinderen doorbrengen. We krijgen de onlangs geüpgrade kamer van hun oudste dochter tot onze beschikking (uiteraard met haar toestemming) en zullen met 7 man en een hond in hun huis wonen. Lekker knus dus.

Er zijn een aantal redenen waarom we deze keuze hebben gemaakt. Een aantal daarvan lichten we graag even uit.

  • Hoogtepunt; Voor Bas en Lianne is het zien van ons geluk en onze dierbaren een van de hoogtepunten. Dit willen we dolgraag met ze delen.
  • Band; Niet alleen moet Carlos aan ons wennen, wij ook aan hem. Hoewel we proberen zo betrokken mogelijk te zijn, zit er toch 150 kilometer tussen onze huizen en maken we simpelweg niet alles mee. Ook de dochters van Lianne en Bas hebben een band met Carlos opgebouwd. We willen ze in die week de tijd geven om aan de nieuwe situatie te wennen.
  • Rust; er zijn veel belangstellenden die graag ‘even’ willen komen kijken. Dat is ontzettend lief, maar het bouwen van de bovenstaande band tussen ons en Carlos is het allerbelangrijkste. Vandaar dat die 150 kilometer daarmee wel van pas komt.

Wanneer gaan we dan naar huis? Het antwoord; Als het goed voelt. Niet meer, niet minder.

Sneller dan haar schaduw

Geboekt. We gaan een midweekje met elkaar op pad en komen al snel uit bij het ‘Land van Bartje’. Hun oudste dochter heeft een wens die we al meteen in vervulling brengen. ‘Maggikindeautobijsjorsenaart?’. ‘Ja’, zeggen we. Ze straalt en springt in de auto. Beste dag van haar leven.

Bas, Lianne, hun jongste dochter en Nero de hond rijden achter ons aan. We komen veel eerder bij het park aan (wij reden wel in een keer goed) en terwijl we parkeren zien we een paardje op het grasveld voor de ingang staan. Onze passagier ziet het ook en schiet (ondanks haar gespikkelde lijfje) uit de auto en springt sneller dan haar eigen schaduw als Lucky Luke (ze krijgt een kontje van ‘een mevrouw’) op het paardje. De beste dag van haar leven werd zojuist nog beter. Totdat het paardje begint te poepen. Dat stinkt.

WhatsApp Image 2018-06-14 at 19.21.03

Nominatie

Zodra we compleet zijn, checken we in en gaan we richting het pittoreske huisje. Nadat we onze spullen een plekje hebben gegeven en iedereen, inclusief de hond goedkeuring heeft gegeven, verplaatsen we in de loop van de middag rustig richting de grote eettafel. De kinderen zijn wat kwakkelig. De oudste is herstellende van waterpokken en de jongste zit onder de kleine rode puntjes en is niet in haar hum. We vrezen dat dit misschien wel het begin kan zijn van een heftig midweekje. Desalniettemin stoppen we de stekker van de gourmetplaat in het stopcontact en hebben we een heerlijke avond. Zo’n gevoel dat alle puzzelstukjes in elkaar vallen en het gewoon klopt. We zijn allemaal gelijkwaardig, kunnen heerlijk met elkaar lachen en alles is bespreekbaar.

IMG_1894

Als deze avond gefilmd zou zijn, zou deze avond zo genomineerd kunnen zijn voor beste reclame rondom de Kerst. En ik weet zeker dat we de prijs meteen zouden winnen.

Nadat de dames in bed liggen vervolgt de avond zich gemoedelijk. We hebben geweldige gesprekken, lachen hartelijk (de buik van Lianne doet vrolijk mee) en zijn vooral heel blij met elkaar. Bijzonder hoe we zo snel, zo hecht zijn geworden. Het zit goed.

 

Plons!

