Lauren! Ik wil een kind

Morgen, 20 augustus, op de 1ste verjaardag van Tom, komt het er dan eindelijk van! De 6 delige serie ‘Ik wil een kind’ komt op tv, om 21.05 op NPO3 wekelijks te zien. Wil je alleen de aflevering zien waar wij in zitten? Dan moet je even wachten op aflevering drie die op 3 september uitgezonden wordt!

Klik hier om de website van de AVROTROS te bekijken.

Heb je de Kick Off gemist? Klik dan hier

Fijne feestdagen!

Kerstavond 2017 kregen we een blauw streepje te zien in Hoogeveen. Een jaar later zitten we aan het kerstdiner in Hoogeveen met een klein, lief mannetje op onze arm.

We wensen jullie fijne feestdagen een magisch, liefdevol en gezond 2019!

Liefs, Aart, Sjors en Tom

Foto: Katja Poelwijk – Volkskrant (klik hier om het artikel te lezen).

‘Volledige ontsluiting’

“Jongens, het gaat niet goed, we gaan NU naar het ziekenhuis!”

We springen uit bed en lopen half slaapdronken achter Lianne aan naar de woonkamer. De adrenaline slaat toe en we Lianne vertelt ons binnen een paar seconden wat er aan de hand is. “Ik heb net gebeld met het ziekenhuis want het gaat niet goed met me. Ik voel me echt heel naar, ik heb een drukkend gevoel op mijn borst en ben ontzettend aan het zweten.” We vragen of ze haar suikerspiegel heeft gemeten. “Ja” zegt Lianne. “Die is 2.2”.

Sjors loopt naar de keuken en pakt een glas ‘echte’ cola (lees: vloeibaar suiker) en Lianne giet het in een teug naar binnen. Ze eet een beschuitje met hagelslag en langzaam beginnen haar bekende blosjes terug te komen.

Als ze zich iets beter voelt, loopt ze naar boven om Bas te zeggen dat we gaan. In de tussentijd kleden we ons aan en zetten alles wat we nodig hebben bij de deur. Onze koffer, de tas van Lianne, en ja, ook de lege Maxi Cosi. Bas heeft besloten tijdens de bevalling thuis te blijven met de meiden. Hij gunt ons de wonderlijke ervaring van het ‘vaders worden’ ontzettend en wil anderzijds dat Lianne intens van ons geluk kan genieten. Als hij bij de bevalling zou zijn, verwacht hij dat Lianne meer naar hem zal trekken wat zorgt voor een andere dynamiek. Wat een held, die Bas.

Met een onbeschofte snelheid scheuren we door het donkere- en uitgestorven Hoogeveen richting het ziekenhuis. Bij elke lantaarnpaal die we passeren schijnt er eventjes licht door de voorruit van de auto op het gezicht van Lianne. Ze ziet er bleek en moe uit. We maken ons zorgen, maar zijn tegelijkertijd blij dat we zo dichtbij het ziekenhuis zijn en dat de kraamafdeling (nu nog) open is. Je zou in deze situatie een half uur in de auto moeten zitten… Bizar gewoon dat de kraamafdeling gaat sluiten.

De verloskamer

Om half 5 stappen we als de drie musketiers de hal van het Bethesda ziekenhuis in. Wat normaal gesproken een gezellig drukke hal is met veel geroezemoes, is het nu een holle en lege ruimte. Alleen wij met z’n drieën. We groeten gespannen de beveiliger en hij knikt veelzeggend naar ons. Hij ziet natuurlijk ook die dikke buik, de lege Maxi Cosi en heeft biologieles gehad. Hij ziet het ook; we gaan dit ziekenhuis verlaten met z’n vieren.

Op de kraamafdeling worden we vriendelijk opgevangen door twee nachtzusters. Ze begeleiden ons naar de verloskamer en laten ons al onze spullen rustig neerzetten. We kijken rond en nemen de kamer in ons op. Hier gaat het gebeuren. Hier gaan we Tom (toen nog Carlos) voor het eerst ontmoeten en zijn we straks ‘opeens’ zijn vaders. De zusters komen terug met wat eten voor Lianne en twee stretchers voor ons. Ze koppelen Lianne aan de CTG en we horen het hartje van Tom rustig op de achtergrond ploppen. Je begrijpt dat van slapen geen moer komt als je dezelfde dag ouders gaat worden.