De volgende dag drentelen we lekker in-en-om het huisje. Wij gaan met de oudste naar de speeltuin, zodat Lianne en Bas nog wat kunnen uitrusten met de jongste dame. De waterpokken zijn als een bom ingeslagen en helaas heeft dat geresulteerd in een nacht van korte duur.

Na de lunch rapen we wat spullen en kinderen bij elkaar. Het is tijd voor het evenement van de dag; ZWEMMEN! We gaat keer-op-keer-op-keer met de oudste van de hoge glijbaan. Er breken hier en daar wat trommelvliezen van het gelach en gegil, en vooral bij ‘de grote plons’ aan het einde van de glijbaan is het feest, terwijl Lianne en Bas zich vermaken met de gespikkelde dochter.

Heerlijk om ons in te beelden dat ook wij straks met onze zoon (het blijft leuk om dat te schrijven) het zwembad in plonsen. Dat we hem ook kunnen troosten als hij het water toch wel spannend vindt. De spanning op zijn gezichtje zien als we voor de eerste keer van de grote glijbaan gaan. Het idee alleen al bezorgt ons kippenvel.

Dan komt er een mevrouw aan. Ze lacht vriendelijk naar de oudste en daarna naar de buik van Lianne. Vervolgens kijkt ze weer terug naar de oudste en vraagt; ‘Krijg jij een broertje?’. ‘Nee mevrouw’. ‘Oh, krijg je dan een zusje?’ vraagt de mevrouw. De oudste antwoord alsof de mevrouw een hele gekke vraag stelt; ‘Die baby? Die houden we toch helemaal niet!’ en springt vervolgens met een nonchalante plons in het water. De mevrouw kijkt ons stuk voor stuk aan terwijl haar mond half open hangt. We lachen vriendelijk terug alsof er niks aan de hand is en ze weet niet hoe snel ze door moet lopen.

Om Lianne en Bas in de watten te leggen, sturen we ze samen uit eten. Ook wij hebben dan even een moment voor ons samen. In de tussentijd zorgen we dat beide dames gegeten hebben, gewassen en gestreken zijn. Jammer genoeg gaat het met de jongste niet zo lekker en heeft ze veel last van haar waterpokken. Als Bas en Lianne weer terug in het huisje komen, geven we elkaar een dikke vette knuffel, stappen we in de auto en gaan we terug naar huis.

De immuniteitsproef is volledig geslaagd.

We hopen dat ze een rustige nacht tegemoet gaan…

Lees meer op het blog van Lianne: https://www.facebook.com/draagmoederschapsbuik/posts/170875153626858

IMG_1896

 

Is het een Carlos of een Imke?

Nadat we veilig in Nederland zijn geland en hebben begrepen dat we de ijskoude kern van de winter zijn misgelopen (wij aan het zwembad en half Nederland op de dichtgevroren grachten), hebben we nog een paar dagen verlof. Vol heimwee gaan we naar Drenthe. Sjors heeft namelijk voor Valentijnsdag (hoe leuk!) een geslachtsbepaling-echo gekregen van Aart!

Omdat alles al spannend genoeg is en we regelmatig ‘los’ moeten laten, hebben we altijd naar elkaar uitgesproken dat we graag het geslacht willen weten voor de geboorte. Zo kunnen onszelf iets meer instellen op dat geslacht en maakt het inrichten van een kamertje en het bedenken van de naam 50% makkelijker.

Carlosofimke

Hoewel we al vijf jaar aan het dromen zijn van een klein kruimeltje in ons midden, is het bedenken van een naam best wel dingetje geweest. Af en toe zeiden we wel eens tegen elkaar; ‘Dat is een leuke naam!’ en die verdween vervolgens op een kladblokje of in een notitie app.