De suikerspiegel van Lianne stijgt en daarmee worden er ook snel weer gekke grapjes gemaakt. We zijn opgelucht dat ze zich beter voelt, maar ook dat we veilig en met z’n drieën in het ziekenhuis zijn. Wat er ook gebeurt, we zullen vandaag geen hectometerpaaltjesbevalling meemaken. De nachtzusters zijn zorgzaam voor ons en komen regelmatig de suikerspiegel van Lianne controleren. We hebben nog een paar uur te gaan voordat we worden overgedragen aan de dagdienst en dat het ‘echt’ gaat beginnen. Sjors besluit het laken van zijn stretcher te pakken en The Phantom of the Opera na te spelen en we nemen gekke filmpjes op om onszelf te vermaken.

Zo liggen we bijvoorbeeld in een deuk om de buik van Lianne. Als ze lacht gaat haar buik omhoog en naar beneden zoals als een dikke trucker met de hik.

Puffen maar!

De twee zusters van de nachtdienst nemen afscheid van ons en worden we voorgesteld aan Linda en Lies, een verloskundige en een verpleegkundige die vandaag invallen vanuit Treant Emmen. Ze zijn erg geïnteresseerd in ons verhaal en vereerd dat ze er bij mogen zijn. Al snel doen ze een zendertje aan het hoofd van Tom en breken daarmee de vliezen van Lianne. Het vruchtwater gutst er uit en we wanen ons even in een tropisch zwemparadijs waardoor we wederom hard moeten lachen.

Het infuus met weeënopwekkers wordt aangesloten en daarmee is de bevalling officieel gestart. Nu is het een kwestie van wachten tot de medicijnen hun werk gaan doen en de weeën komen. De hartslag van Tom plopt op de achtergrond rustig door. Hij heeft het nog naar z’n zin in de regenboogbuik van Lianne.

De weeën maken langzaam hun intrede en beginnen Lianne op regelmatige basis te irriteren. Op het schermpje van de CTG zien we dat de laffe heuveltjes veranderen in kleine bergen. Na ongeveer een half uurtje begint Lianne mee te puffen om de scherpe randjes van de weeën op de vangen. Linda zegt; “Waarom ga je niet lekker douchen om de weeën op te vangen?”. Al snel loopt Sjors met Lianne naar de aangrenzende badkamer en stapt Lianne onder de douche. Gelukkig is van ongemakkelijkheid of gene absoluut geen sprake.

Na een uurtje heeft Lianne opeens ontzettend veel trek. We helpen haar naar de kamer en eten een broodje. Tijdens de weeën zijn we met z’n allen stil en geconcentreerd, maar daar omheen kletsen, eten en lachen we wat.

“Is de baby er al?!”

Lianne merkt dat zitten pijnlijker is dan staan, dus staan we met z’n drieën op en facetimen we met Bas en de meiden. Drie grote grijnzen komen ons tegemoet en de oudste roept 3x achter elkaar; ‘Is de baby er al?! Is de baby er al?! Is de baby er al?!’. Sjors heeft de telefoon vast en draait bij elke wee van Lianne het beeld subtiel weg, zodat de meiden hun moeder even niet zien. Fijn om ze even te spreken, we merken dat Lianne er nieuwe kracht uit put terwijl de weeën zich tegelijkertijd in rap tempo opbouwen.

Omdat het douchen Lianne goed is bevallen, schiet Sjors in zijn zwembroek en stapt samen met haar onder de douche. Hij vangt samen met haar de weeën op en masseert haar schouders. De spanning en pijn is nu goed van het gezicht van Lianne af te lezen. Aart staat ook in de badkamer en coacht Lianne er doorheen. Het begint langzamerhand echt wel heftig te worden en we voelen ons bij elke wee steeds hulpelozer worden. Als verpleegkundige Lies even polshoogte komt nemen, vraagt Lianne wat de mogelijkheden zijn voor pijnbestrijding. Tijdens de zwangerschap heeft ze vaak gezegd dat ze graag zonder pijnbestrijding wilt bevallen, enerzijds om alles fysiek en mentaal te voelen, anderzijds vanwege de gigantische opluchting achteraf. In de laatste maand kwam ze hier toch af en toe op terug omdat bevallen simpelweg Mega Mindy veel pijn schijnt te doen en ze in het ziekenhuis de pijn ook gedoseerd kunnen bestrijde

Inmiddels zijn we vanaf 04:00u wakker en heeft Lianne al behoorlijk wat weeën opgevangen. We merken dat ze moe aan het worden is. We hebben afgesproken dat Lianne vandaag de volledige leiding heeft en dat we ondersteunen waar we nodig zijn. Sjors droogt zichzelf af en Aart droogt Lianne af en zegt: ‘Ik heb gisteren nog je mini-versie verschoond’ zegt hij. ‘Dit is niet veel anders’.

Terug op het bed toucheert Linda Lianne. ‘5 centimeter’ zegt ze. Dus nog 5 centimeter te gaan. Gemiddeld een centimeter per uur, dus nog 5 uur te gaan voor volledige ontsluiting. De combinatie van pijn en vermoeidheid doet Lianne besluiten om voor een ruggenprik te gaan.

Ruggenprik

Als je iets online hebt gekocht wat je heel graag wil hebben, duurt het wachten altijd veel te lang. Ook al is het voor 23:00u besteld, morgen in huis. Een paar minuten nadat Lianne besloten heeft voor pijnbestrijding te gaan, besluit haar lichaam om de volumeknop van de weeën-intensiteit op standje maximaal te zetten. Voor ons gevoel duurt het een baard voordat de anesthesist er is, terwijl Lianne nu (!) pijnbestrijding nodig heeft. Niet voor 23:00u besteld en morgen in huis, maar NU!

De tijd begint rare sprongen te maken, want opeens staat de anesthesist in de kamer en begint rustig een gedetailleerd verhaal over de werking van de ruggenprik en stap voor stap wat er gaat gebeuren. Tijdens de weeën stopt ze even met uitleggen, waardoor het nog langer lijkt te duren.

Lianne gaat op de rand van het bed zitten en Aart zit voor haar. Hij houdt haar handen stevig vast. De anesthesist zegt haar stil te blijven zitten en vooral niet te bewegen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Haar hele buik trekt samen tijdens een wee en moet ze dat op proberen te vangen door te puffen. Probeer dan maar eens stil te zitten.

De pijn begint echt serieus te worden en vertaald zich in een soort paniek bij Lianne. Ze jammert tegen Aart; ‘Ik kan dit niet… ik wil dit niet…’ waarop Aart haar in de ogen kijkt en zegt; ‘Je doet het hartstikke goed… we zijn er voor je en je kunt het!’.

Het lijkt eeuwen te duren totdat de anesthesist onverwacht snel zegt; ‘Zo… die zit!’. ‘Over een half uur moet de verdoving zijn werk doen’. Ze geeft ons een hand, pakt haar spulletjes in en vertrekt uit de kamer.

Het half uur vliegt en kruipt tegelijkertijd. Lianne probeert zich tussen de weeën door te ontspannen maar kermt al snel; ‘Ik ga naar huis!’. Niemand in de verloskamer reageert daar op. We houden Lianne vast. Sjors aan de ene kant van het bed, Aart aan de andere kant. We zeggen hoe goed ze het doet, puffen mee en knijpen in haar handen. Wat een oerkracht zit er in haar lijf en wat doet ze het goed.

Na 10 minuten gilt Lianne dat alleen haar kont verdoofd is en dat die stomme ruggenprik verkeerd is gezet! We vragen of de anesthesist terug kan komen om een nieuwe te zetten. De verloskundige zegt; ‘dan wil ik eerst kijken hoeveel ontsluiting Lianne heeft’.

14:40u. De verloskundige doet haar handschoenen aan en kijkt tussen de benen van Lianne. Lianne knijpt in onze handen en wij in die van haar. We kijken elkaar in de ogen en beseffen dat we een team zijn. Met z’n drieën. De wereld buiten deze kamer bestaat niet meer. Het verleden of de toekomst doet er niet toe. Dit moment. Wij drieën.

Een stem zegt; ‘Volledige ontsluiting, ik zie het hoofdje al…’

‘…Je mag persen…’

 

 

Foto’s: www.aileenkleine.nl

Lianne: https://www.facebook.com/draagmoederschapsbuik/

 

‘Ik wil een kind’. Vanavond om 22.20 uur bij AVROTROS op NPO 1.