De naam bedenken; een dingetje dus. Misschien is het de onzekerheid en/of angst geweest dat onze wens misschien nooit uit zou komen. Wellicht durfde we geen naam te bedenken omdat we ons dan misschien teveel zouden gaan hechten aan het potentiële kindje dat we nooit zouden krijgen of kwijt zouden kunnen raken. Ook hebben we het idee dat je in een naam moet groeien. Je moet er een beeld bij krijgen en aan wennen. Zoiets besluit je ook niet over een nacht ijs. Gelukkig heeft moeder natuur ons op de wachtbank van 9 maanden gezet. Daarbij bedenken zat ouders de naam van hun kinderen tijdens deze maanden. No pressure dus.

Onbewust komen de namen lijstjes weer voorzichtig tevoorschijn en tegelijkertijd ook ons vertrouwen. Hoe langer we in verwachting zijn en hoe groter het kindje groeit, hoe meer vertrouwen we krijgen dat het goed komt. Daarnaast hebben we zo’n goede en fijne band met Bas, Lianne en de kinderen opgebouwd, dat er iets ontzettend geks moeten gebeuren dat deze droom nog mislukt.

BORNEBOEIT56888_web.jpgMaar hoe noemen we dit kindje in de tussentijd? ‘De baby’ is zo inspiratieloos. ‘Het kind’ is zo anoniem. Als oplossing voor dit ‘probleem’ is er een werkaam ontstaan. Of eigenlijk twee. Een voor een jongetje en een voor een meisje. Voor de trouwe Expeditie Robinson kijker (zoals Bas, Lianne en wij) waren Carlos en Imke voor de hand liggend. Niet alleen vanwege hun oosterse accent, maar vooral omdat het twee geweldige kandidaten waren in een heerlijk seizoen. Maar meer nog omdat een werknaam gewoon ontstaat, zoals Eske, Nano, Sushi of Dirk. Al snel is het dus Carlos of Imke. Kort gezegd; Carlosofimke.

Gendercreatief

Oké, de echo dus. Met een lichte jetlag springen we opgewekt in de auto. We gaan onze lieve vrienden weer zien. Iedereen kent vast wel het gevoel dat je extreem nodig moet plassen. Hoe dichter je bij huis komt, hoe extremer je moet plassen, tot je het bijna niet houdt en het gevoel hebt dat je bijna ontploft. Dat gevoel bestaat dus ook in een andere emotie: spanning. Elke kilometer die we dichterbij Drenthe komen, wordt de nieuwsgierigheid groter. Zometeen weten we wat het is. Een jongen of een meisje. Daarnaast begint ook wel een spanning op te bouwen. In het verleden hebben we een echo gehad die niet goed was… Niet dat we het verwachten, maar toch treed er een automatisch veiligheidssysteem op. Wat als het niet goed is… Toch proberen we van deze echo te genieten. Ook hebben we ze echt gemist. Normaal gesproken zien we elkaar ongeveer elke 10 dagen en facetimen we regelmatig, dus 3 weken op een ander continent zonder goed werkend internet is erg lang.

We komen binnen en omhelzen elkaar. Wat fijn om hier weer te zijn! De buik waar Carlosofimke inzit, is echt gegroeid en is bij de omhelzing duidelijk te voelen. Het is opeens echt een zwangerschapsbuik en geen ‘misschien zwanger- /misschien snackbarbuik’ meer. Jeej!

We drinken even wat en kletsen snel bij. We zijn allemaal super vrolijk. Bas blijft met de kinderen thuis en wij (Aart, Lianne en Sjors) stappen in de auto naar de verloskundigenpraktijk. Zodra de we de straat uit zijn nemen we nog even onze poll door. Wie denkt wat? Aart en Bas denken dat het een Imke is. Lianne en Sjors denken dat het een Carlos is.

Maakt het uit?

Het woord ‘genderneutraal’ is de afgelopen tijd zo actueel geweest dat het alweer bijna passe is. Ook begrippen als gendercreatief en het ‘geachte bezoeker/reiziger’ heeft z’n intrede gedaan. Hoewel we openstaan voor alle mogelijke vormen van geslachten en proberen hier zo (gender)creatief mogelijk mee om te gaan, merken we allebei dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan. Toch hebben we gisteren de kamer van Carlosofimke al geverfd. Een frisse maar warme, hippe maar stijlvolle groene kleur. Gendercreatief toch?