Lauren Verster volgt voor Ik wil een kind zes stellen en singles die geen kind kunnen krijgen. De serie start in 2019, maar de hoofdpersonen zijn nu al te zien in een kick-off.

Ook wij zijn gevolgd gedurende het afgelopen jaar. Vanavond, donderdag 15 november om 22.20u is de Kick-Off van het programma ‘Ik wil een kind’ op NPO 1.

Later in 2019 zullen er meerdere afleveringen volgen.

PHOTO-2018-09-06-14-27-03

‘Ik wil een kind’. Morgen om 22.20 uur bij AVROTROS op NPO 1.

Lauren Verster volgt voor Ik wil een kind zes stellen en singles die geen kind kunnen krijgen. De serie start in 2019, maar de hoofdpersonen zijn nu al te zien in een kick-off.

Ook wij zijn gevolgd gedurende het afgelopen jaar. Morgen, donderdag 15 november om 22.20u is de Kick-Off van het programma ‘Ik wil een kind’ op NPO 1.

Later in 2019 zullen er meerdere afleveringen volgen.

PHOTO-2018-09-06-14-27-03

Het weekend voor de bevalling

Nu we al een paar weken de trotse papa’s van Tom zijn, hebben we al vaker de vraag gekregen hoe we de bevalling hebben ervaren. Het begon allemaal het weekend voor 20 augustus 2018…

Datum prikken

Tijdens de zwangerschap begrepen we al snel dat Lianne in het ziekenhuis zou moeten bevallen vanwege haar zwangerschapssuiker. Vanwege een aantal redenen besloten we samen met de gynaecoloog om de bevalling op te wekken op afspraak.

De eerste reden is de voorgenomen sluiting van de kraamafdeling van het Bethesda ziekenhuis. Zoals we eerder schreven, zou de kraamafdeling van het ziekenhuis rond 1 september gaan sluiten. Omdat we op 4 september uitgerekend waren en we de voorkeur gaven aan een ziekenhuisbed boven de vluchtstrook van de A28, was alles voor 1 september mooi meegenomen.

De grootste overweging voor de inleiding was natuurlijk het medische aspect. Bij een inleiding controleert het medisch personeel regelmatig de suikerspiegel van Lianne en de gezondheid van de baby en zorgen ze voor zo’n veilig mogelijke omgeving voor moeder- en kind.

Niet romantisch zo’n inleiding, wel praktisch. Van Utrecht naar Drenthe is het namelijk 1,5u rijden als alle knooppunten en medeweggebruikers een beetje meewerken. Bij een spontane bevalling zouden we Lianne in die anderhalf uur niet kunnen ondersteunen en zouden we bang zijn om iets te missen.

Op onze laatste afspraak in het ziekenhuis stellen we de datum voor aan onze gynaecoloog. Met klamme handjes vragen we of 20 augustus een optie is. Nu we de datum uitspreken is het opeens zo concreet. Mooi tussen de verjaardagen door en netjes op de 38ste week van de zwangerschap. Ik kan je vertellen; het voelt echt compleet anders dan het maken van een afspraak bij de tandarts. Voor de gynaecoloog is het blijkbaar wel hetzelfde, want ze zet het zonder verblikken of verblozen het systeem. ‘Zo’ zegt ze vriendelijk. ‘Hij staat’.IMG_2067

Het weekend voor de bevalling

Eind juli en begin augustus begint het steeds onrustiger te worden in de buik van Lianne. Harde buiken, krampen en voor weeën zijn aan de orde van de dag. We houden tijdens ons werk, in de avonden en s’ nachts onze telefoons krampachtig in de gaten en hebben overal waar we gaan een oplader en/of een extra powerbank mee. Meestal allebei.

Om de laatste dingen voor te bereiden, heeft Sjors donderdag 16- en vrijdag 17 augustus en heeft Aart zaterdag 18 augustus al vrij genomen. Het plan is dat we zaterdag in de loop van de ochtend richting Hoogeveen vertrekken mits alles volgens plan verloopt natuurlijk.