3cc4eead-f882-4774-a2b7-de4612d7d1af

Opgroeien met twee vaders is niet de ‘standaard’. Uit steeds meer onderzoeken blijkt gelukkig dat het voor een kind niks uit maakt, als het maar genoeg liefde krijgt. Sterker nog; uit onderzoek blijkt dat kinderen van niet-traditionele gezinnen vaak weerbaarder zijn dan kinderen uit een ‘standaard’ gezin. Yay!

Toch lijkt het ons gevoelsmatig voor een meisje makkelijker om twee vaders te hebben (vooral de acceptatie van haar vriendinnetjes) dan voor een jongen, maar kunnen we niet vlechten. Aan de andere kant, weten wij als twee mannen precies hoe alles fysiek werkt, maar zijn we tegelijkertijd allebei bang voor de bal.

Mogelijke voor- en nadelen dus. Het is maar goed dat we zelf geen keuze hebben kunnen maken en dat het hoe dan ook een cadeautje is.

Tot slot de laatste zin van deze alinea (we weten hoe nieuwsgierig sommige lezers zijn): We houden niet zo van clichés, maar deze is wel echt waar als je een kindje verwacht;  Hoewel we allebei iets anders denken, het maakt ons niet uit. Als Carlosofimke maar gezond is.

‘Het ziet er goed uit’

De echoscopiste pakt de fles en poept een klodder koude echogel op de buik van Lianne.  Ze plaats de kop van het apparaat op de gel en smeert het wat uit. Van vrienden hebben we al gehoord hoe je de verschillen tussen jongetjes en meisjes kunnen zien. Bij meisjes zie je drie streepjes. Bij jongetjes niet. De kop van de echomachine gaat heen en weer en we zien de dwarsdoorsnede van Carlosofimke tegelijkertijd ook heen en weer gaan. De baby ligt met de benen uit elkaar en we zitten op de eerste rang. We zijn geen artsen, zelfs geen echoscopisten, maar toch zien we het meteen. De verloskundige slaakt een klein gilletje en bevestigd wat we op het scherm zien. We kijken elkaar met enigszins natte ogen aan en houden elkaars handen vast.

Omdat we een extra pret echo hebben en eigenlijk in de eerste minuut al weten of Carlosofimke een jongen of meisje is, stelt de verloskundige voor om nog even lekker te genieten en nog eens goed rond te kijken. Ze gaat langs wat organen. We zien de nieren, maag, blaas, hersenen en ze checkt ook nog de grote bloedvaten. Daarna zien we het profiel van ons kindje. Het armpje ligt naast het gezicht. God, wat zijn we verliefd.

De verloskundige geeft aan dat ze onlangs een cursus heeft gedaan voor het afnemen van 20-weken-echo’s maar nog niet officieel gecertificeerd is. Bij de 20-weken-echo kijkt de verloskundige het kindje van top-tot-teen na en lopen ze de ontwikkeling van alle organen en vitale onderdelen van het kindje na. ‘Het ziet er goed uit’ zegt ze. We zijn ‘pas’ 16 weken zwanger, maar toch voelt het goed als een verloskundige positief is. Onverwacht opgelucht en ontzettend blij gaan we de verloskundige praktijk uit.

Met drie grote grijnzen komen we thuis, waar Bas lekkere broodjes aan het smeren is voor de lunch. Hun oudste dochter klimt in onze armen en vraagt meteen; ‘Krijgen jullie een baby-boy of een baby-girl?’