Donderdag verloopt voorspoedig en we hebben veel contact met Lianne en Bas om onze ‘verhuizing’  naar Drenthe zo soepel mogelijk te laten verlopen. Een van de voorbereidingen is om te voorkomen dat de baby straks wordt aangevallen door muggen. Sjors installeert horren voor elk raam van het huis. De laatste inkopen (een traktatie, zodat de oudste op school kan trakteren) worden gedaan en zorgt hij er voor dat alles schoon, netjes en opgeruimd is en dat alle papieren die we nodig hebben netjes geordend zijn. De twee ordners liggen in de Maxi-Cosi bij de voordeur. De twee meest belangrijke onderdelen die we altijd bij ons moeten hebben. In de avonden dubbelchecken we alle lijstjes die we samen hebben gemaakt.

Dat is trouwens ook zo’n ding. Een Maxi-Cosi. Sjors heeft er de nodige uren in gestopt om uit te zoeken welk van de scala kinderstoeltjes het meest veilig is. Na een diepte- onderzoek was zijn conclusie dat de Maxi-Cosi Pebble Plus met Iso-Fix Two Way Family Fix een van de meest veilige is, tenzij er een volwassen gnoe over je auto heen loopt.

Feitelijkheden als rapportcijfers over veiligheid en alle documenten in de Maxi-Cosi maken langzaam plaats voor de emotionele lading van dat ding. Nu liggen er nog ordners in maar binnen nu en een paar dagen een kindje! Onze Tom! De spanning begint langzaam op te lopen en we beseffen ons maar al te goed dat ons fijne huis straks niet door 2, maar door 3 mannen bewoond is.

Weeën

Vrijdag appt Lianne ons vroeg in de ochtend.  Haar voorweeën worden steeds regelmatiger en heftiger. Ze twijfelt zelfs of ze naar het ziekenhuis zal bellen of niet. Wow. We kijken elkaar aan, schieten meteen in een andere staat van alertheid en overleggen met elkaar alsof we een potje 30 seconds willen winnen (snel en efficiënt). Sjors is al vrij, maar Aart nog niet. Meldt Aart zich af bij zijn werk en gaan we NU naar Lianne en Bas? Of gaat hij toch werken. En als hij gaat werken, dan is het niet handig om met de fiets te gaan, want stel dat er iets gebeurt staat die fiets daar. De bus. Ja, dat is het handigst. Aart werkt op de route naar Drenthe, dus kost het ons maar enkele minuten meer als hij wel gaat werken. We tikken al overleggend ons kopje koffie weg en besluiten dat Aart gaat werken. Terwijl Aart staat te douchen, heeft Sjors alle spullen bij elkaar geraapt, in koffers en tassen gepropt en tot slot de Maxi-Cosi in de auto geïnstalleerd. Alleen de autosleutel en Sjors z’n telefoon liggen nog op tafel.

De weeën blijven gelukkig aardig stabiel en Aart kan zijn werkdag netjes afronden, zonder dat zijn collega’s weten dat dit voorlopig zijn laatste werkdag is. Samen met een collega pakt hij de bus richting huis, roept ‘tot dinsdag!’ en stapt gniffelend de bus uit terwijl zijn collega zijn reis nietsvermoedend voortzet.

We hadden al een tijdje het idee om vrijdagavond samen uit eten te gaan. Voor het laatst met z’n tweeën. Omdat het in Drenthe nog steeds rommelt, blijven we dichtbij huis (en auto) zodat we snel op pad kunnen zijn. We gaan naar een leuk Grieks wijnbarretje in de buurt en merken allebei dat we onrustig zijn tijdens het eten. Hoewel de mixed grill heerlijk is, zijn onze borden binnen mum van tijd op. Als we afgerekend hebben en het restaurant verlaten zeggen we bijna tegelijkertijd; ‘zullen we anders voorstellen om nu alvast te gaan… dan zijn we er maar vast…’IMG_6288.JPG

We sturen een berichtje in onze ‘Rainbowfamily’ groepsapp of het oké zou zijn om nu al te komen en krijgen binnen een seconde reactie; ‘Ja, graag!’.