De boom

Dat gevoel waar we het eerder over hadden. Dat je zo erg moet plassen dat je bijna ontploft? Verlangen dit keer. Ik zie ons drieën al staan. Op vakantie in Frankrijk of Italië of gewoon op een parkeerplaats op weg naar onze regenboogfamilie in Drenthe. Met z’n drieën onze broek naar beneden. De middelste staat met kleine witte billetjes tussen ons in en een beetje wankel. ‘Plas maar tegen die boom, Carlos.’

IMG_1684.jpg

Klik HIER om de blogs van Lianne – De Regenboogbuik – te lezen.

 

 

Babymoon

Er is een nieuwe rage over gevlogen uit (waarschijnlijk) de VS. Nee, we hebben het niet over een gender reveal party of een babyshower, maar natuurlijk over de babymoon.

De babymoon dus; nog even met z’n tweeën op vakantie gaan voordat de kleine zich bij ons mag voegen. Kortom: voorslapen. Op internet staat het vol met waarschuwingen dat het gevaarlijk kan zijn om naar bepaalde landen te gaan (lees; hygiëne, zika virus, überhaupt vliegen) maar daar hebben wij gelukkig geen last van. (Het heeft ook hier en daar z’n voordelen om niet fysiek zwanger te zijn.) Uiteraard hebben we onderzoek gedaan naar schadelijke besmettelijke ziektes.

Maar waarheen? Sjors wil naar Indonesië, maar Aart ziet dat niet zitten. Aart wil op zijn beurt graag naar Peru, maar Sjors heeft niet zo’n zin in spugende lama’s.

Surfen is de oplossing. Met een paar klikjes zien we een geweldige reis. Een land die ons allebei al jaren trekt (internet slaat dat soort dingen op) en waar we zeker tijdens onze adoptiecursus het een en ander hebben gelezen en gezien.

In goed overleg met Bas en Lianne boeken we. Toch wel gek om weg te gaan terwijl Lianne het zware werk doet. Aan de andere kant zijn we ontzettend moe en uitgeput na weer een hectisch jaar.

Naar mate de reis dichterbij komt, lijkt Sri Lanka zich alleen nog maar verder op de kaart te verplaatsen. Doen we hier wel goed aan? Gelukkig dringen ze ons aan om lekker te genieten en uit te rusten (nu het nog kan).

Na een druk weekend (negen maanden beurs en de lammetjes kijken) brengen de ouders van Aart ons naar Schiphol.

Sri Lanka

Wat een waanzinnig mooi land, de mensen zijn vriendelijk, de natuur is prachtig en we worden overdonderd door de mooie cultuur. We gaan op safari’s, zien tientallen wilde olifanten, een luipaard, buffels, krokodillen en zelfs een beer! Buiten de parken scheuren motoren, tuktuks en bussen kris kras door elkaar en bruist het leven vooral op straat. Overal waar we kijken zijn ook kleintjes, zowel bij de dieren als bij de mensen (of valt het ons nu extra op?). We bezoeken tempels, maken een adembenemende treinreis en genieten met volle bakken.

We praten veel over de toekomst. Namen, kamer, feestjes, vakanties, verzekeringen en alles waar je maar aan kan denken in het grote kader van het begrip ‘baby’.

Omdat we rond reizen hebben we bijna elke dag een ander hotel. Steeds als we aankomen, loggen we snel in op de WiFi en sturen we een Whatsappje naar Drenthe dat we veilig zijn aangekomen in ons nieuwe hotel.

Noodtoestand

De dag nadat we uit de stad Kandy vertrokken waren kregen we appjes uit Nederland met de vraag of we in orde waren. In orde? Tuurlijk.

Stukje bij beetje kregen we een duidelijker verhaal. In de regio van Kandy zijn rellen ontstaan tussen Singalese boeddhisten en moslims. Er zijn auto’s en winkels in brand gestoken en zelfs mensen vermoord. Wow.

Daar op volgend heeft de regering de noodtoestand uitgeroepen, een avondklok ingesteld en alle social media geblokkeerd. Ondanks de slechte WiFi in ons nieuwe hotel, appen we opgelucht naar het thuisfront dat het goed met ons gaat en dat wij geen last hebben van de social media blokkade. ‘…verbinden… …verbinden… geen server beschikbaar’ of toch wel?

Niet dus. Een lichte vlaag van paniek. We kunnen niemand bereiken. We kunnen niet vragen hoe het daar is en zij kunnen niet vragen of wij oke zijn. Wat als er iets is? Met thuis of met ons!

Gelukkig zijn er meer manieren om contact te leggen met Nederland dan via social media. Oldskool gaan we over op de mail en al snel op iMessage.

Buiten afgezonderd te zijn van social media (achteraf best lekker op vakantie) merken we niks van de noodtoestand en genieten we de laatste dagen aan de kust.

IMG_0572

Deze prachtige reis neemt niemand ons meer af. De volgende vakantie zal er absoluut totaal anders uit zien… en ook daar kunnen we bijna niet op wachten.

Deze babymoon was echt heerlijk, maar we hunkeren naar huis, naar het lieve gezin in Drenthe, naar de baby. Onze baby.

Als de wielen van het vliegtuig de landingsbaan in Nederland raken, maken we allebei een zucht van ontspanning- en opluchting. Thuis.

 

Klik HIER om de blogs van Lianne – De Regenboogbuik – te lezen.

De beurs en de 90 lammetjes

We hebben het altijd tegen elkaar gezegd; ‘Als we ooit in verwachting van een kindje zijn, willen we naar de Negen Maanden Beurs’. Een grote beurs met alles rondom zwangerschap en baby, die jaarlijks in de RAI groots wordt uitgepakt.

Oorzaak; we zijn in verwachting. Gevolg; we boeken kaartjes voor de Negen Maanden Beurs! Om de hysterie compleet te maken, gaat Lianne (en ons minikindje) met ons mee!

We besluiten er zelfs een heel weekend van te maken met z’n drieën. Fijn om Quality time met elkaar te hebben.

De negen maanden beurs

Omdat de treinen hun dienst weigeren, halen we Lianne op uit Zwolle en rijden door naar de RAI in Amsterdam. Het zonnetje straalt en we halen veel volle bussen met huishoudbeurs bezoekers in, waar we hartelijk om kunnen lachen. De huishoudbeurs valt samen met de negenmaandenbeurs. Op naar oestrogeen-kingdom dus. Over hormonen gesproken, is naast de buik van Lianne ook haar blaas zwanger en komen we tot overmaat van ramp in een huishoud-negenmaandenbeurs file.

Na wat semi-illegale stuurkunsten parkeert Sjors op een steenworp afstand van de RAI. Ideaal.

We lopen langs een sportschool en lopen er brutaal naar binnen. Gelukkig subsidieert Sjors de Fit-For-Free en mag Lianne daar plassen. Een grote opluchting. Op naar de beurs.

Wat groot en wat een mensen. Waar moeten we beginnen? We besluiten tegen de klok in te lopen en kijken wat we tegen komen. Al snel schrijven we ons in voor prijsvragen, kortingscodes en informatiefolders over alles omtrent baby.

Ook de verkooptechnieken gieren door de ruimte. ‘Je wilt toch het beste voor je kindje?’ En ‘Je kunt echt niet zonder deze volautomatische hypo allergene microvezel luiers, die MOET je hebben’.

Sjors wil alles kopen, maar gelukkig relativeert Aart goed en hebben we kinderdeskundige Lianne bij ons die ons verteld wat we echt nodig hebben en wat niet.

Lianne houdt zich tijdens adviezen bewust afzijdig wat voor veel gênante momenten van vertegenwoordigers en hilarische momenten voor ons zorgt. Ze heeft dan ook niks nodig, want er komt geen baby bij haar in huis wonen en ze geniet van onze negen-maanden-beurs-roze-wolk. Wel doen we als drie-eenheid mee met een absurde macrobiotische geitenmelk quiz.