We lopen nog vlug een rondje door ons huis om te controleren of alle ramen dicht zijn en eindigen de ronde in het kinderkamertje. De boekenplanken zijn gevuld met geweldige kinderboeken, het mandje met verzorgingsspullen staat klaar, op de plank boven het aankleedkussen staan knuffels en een fotocollage van Lianne, Bas, hun kinderen en ons en het bedje is netjes opgemaakt. We geven elkaar een knuffel, ademen diep in- en uit, sluiten de voordeur achter ons af en stappen de auto in. Zwijgend kijken we voor ons uit en zodra we de snelweg op draaien, start Aart de welbekende muziek van Tarzan die we de afgelopen jaren al tientallen kilometers lang hebben geluisterd. Uit volle borsten zingen we opgewekt mee. Wat een bijzondere reis.

Drenthe

Als uiteindelijk rond middernacht de Drentse voordeur open gaat en we het lieve gezin zien, omhelzen we elkaar stevig en merken we bij iedereen gevoel een opluchting. We zijn bij elkaar.

Boven liggen de dames al lang en breed te slapen. De jongste in haar eigen kamer en de oudste in haar mooi versierde festivaltentje op de kamer van Bas en Lianne, samen met een legioen aan knuffels. Ze heeft haar kamer aan ons uitgeleend, zodat we hier de kraamweek kunnen slapen. Ons bed is al opgemaakt en daarnaast staat een schattig klein bedje die we van de zus van Sjors mogen lenen. In de kamer staat ook een kast waar een badje op staat. Na het drinken van een glas cola, kruipen we opgelucht en toch gespannen ons bed in, onder een muur vol vlinders en elfjes.c57d1517-b011-4e54-8b5d-92fb176bbdef.JPG17342090-a28a-4185-9dc2-7e73025786ee.jpg

Stilte voor de storm

In tegenstelling tot de dag er voor, begint de zaterdag heel soepel en relaxed. Lianne heeft (los van haar behoorlijk zwangere lichaam) vrijwel geen voor weeën meer en voelt zich goed.

Met Lianne en Bas hebben we al eerder afgesproken dat de baby vooral niet vandaag ter wereld mag komen. Bas is namelijk jarig vandaag. Omdat ook zijn nichtje al op 18 augustus jarig is, mag de baby vandaag vooral niet ter wereld komen. Als dat toch dreigt te gebeuren houden we Lianne met z’n allen aan haar benen omhoog, of proberen we iets met een kurk.

Aart duikt de keuken in en Sjors vooral niet. Laten we het er op houden dat Sjors geen keukenprinses is en Aart wel. Sjors zorgt daarentegen dat het trappenhuis er weer piekfijn uitziet. Lianne en Bas zorgen voor de multifunctionele versiering. Een groot gedeelte kunnen we namelijk laten hangen voor als we dinsdag thuis komen met een baby. Een echte baby. Het voelt nu nog behoorlijk abstract, terwijl hij zo dichtbij in de buik van Lianne zit.

Na het eten, als de kinderen op bed liggen, komen de vrienden van Bas binnen. Al snel gaan de gesprekken over in dialect en raken we het spoor bijster.  We kiek’n elkaar af en toe hulpeloos en vragend aan als er naast ons kennelijk een grap gemaakt wordt. Vanuit haar stoel lacht Lianne ons toe. Of uit. Al met al is het een gezellige avond en gaan we na het opruimen voldaan en enigszins gespannen naar bed. Morgen is namelijk onze allerlaatste dag als Sjors en Aart (Sjaart). Overmorgen zijn we, als alles volgens plan loopt, met z’n drieën.

Aart raakt zijn kussen en is vertrokken, maar Sjors slaapt behoorlijk onrustig.

Zondag verloopt verbazingwekkend soepel. De meiden spelen lief en iedereen is goed te pas. Een beetje hyper en opgelucht dat het lange wachten bijna klaar is. Tegelijkertijd merken we dat we zenuwachtig en nieuwsgierig zijn. Hoe zal de bevalling gaan en hoe ziet hij er uit? In de loop van de middag veranderen we de multifunctionele versiering en de letterbox op de schouw van: ‘Happy Birthday’, naar ‘Welkom Tom’.3c4e3bf4-f4be-47ce-9e35-ecad30555ea0.JPG

We besluiten op tijd naar bed te gaan, aangezien de rest van de week – maar vooral morgen – waarschijnlijk behoorlijk intens gaat worden. Na het eten ruimen we op en zetten we vast alles klaar. Goed voorbereid gaan we naar bed. We zetten allemaal onze wekkers om 5:45u, want om 6:00u mogen we het ziekenhuis bellen om te horen of er spoedgevallen zijn – dus of we überhaupt terecht kunnen. Hoewel we het niet verwacht hadden, vallen we nietsvermoedend als een blok in slaap.