Deze combinatie van ons drieën zorgt er voor dat we snel een kinderwagen, kinderstoel, flesjes en wat andere dingen hebben uitgezocht.

img_8132

We weten dat Pauline van Berkel op de beurs staat, zij is geboortefotograaf en is inmiddels twee keer draagmoeder geweest. Ze heeft in haar ontdekkingsreis om draagmoeder te worden alle beschikbare informatie gebundeld en er een website van gemaakt om anderen te inspireren en te kunnen helpen in hun zoektocht. Onder andere door haar pionierswerk hebben we destijds Els en Nadia leren kennen. Wij hebben Pauline al een paar keer ontmoet, maar Lianne nog niet. Mede dankzij haar is Lianne jaren geleden geïnspireerd geraakt om draagmoeder te worden. En met succes! Na de lunch gaan we naar haar op zoek. We vinden haar al snel en begroeten elkaar hartelijk. Leuk om mee te maken hoe de twee dames elkaar ‘in het echt’ ontmoeten. Wat een hartelijke vrouw is Pauline toch! Na een leuk gesprek nemen we afscheid en mengen we ons in de mensenmassa.

Na nog een hal doorkruist te hebben, zwelt het aantal bezoekers aan en staan we wederom in een file. Niet van auto’s dit keer, maar van mensen met kinderwagens en trolleys vol gratis ‘goodies’. We houden het al snel voor gezien en gaan lekker naar huis, gourmetten. (Met onze goodiebags).

Na een gezellige avond (heerlijk met huispakken aan op de bank) gaan we schaapjes tellen.

De lammetjes

IMG_8175.jpg

De vader van Aart houdt schapen. Elk jaar worden er in het voorjaar tientallen schattige lammetjes geboren. Traditiegetrouw gaan we jaarlijks gezellig lammetjes kijken en blijven we daar lekker lunchen met de tante en moeder van Sjors. Toen Lianne hoorde dat we dat van plan waren, wilde ze graag mee om onze families weer te zien.

We stappen er binnen en het is meteen gezellig. De moeder van Aart heeft de koffie en thee klaar staan en cakejes gebakken. Als de tante en moeder van Sjors binnen komen is het feest compleet. Lianne heeft Drentse lekkernijen meegebracht, en ook zij wordt in de watten gelegd. Van vriendinnen van de moeder van Aart krijgen we prachtige cadeaus en kaartjes die ons ontroeren. Bijvoorbeeld deze zelf-gehaakte regenboog eenhoorn (wouw!)! We worden keer op keer verrast door hoeveel mensen er met ons meeleven. Wat een bijzonder en warm gevoel.

IMG_2138.jpgAls de koffie op is, gaan we lammetjes kijken. Wat lief en klein!! Volgend jaar staan we hier met ons lammetje! Wat een heerlijk idee!

Daarna schuiven we aan tafel. De moeder van Aart heeft haar kookkunsten flink uit de kast gehaald en we krijgen een heerlijke (bijna Michelin waardige) lunch.

We drinken nog wat en dan is het tijd om te gaan. Sjors brengt Lianne terug naar Zwolle en Aart wordt door de moeder en tante van Sjors thuis gebracht om de laatste dingen voor onze babymoon voor te bereiden.

Wat een babymoon is? Daar gaat onze volgende blog over…

Echo 2 – Blije Dozen

Sinds de afgelopen echo gaat het gelukkig al wat beter met de zwangerschaps kwaaltjes van Lianne. Ze heeft minder last van misselijkheid en is minder vermoeid. Gelukkig voor ons allemaal, zijn ook de scherpe randjes van haar stemmingswisselingen er vanaf.

Nu is er ook echt al een buikje te zien, die ze niet meer kan intrekken. Dat maakt het allemaal een stuk ‘echter’. Een visuele bevestiging dat er een baby in haar buik groeit.

Men zegt dat het eerste trimester (de eerste 12 weken) het meest cruciaal zijn voor de ontwikkeling van het kindje. Gelukkig hebben we die gehaald!

Eerst maar eens naar de verloskundige praktijk voor een echo om te kijken of het kindje het goed doet en de termijn te bepalen.

Hamburgers

8 februari 2018.

We hebben alweer de tweede echo vandaag. De tijd kruipt en heeft tegelijk vleugels. Ondanks dat we al een hartslag hebben gezien, ligt er toch een paar kilo spanning op onze schouders. We zijn wiebelig en onrustig maar gaan gewoon door.

Ramona, een van de beste vrienden van Bas en Lianne is vandaag op bezoek en we ontmoeten haar voor het eerst. We snappen meteen dat Lianne en Bas haar mogen, wat een tof mens! Fijn dat ze zo’n fijn sociaal vangnet hebben!

Voordat we de tweede echo hebben, gaan we eten. We hebben do-it-yourself hamburgers meegenomen, maken ze klaar en beginnen met eten. De vieze grapjes passeren al snel de tafel. Heerlijk.

Koprol

Na het eten springen we in de auto. Ramona en Bas blijven thuis en we gaan alleen met Lianne. Het is maar een klein stukje rijden, maar het lijkt een langere rit dan van Utrecht naar Drenthe. Hoewel we lacherig zijn, stijgt de spanning toch weer. Het zal toch wel goed zijn? Zal het wel goed gegroeid zijn? Er zullen toch geen afwijkingen gevonden worden?IMG_7732.JPG

We stappen de verloskundige praktijk in en nemen plaats in de wachtkamer. Zodra we zitten verschijnt er een vriendelijk gezicht om de hoek. Ze lacht vriendelijk, begroet ons hartelijk en geeft Lianne drie zoenen. We hebben veel over deze dame gehoord; Het is Bernadette, de favoriete kraamverzorgster van Bas en Lianne, die ze bij de geboorte van hun jongste dochter een geweldige kraamtijd heeft gegeven. Ook wij worden hartelijk door haar ontvangen.

Al snel gaat er een andere deur open en we worden door een andere vriendelijke dame verzocht naar binnen te gaan. Ze ziet onze gespannen gezichten en zegt; ‘Laten we snel gaan kijken’. Lianne gaat liggen en de verloskundige start het echo apparaat op, smeert wat van die koude gel op de buik van Lianne en plaatst de kop van het apparaat op haar buik.

Onverwacht snel hebben we beeld. We zien meteen het zij-aanzicht van een klein mensje. Met een armpjes beentjes en een gezicht! We zien de kleine kaken op en neer gaan en de armpjes en beentjes maaien. Na een paar minuten wordt de kleine wild en draait zichzelf bijna om zijn/haar as. De verloskundige geeft een klein gilletje van opwinding; ‘wat een bewegelijke baby, dat is een heel gezond teken’. Opluchting en blijdschap komen in golven binnen. Wat een heerlijk moment!

De blije dozen

Na de geweldige echo, mogen we naar een ander kamertje. Daar zit Bernadette met een grote glimlach op ons te wachten. Ze neemt ons mee in de vervolgstappen en wat we kunnen verwachten. Ze heeft alles al klaarliggen – in tweevoud! We krijgen alles dubbel, zelfs De Blije Doos (een hysterische doos vol baby producten). Het is een ontzettend leuk gesprek met veel informatie. We hopen dat ze ons over een paar maanden ook een geweldige kraamtijd kan geven.2018-02-02-PHOTO-00018539.jpg

Met een tas vol folders en informatie en een warm en gerust gevoel, gaan we terug naar hun huis.

De rest van de avond zitten we opgewekt te grinniken als een stel blije dozen.