Midden in de nacht zwiept de deur van onze kamer open. We schrikken wakker en springen uit bed. Lianne staat in de deuropening. Ze ziet er bleek en verwilderd uit. Ze roept; “Jongens, het gaat niet goed, we gaan NU naar het ziekenhuis!”

Draagmoederschap in het nieuws. Televisie, radio, krant, tijdschrift en online.

Draagmoederschap heeft aandacht nodig in Nederland en heeft het vandaag gekregen. Omdat er nauwelijks wet- en regelgeving is omtrent draagmoederschap is het belangrijk dat de regering het wetsvoorstel die de staatscomissie ‘Herijking Ouderschap’ heeft gepresenteerd gaat onderzoeken en aannemen. Ter bescherming van wensouders, draagmoeders, en kinderen. Kortom; voor Lianne, Bas en hun kinderen, voor ons, maar ook voor Tom.

Om dit onderwerp draagkracht te geven vinden we het belangrijk dat er in de media aandacht aan draagmoederschap wordt besteed. Daarom zijn we de afgelopen periode meerdere malen in het nieuws geweest. Hier onder lees je de volgende items omtrent draagmoederschap.

Televisie

Schermafbeelding 2018-09-12 om 22.23.23Lianne en wij (Aart, Sjors en Tom) vertellen in 1 Vandaag dat een draagmoederbank waarin een goede matching en begeleiding met bijbehorende wet- en regelgeving de oplossing is. Klik hier om het item te bekijken.

Klik hier om het verhaal van Lara in Hoe bevalt Nederland te bekijken, waarin ook blijkt dat het komen van een draagmoederbank essentieel is voor het vervullen van de kinderwens van haar en haar man. Ook hier zijn we kort in beeld.

Binnenkort kunnen we meer vertellen over een grote documentaire waarin mensen met een kinderwens centraal staan.

Artikel NPO

‘Op dit moment mag je in Nederland officieel geen oproep doen voor een draagmoeder en vrouwen mogen zich ook niet aanbieden. Sjors en Aart hebben toch een weg gevonden: via een besloten Facebook groep kwamen ze in contact met hun draagmoeder Lianne.’. Wil je het volledige artikel lezen, klik dan hier.

Radio

Klik hier om het radiofragment van NPO Radio 1 terug te luisteren over de draagmoederbank. Inspiratiebron van Lianne; Pauline van Berkel is twee keer draagmoeder geweest en oprichtster van de website www.zwangervooreenander.nl. Ze geeft haar mening en advies over de noodzaak van de draagmoederbank.

Telegraaf

‘Afgelopen week bereikte mij het dolgelukkige bericht dat een vrijwilliger van stichting Meer dan Gewenst samen met zijn man papa is geworden. Ze hebben hun kinderwens in vervulling kunnen laten gaan dankzij de hulp van een draagmoeder, die hun kind droeg uit niets anders dan altruïsme en vertrouwen. Ik weet zeker dat dit wonder met liefde en goede zorg wordt opgevoed; iets wat niet vanzelfsprekend is, maar ook zeker niet afhankelijk is van het geslacht van de ouder(s). Liefde kent een verscheidenheid aan vormen.’ – Luc Nibbeling, voorzitter Stichting Meer dan Gewenst.

Lees hier het volledige artikel van de voorzitter van Stichting Meer Dan Gewenst – Luc Nibbeling in de Telegraaf.

Linda

Ook het bekende online platform van Linda geeft aandacht aan draagmoederschap. Klik hier om het artikel te lezen.

Flair

Afgelopen maand stond Lianne met een groot artikel in de Nederlandse en Belgische Flair. Lees hier het (Belgische) artikel;

IMG_7281IMG_7282IMG_7283

Later schrijven we we meer over hoe we de bevalling en de kraamweek hebben ervaren en hoe  het met Tom en ons allemaal gaat.

Lees ook het blog van Lianne – https://www.facebook.com/draagmoederschapsbuik/

Volg ons op Facebook – https://www.facebook.com/Papas2be-785166018321582/